Εκδηλώσεις

Από τη συγκέντρωση ενάντια στις εξορύξεις

(remastered αφίσα από παλιότερη εκδήλωση οικονομικής ενίσχυσης)

more...

Εγκώμιο πορτοκαλιού

(from Golden Hour series, by KangHee Kim)

Αναρρώνοντας από μια βαριά γρίππη ένιωσα μια ακαταμάχητη όρεξη για πορτοκάλι. Το κράταγα στο χέρι κι είχα αρχίσει να το καθαρίζω μεθοδικά, φτάνοντας στο χοντροκομμένο του άσπρο μεσοφόρι που το πετσόκοψα κομματάκι-κομματάκι, όταν τη στιγμή που με τα δυο δάχτυλα το άνοιξα στη μέση κι ένιωσα τη ζωηρή του μυρωδιά, μου ήρθε στο νου μια παλιά ανάμνηση από τον καιρό που ήμουν στο Τόκιο.
Ήταν στα γενέθλιά μου; τότε που ο Μakoto κι η Annita μου χάρισαν το καλύτερο πάρτυ πυροτεχνημάτων δίπλα στο ποτάμι; μάλλον στη χειμωνιάτικη γιορτή μου γιατί που να βρεθούν μέσα στο κατακαλόκαιρο πορτοκάλια, κι είχα κόσμο -κυρίως κάποιες ξένες συμφοιτήτριες επίσης υπότροφες, ίσως ήταν κι ο Κώστας αλλά μπορεί και όχι, τόσο μακριά που έμενε- στο ευρύχωρο για τα γιαπωνέζικα δεδομένα μονόχωρο διαμερισματάκι μου, που αν και στη χειρότερη μεριά της πόλης, είχε βεράντα που μάλιστα έβλεπε ένα μικρό κομμάτι του ποταμού. Κάποια στιγμή ήρθε ένας αρκετά νεότερος γιαπωνέζος συμφοιτητής από διπλανό studio, o Jun, πιο όμορφος από όλες τις αγαπημένες του Αστραφτερού Πρίγκηπα μαζί, και μόνιμο αντικείμενο πόθου μου. Κι έφερε μαζί του για δώρο, όχι ένα και δύο αλλά ένα ολόκληρο δίχτυ γεμάτο πορτοκάλια. Όλες σοκαριστήκαμε. Πάλι με τα γιαπωνέζικα δεδομένα και για την εποχή, το δίχτυ εκείνο ισοδυναμούσε με μονόπετρο. Τη στιγμή που μου το πρόσφερε ένιωσα περίπου σα να μου είχαν κάνει πρόταση γάμου. Όταν είχε πρωτοέρθει η μετέπειτα αδερφική φίλη μου Ana, ο Jun είχε αποτελέσει μεταξύ αστείου και σοβαρού το μήλο της έριδος ανάμεσά μας. Τον είχε αμέσως ξεχωρίσει αλλά της εξήγησα καθαρά πως προηγούμουν και φυσικά υποχώρησε. Σύντομα μάλιστα τα έφτιαξε με τον βοηθό στο studio της Celina και γύρισαν κάποτε μαζί στη Βαρκελώνη. Ώσπου μόλις ο Makoto είχε σιγουρέψει τη θέση του στο μεγαλύτερο διεθνές γραφείο της πόλης με δική της σύσταση, την εγκατέλειψε. Τι ακριβώς όμως είχα καπαρώσει εγώ; Με τον Jun συνεννοούμασταν με κάποια άθλια γαλλικά, τα γιαπωνέζικά μου ήταν σχεδόν ανύπαρκτα και τα αγγλικά του επίσης. Σχεδίαζε να επισκεφθεί το Παρίσι και υποτίθεται πως τον βοηθούσα στην προφορά παίρνοντας με τα δάχτυλά μου μεγάλες ελευθερίες με τα τρυφερά του χείλη όταν υποτίθεται πως ήθελα να του δείξω πρακτικά κάτι. Ένα μεσημέρι όμως μας πέτυχε ο γενικά ευχάριστος καθηγητής μου μισοξαπλωμένους πάνω στους πάγκους που κόβαμε τις μακέτες και η απότομα σοβαρή του έκφραση με έκανε να καταλάβω πως το είχα παρακάνει. Από τότε αραιώσαμε τις συναντήσεις μας. Στο δικό του studio έτσι κι αλλιώς ήταν αδύνατον να κάνω επισκέψεις, ο καθηγητής του ήταν με απόσταση ο ξινότερος της σχολής. Εκείνο το βράδυ λοιπόν όταν έφευγαν σχεδόν όλες ήταν επιτέλους η μεγάλη ευκαιρία να βρεθούμε με τον Jun που εξάλλου πρώτη φορά ερχόταν σπίτι μου. Ίσως είχε πανσέληνο, ίσως όχι, πάντως ήταν ρομαντικά. Και τότε η Celina αποφάσισε να μείνει. Είχε χάσει το τελευταίο τρένο και ήταν μακριά για να περπατήσει μέσα στο κρύο μέχρι την εστία της. Κι έτσι έφυγε ο Jun. Αποχαιρετιστήκαμε πολύ τρυφερά αλλά δεν τον ξαναπλησίασα τόσο κοντά ποτέ. Σε μια φωτογραφία του πάρτυ της αποφοίτησης τον κρατάω αγκαζέ και ξεκαρδίζομαι στα γέλια κοιτώντας τον φακό. Εκείνος απλά χαμογελά. Λίγο καιρό αφότου είχα επιστρέψει πήρα μια κάρτα του από το Παρίσι, νομίζω με τη Notre-Dame, που την κράτησα. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που είχα νέα του. Κι έτσι πέρασα την παραλίγο νύχτα του έρωτα με τη Celina, λίγο κοιμηθήκαμε πολύ μιλάγαμε, όχι πως θυμάμαι τι λέγαμε. Της χρώσταγα για τη βοήθεια στην πτυχιακή και περνάγαμε καλά μαζί τα βράδια όταν δουλεύαμε στο studio μέχρι αργά. Mια φορά μαγείρεψε κι έφερε τη νοστιμότερη feijoada που έχω δοκιμάσει ποτέ. Έβγαλα τα πούρα που μας είχε φέρει ο καθηγητής μου από τη Μπογκοτά -αρχικά μόνο στ’ αγόρια αλλά και σε μένα αφού διαμαρτυρήθηκα- ήπιαμε sochu και κάναμε φοβερό κέφι. Λίγο καιρό αργότερα πέρασε κι από την Αθήνα για διακοπές. Έμεινε στο πατρικό μου κι όπως έλεγε χαχανίζοντας, κοιμήθηκε στο κρεβάτι μου. Ήταν εξουθενωτική εκείνη η ευρωπαϊκή τουρνέ γιατί περνώντας από το Μαρόκο της φορτώθηκαν τόσο που αναγκάστηκε ν’ αγοράσει ένα χαλάκι προσευχής -η Celina δύσκολα έλεγε όχι- κι όσο μικρό να ήταν το κουβάλησε παντού στο ταξίδι με τη ζέστη. Με το τέλος του ερευνητικού της προγράμματος δεν έδωσε εξετάσεις -που έτσι κι αλλιώς τυπικές ήταν για μας τους υποτρόφους- για να μπει σε μεταπτυχιακό, κι ας ήταν στο studio του πιο διάσημου καθηγητή στη σχολή τότε. Άλλη ιστορία πως την είχε επιλέξει εκείνος, το παλιό τζάκι. Είχε το θράσος να της το πει κάποια φορά και η Celina το επαναλάμβανε χωρίς να την πειράζει ή τουλάχιστον έτσι έδειχνε: τον είχαν εντυπωσιάσει τα πεταχτά της αυτιά και η "ινδιάνικη ασχήμια της"...Γύρισε πίσω στο Σάο Πάολο, στη φτωχή και προβληματική οικογένειά της, και δεν κράτησε επαφή. Μόνο μια φορά με τον σεισμό του ‘99 με πήρε τηλέφωνο. Από κάπου γύριζα από διακοπές και μπαίνοντας σπίτι μόλις που πρόλαβα να το σηκώσω. Δεν πίστευα τ’ αυτιά μου όταν άκουσα τη φωνή της και χάρηκα πολύ. Είχε ανησυχήσει κι ήθελε να μάθει πως ήμουν. Αυτή ήταν ή πρώτη και τελευταία φορά που επικοινώνησε, στη συνέχεια μάθαινα σποραδικά νέα της από τον κολλητό της Eduardo. Eκείνος μάλιστα ήρθε κι έμεινε μαζί μου μια φορά, πήγαμε και στο Αγγίστρι μαζί, κι όταν εγώ πήγα στο Τόκιο την πρώτη φορά μετά την επιστροφή μου το 2004 έμεινα μαζί του στο τεράστιο διαμέρισμα που νοίκιαζε τότε η εταιρεία του, η διαβόητη Lehman στο Roppongi γι'αυτόν και τον γιαπωνέζο φίλο του. Κρατήσαμε και κρατάμε επαφή με τον Eduardo αν και όχι τακτικά. Παρακολούθησα με σχετική καθυστέρηση τις κυριότερες μετακινήσεις του όσο οι διεθνείς πελάτες του τον πηγαινόφερναν από τη μια άκρη στην άλλη για να προσφέρει τις ακριβοπληρωμένες κρυπτογραφικές του υπηρεσίες – βρέθηκε από τη Φραγκφούρτη στη Σιγκαπούρη δυστυχώς λίγο πριν η εταιρεία καταρρεύσει δίνοντας το σήμα για τη μεγάλη κρίση, στη συνέχεια Λονδίνο, Σκωτία και τώρα Οξφόρδη με όλο και μεγαλύτερα διαλείμματα στο Ρίο, την πόλη του. Πάντα ρώταγα για τη Celina όμως ίσως και να μην το έκανα τόσο συχνά όσο νόμιζα. Φέτος τις γιορτές που ρώτησα ξαναπεριμένοντας μια ακόμα τυπική απάντηση έμαθα πως πάνε κιόλας κάμποσα χρόνια που η Celina είναι πεθαμένη. Από θρόμβωση. Δεν ήξερα καν αν είχε προβλήματα υγείας ή συνέβη κάτι έκτακτο. Ο Eduardo πιστεύει πως μου το 'γραψε, αλλά δεν είναι και σίγουρος. Θυμάμαι αμυδρά πως ένας αδερφός της που είχε προβλήματα υγείας είχε πεθάνει, τώρα έμαθα πως η γιαπωνέζα μητέρα της πήγε να μείνει με την άλλη της κόρη που είναι ακόμα στην Ιαπωνία. Κοιτάζω το πορτοκάλι στο χέρι μου, κι όπως ανοίγει φέτες-φέτες προσκαλεστικά, γενναιόδωρα, μοιάζει με αντεστραμμένο φακό, ακτινοβολεί από τα μέσα. Τη ζέστη της μνήμης, κομμάτια κι αποσπάσματα από μια παλιά αγαπημένη εποχή που κλείδωσε τους πρωταγωνιστές της αιώνια νέους, χαρούμενους και υγιείς στη θαλπωρή της ανάσας της. Σαν κι εμένα όσοι κρατιούνται έξω από την αρένα των μέσων δε γλυτώνουν μόνο από τον θόρυβο αλλά διατηρούν κιόλας το προνόμιο να ονειροπολούν και ν’ αναρωτιούνται ακόμα αψηφώντας τις βεβαιότητες. Δαγκώνω ένα ζουμερό κομμάτι απ΄ το πορτοκάλι μου -η γεύση είναι γλυκιά, πικρή, γλυκιά, πικρή, γλυκιά.

more...

Merkel's ‘victory tour’ visit to Athens (*)

title from Guardian

more...

Με το κρύο

Hokkaido 2018, Ying Yin

Οι τοξικές φωτιές καίνε συνέχεια στην πλατεία και στις παρόδιες στοές.

Άστεγοι νεαροί Άραβες ανοίγουν αυτοκίνητα και πολυκατοικίες για να γλυτώσουν από το κρύο καθώς δεν τους δέχονται ούτε οι καταλήψεις -είναι οι ίδιοι που πουλάνε τσιγάρα και ναρκωτικά, αρπάζουν τσάντες και βγάζουν μαχαίρια.

Στους άθλιους καταυλισμούς των νησιών οι αιτούντες άσυλο τσαλαβουτούν στο χιόνι και τη λάσπη και υπάρχει ένας νεκρός.

Και υπάρχει βέβαια κι όλη η ενεργειακή φτώχεια βαθιά κρυμμένη στα παγωμένα διαμερίσματα των πολυκατοικιών που έχουν ν' ανάψουν καλοριφέρ από το 2010.

Inflammatory Wall, 1979–82 (detail), by Jenny Holzer

It all has to burn, it's going to blaze. It is filthy and can't be saved. A couple of good things will burn with the rest but it's ok. Every piece is part of the ugly whole. Everything conspires to keep you hungry and afraid for your babies. Don't wait any longer. Waiting is weakness, weakness is slavery. Burn down the system that has no place for you, rise triumphant from the ash. Fire purifies and releases energy. Fire gives heat and light. let fire be the celebration of your deliverance. Let lightning strike, let the flames devour the enemy!

more...

This Xmas drones killed Santa

στο αεροδρόμιο Gatwick του Λονδίνου

more...

ΛΟΑΤΚΙ παρέμβαση κατά των απελάσεων μεταναστών

στο μετρό του Λονδίνου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη (18/12), ακτιβιστές της ομάδας Lesbians and Gays Support the Migrants, «χάκαραν» εκατοντάδες διαφημιστικές ταμπέλες του μετρό του Λονδίνου, με «οδηγίες» για το «πως να σταματήσετε μια απέλαση σε περίπτωση που συμβεί μπροστά σας»

more...

Συζήτηση για τον Μπολσονάρο με τον Βραζιλιάνο μαρξιστή διανοούμενο Μικαέλ Λεβύ

more...

Δολοφονίες-Γυναικοκτονίες

κι όταν δε δολοφονούν καταστέλλουν

more...

6 Δεκέμβρη: 10 χρόνια μετά

 

(photo:Kamil Zihnioglu/AP from the Guardian)

Ο μαυροκόκκινος Δεκέμβρης: μια δεκαετία μετά. Προδημοσίευση από το βιβλίο του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου Ο Μαυροκόκκινος Δεκέμβρης. Άκρα και κέντρο στην εξέγερση του 2008 [πλήθος, ηγεμονία, στρατηγική], που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος.

Κείμενο του Νίκου Ρωμανού - “Για την υπεράσπιση της ιστορικής μνήμης”

more...

Bazaar from Resisters

more...

Ιστορίες Ανθρώπων

more...

The Last Emperor

R.I.P. Bernando Bertolucci (1941-2018)

more...

Biennale Architettura 2018

 (mural στο Κολωνάκι)

16th International Architecture Exhibition, Venice, 26.05 - 25.11 2018

more...

All of old. Nothing else ever...(*)

(φωτο από Guardian)

Δακρυγόνα από τη συνοριοφυλακή των ΗΠΑ κατά μεταναστών στην Τιχουάνα

26 Νοεμβρίου 1940: Η ναζιστική Γερμανία αρχίζει την κατασκευή τείχους γύρω από το εβραϊκό γκέτο στη Βαρσοβία 

(*) NIKOS NAVRIDIS (b. 1958), All of old. Nothing else ever..., 2018 (detail) Installation, books, sound. Variable dimensions. New commission for the 1st Riga Biennial. Photo: Andrejs Strokins

 

more...

"Έγκλημα" καθαρίστριας

more...

Πανελλαδική Μέρα Δράσης στις 23/11 για τη δίκη της Χρυσής Αυγής

more...

Δολοφονία Φύσσα: Συζήτηση για τα ευρήματά των Forensic Architecture την Παρασκευή 9/11/2018, 18:30, στο ΕΜΠ

Το GoldenDawnWatch, πιστό στην αποστολή του να συμβάλλει στη δημοσιότητα της δίκης, διοργανώνει προβολή της μελέτης αυτής και συζήτηση για τα ευρήματά της, την Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2018, 18:30, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Συμμετέχουν:

– Σταύρος Σταυρίδης, αρχιτέκτονας, καθηγητής ΕΜΠ
– Χριστίνα Βαρβία, Forensic Architecture
– Στέφανος Λεβίδης, Forensic Architecture
– Τίνα Σταυρινάκη, Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας
– Χρύσα Παπαδοπούλου, συνήγορος οικογένειας Παύλου Φύσσα

Συντονίζει η Κλειώ Παπαπαντολέων, δικηγόρος, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο | Συγκρότημα Πατησίων | Κτίριο Αβέρωφ | Αμφιθέατρο Α002

Η καμπάνια οικονομικής στήριξης του GoldenDawnWatch συνεχίζεται. Στηρίζουμε κάνοντας μια μικρή δωρεά ή προωθούμε το link της καμπάνιας.

Το επόμενο project των FA είναι η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου.

Με αφορμή την αυριανή πανελλαδική μέρα δράσης για τη δίκη της ναζιστικής οργάνωσης και το Εφετείο των δολοφόνων του Λουκμάν, ο αδερφός του Zak, Νίκος Κωστόπουλος, στέλνει ένα μήνυμα συμπαράστασης:

"Πριν από δύο μήνες ο αδερφός μου δολοφονήθηκε άγρια στο κέντρο της Αθήνας. Πριν από μερικά χρόνια δύο νέοι άνθρωποι , ο Σαχζάτ Λουκμάν και ο Παύλος Φύσσας , επίσης, δολοφονήθηκαν με φασιστικό τρόπο. Αυτοί που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα ισχυρίζονται ότι είναι απειλή οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι, οι τρανς, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι αλλόθρησκοι, οι διαφορετικοί. Στην πραγματικότητα δεν είναι οι ίδιοι «κανονικοί» άνθρωποι. Είναι αποτρόπαιοι και αδίστακτοι, όπως οι πράξεις τους. Έχουν το θράσος να καταστρέφουν τις ζωές ανθρώπων και των οικογενειών τους. Καθένας από αυτούς τους τρεις είχε όνειρα, διαφορετικά, μα ανθρώπινα και γενναία. Ο Λουκμάν όνειρα για μια καλύτερη ζωή στη χώρα μας, ο Φύσσας όνειρα για μια ζωή χωρίς φασισμό μα μονάχα σεβασμό για όλους, ο Ζαχαριάς όνειρα για μια ζωή που να χωράει όλους τους ανθρώπους με ποικιλία και ελευθερία. Είμαστε όμως εδώ, δίπλα στις οικογένειες που πενθούν και αγωνίζονται για μια κοινωνία που θα χωράει τους πάντες. Γιατί δεν θέλουμε αλλά θύματα και απαιτούμε δικαιοσύνη. Για κάθε Λουκμάν, για κάθε Φύσσα, για κάθε Ζαχαρία.

Νίκος Κωστόπουλος"
 

more...

Οικονομική καμπάνια για το Πάρκο Ναυαρίνου

more...

Απεργία Σωματείων Βάσης

more...

Η Ακροδεξιά δύο ηπείρων (*)

Ο ακροδεξιός Μπολσονάρου εξελέγη πρόεδρος της Βραζιλίας

Από την πρώτη διαδήλωση εναντίον του

(φωτο Daniel Arroyo/Ponte)

* τίτλος άρθρου του Π. Μπουκάλα

more...

Εκδηλώσεις

more...

1ο Φεστιβάλ Συνεργατισμού CoOpenAir Festival 12,13 και 14 Οκτωβρίου στη ΒΙΟΜΕ

Την Πέμπτη 25 Οκτώβρη ξεκινάει ο τρίτος γύρος πλειστηριασμών (με επικίνδυνα μειωμένο τίμημα) για τα οικόπεδα και τις εγκαταστάσεις σε μέρος των οποίων λειτουργεί εδώ και πέντε χρόνια η αυτοδιαχειριζόμενη ΒΙΟΜΕ. Οι εργαζόμενοι στη ΒΙΟΜΕ και οι Πρωτοβουλίες Αλληλεγγύης στον αγώνα τους καλούν σε μαζική κινητοποίηση στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης και στο υπουργείο Εργασίας στην Αθήνα για να αποτραπεί και αυτή τη φορά η απόπειρα καταστολής του αυτοδιαχειρζόμενου εγχειρήματος. Για να μείνει ανοιχτός ο δρόμος της εργασίας, χωρίς εκμετάλλευση, με ισότητα και αξιοπρέπεια, και του περάσματος της οικονομίας στα χέρια της κοινωνίας. 

Πέμπτη 25 Οκτώβρη, 12:00, συγκέντρωση στο υπουργείο Εργασίας. 

Δεν πωλείται, δε γίνεται βίδες

more...

Aγώνες

more...

Σχιζοειδής χάωση

Έπεσαν οι υπογραφές για τους υδρογονάνθρακες σε Κρήτη και Κυπαρισσιακό Κόλπο

την ίδια ώρα που:

Υπογράφηκε το Προεδρικό Διάταγμα για την προστασία του κυπαρισσιακού κόλπου 

Δραματική έκκληση απευθύνει το ελληνικό τμήμα της WWF για τουλάχιστον 90 προστατευόμενες περιοχές που γειτνιάζουν με οικόπεδα που έχουν παραχωρηθεί από την κυβέρνηση σε πετρελαϊκές επιχειρήσεις για έρευνα και εξόρυξη πετρελαίου σε Ιόνιο και Κρήτη. Μεταξύ αυτών, τέσσερα εθνικά πάρκα, δύο εθνικοί δρυμοί, εικοσιένα καταφύγια άγριας ζωής και εξηντα-τρεις περιοχές του δικτύου Natura.

more...

Οι "Νοικοκυραίοι" και το "Τέρας" (*)

"Ρωτάω τους συγκεντρωμένους τι συνέβη. «Ληστεία» μου απαντούν «και οι αστυνομικοί δεν έκαναν τίποτα». «Του έριξαν πολύ ξύλο» μου λέει ένας άλλος από τους συγκεντρωμένους, τον ρωτάω ποιος, αλλά δεν απαντάει. «Αυτούς θα έπρεπε να τους σκοτώνουν επί τόπου» μου λέει μια κυρία «νοικοκύρισσα», «Κατευθείαν στο κεφάλι» προσθέτει ένας άλλος «νοικοκυραίος». Ένας τρίτος «νοικοκυραίος» ρωτάει έναν αστυνομικό γιατί δεν «έσπασαν το κεφάλι» του ληστή με το όργανο της τάξης να απαντάει «εάν του σπάγαμε το κεφάλι σε δέκα λεπτά θα φώναζαν οι δημοσιογράφοι για τον “χούλιγκαν αστυνομικό”»."

(*): (από το άρθρο του Χ. Καλλιμάνη στην ΕφΣυν)

Σε μια μοιραία «προφητική» συνέντευξή του και σε μια ερώτηση που θα έπρεπε να απευθυνθεί σε όσους παρακολούθησαν άπραγοι τους δύο άντρες να κλωτσούν και να σπάνε την τζαμαρία του κοσμηματοπωλείου απ΄ όπου προσπαθούσε να ξεφύγει, το θύμα του λυντσαρίσματος Ζακ Κωστόπουλος είχε αναρωτηθεί σε συνέντευξη στο 3pointmagazine:« Όταν βλέπεις να επιτίθενται σε κάποιον, γιατί κοιτάς από την άλλη;».

Ο ΣΚΑΙ πάντως κάνει γκάλοπ αν έπρεπε να τον λιντσάρουν...(Τελικά αποσύρθηκε αν και στη θέση του ξεφύτρωσε άλλο). Μαύρες μέρες κι εδώ. Όσο για τους αστυνομικούς τώρα ξέρουμε πως δεν είχαν κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια αλλά ακολούθησαν τις προβλεπόμενες διαδικασίες και σε όποιον αρέσει.

Η ανακοίνωση της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης εδώ.

Από την πορεία της 2/10 (φωτο από Ά. Καλοδούκα για το left.gr)

«Αν είσαι μάρτυρας, σπάσε τη σιωπή σου» 

Στο μεταξύ: Καθαρές οι τοξικολογικές εξετάσεις 

Ισχαιμικό επεισόδιο που προκλήθηκε από πολλαπλά τραύματα, η αιτία θανάτου του Ζακ

more...

Πανευρωπαϊκή αντιφασιστική συνάντηση στο Εμπρός

 

5 Χρόνια από τη δολοφονία του Π. Φύσσα 

Μαύρα μαντάτα από Βουλγαρία, Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία (Και φαντάσου να συμμετείχε και η Ουγγαρία...) 

more...

1st CoOpen Air Fest

more...