Sunday, March 7, 2010

Εν μέσω οικονομικής κρίσης


''Για λίγο η σιωπή εκράτησε κει. Σε καθενός το νου κάτι περνούσε, σχεδόν άμορφο αλλά γεμάτο συγκίνηση. 

-Έτσι θα χαλάσει η γλυκιά μας παρέα και θα σκορπισθούμε στις άκρες της οικουμένης, είπε σιγά και μελαγχολικά ο Λεώπης.

-Μα πως να 'κανα, για πέτε μου, πως να 'κανα; Δε βλέπετε δω; Να, αυτό μου το 'δωσε ο εξάδελφός μου. Κόντευα να μείνω γυμνός. Μου πήρε και παπούτσια, αυτές τις αρβύλες, που πάει η καθεμιά πέντε οκάδες. Πως μπορούσα να μείνω; Και έπειτα, δω για να ζήσει κανείς δεν είναι τόπος. Τι, να δουλεύει κανείς μόνο για λίγο φαί!

-Και το άλλο, επρόσθεσε ο Λεώπης τραβώντας το αυτί του, καθώς μάθαμε μεις, δεν μπορούμε να δουλέψουμε δω. Τα ζιζάνια δε μας αφήνουνε! Είμαστε και γεννημένοι και αρχόντοι.

-Ας πιούμε! είπε ο γερο-Ψαθούλας.

-Καλή αντάμωση! Λυπούμαι που φεύγω από δω, γιατί φεύγω από σας. Από πατρίδα, άσ' την!

-Να μας γράφεις ταχτικά. Αυτό, αυτό!''


Οι Αλανιάρηδες, (ολοκληρώθηκε το 1912, πρώτη δημοσίευση το 1914), του Δημοσθένη Βουτυρά (1872-1958), Άπαντα, τ. Γ', εκδ. Δελφίνι, Αθήνα 1999, σσ. 78-79
De la nada vida a la nada muerte, (1965, emulsion with metallic paint), Frank Stella (1936- ), φωτογραφημένο στο Art Institute of Chicago, τον Αύγουστο του 1987.