Νίκος Αλεξίου(1960-2011)
Στο μπαλκόνι του Στάθη (1964-1997). Τέλος 1989.
more...
Τον καιρό της φρίκης/Θα τραγουδάμε ακόμα;/Ναι, θα τραγουδάμε!/Το τραγούδι της φρίκης. (Μπρεχτ)
Ἦταν γυναῖκα ἦταν ὄνειρο ἤτανε καὶ τὰ δυὸ
Ὁ ὕπνος μ᾿ ἐμπόδιζε νὰ τὴ δῶ στὰ μάτια
Ἀλλὰ τῆς φιλοῦσα τὸ στόμα τὴν κράταγα
Σὰν νὰ ἦταν ἄνεμος καὶ νὰ ἦταν σάρκα
[…]
Ἦταν ὠχρὴ καὶ κάποτε ἔτρεμα γιὰ τὸ χρῶμα της
Κάποτε ἀποροῦσα νιώθοντας τὴν ὑγεία της σὰν δική μου ὑγεία
Ὅταν χωρίζαμε ἤτανε πάντοτε νύχτα
[…]
ἔφευγε καὶ ξεχνοῦσα πάντοτε τὸν τρόπο τῆς φυγῆς της
Ἡ καινούρια μέρα ἄναβε μέσα μου προτοῦ ξημερώσει
Ἦταν ἥλιος ἦταν πρωὶ ὅταν τραγουδοῦσα
Ὅταν μόνος μου ἔσκαβα ἕνα δικό μου χῶμα
Καὶ δὲν τὴ σκεφτόμουνα πιὰ ἐκείνη
Από το ποίημα: Ἦταν γυναίκα, ἦταν όνειρο... του Γιώργου Σαραντάρη (1908-1941)
more...
Posted by
deplaced
at
6:20 PM
Labels: ποίηση, Σαραντάρης
more...