Ανοιξιάτικο άραγμα

Στην Καλλιθέα

more...

Δυο όνειρα

Στο όνειρο του Άγγελου η Ιωάννα είχε μεταμορφωθεί σε φίδι• όχι ότι απέκτησε ξαφνικά φολίδες και διχαλωτή γλώσσα αλλά το σώμα της είχε συστραφεί κάμποσες βόλτες και είχε προσπαθήσει να του δαγκώσει το πόδι χαμηλά στον αστράγαλο. Εκείνος καθόταν σε μια καρέκλα με γυρισμένη την πλάτη όταν την ένιωσε πίσω του. Με το που την είδε να σέρνεται στο πάτωμα κατά πάνω του έβαλε τα κλάματα κι άρχισε να την παρακαλάει να μην τον δαγκώσει ώσπου εκείνη συμμορφώθηκε.

Η αίσθηση ωστόσο που είχε ξυπνώντας, αν και τρομερά αναστατωμένος, ήταν πως η Ιωάννα σε καμιά περίπτωση δεν ήθελε να του κάνει κακό αλλά προσπαθούσε με τον τρόπο της -ως φίδι δηλαδή-, να τον φιλήσει ή τέλος πάντων να του εκδηλώσει την αγάπη της αφού βέβαια δεν ήταν δυνατόν να τη δείξει αλλιώς. Αυτό το είχε νιώσει αστραπιαία με το που έπιασε το βλέμμα στο πρόσωπό της το οποίο παρέμενε απαραμόρφωτο παρά τις συστροφές του κορμιού, και που στην αρχή είχε φανερώσει μεγάλο ενθουσιασμό για να σκοτεινιάσει με τα δάκρυά του με απογοήτευση. Μετά τον έπιασε βαθιά μελαγχολία γιατί τη νοιαζόταν πολύ και όλο το πρωινό δε μπορούσε να τη βγάλει από το μυαλό του. Φοβόταν πως κάτι της είχε συμβεί κι όπως ήταν ολομόναχη θα το ’χε πάρει κατάκαρδα όμως δεν αποφάσιζε να την πάρει τηλέφωνο. Ήξερε πως στο άκουσμα και μόνο της φωνής της θα τον έπιανε πάλι η επιθυμία να βρεθεί δίπλα της και μετά πάνω της ή για την ακρίβεια κάτω της. Κι αυτό πια δε μπορούσε να γίνεται. Τώρα που ο Σταύρος ήταν ξανά πίσω όλη αυτή η τρέλα που είχαν ζήσει έπρεπε να μείνει πίσω τους. Ήταν το μεγάλο τους μυστικό, κι όσο γι' αυτόν θα το ξεπερνούσε όπως έκανε πάντα• ζωγραφίζοντας μερικά πιάτα με ανάλογο θέμα: γοργόνες και μάγισσες. Μάγισσά του την έλεγε την Ιωάννα τον πρώτο καιρό του έρωτά τους, τότε που ακόμα πάλευε μέσα του η επιθυμία με την ενοχή και το παραζάλισμα.

Στο όνειρο της Ιωάννας ο καημένος ο Άγγελος ήταν κρεμασμένος ανάποδα όπως οι ακροβάτες στο τσίρκο, δίχως δίχτυ, και πηγαινοερχόταν σε μεγάλο ύψος απ’ άκρη σ’ άκρη μιας τέντας που ’μοιαζε να μην έχει όρια. Η Ιωάννα, μόνη θεατής, με το βλέμμα καρφωμένο πάνω του πέθαινε από ανησυχία κάθε φορά που περνούσε από πάνω της γιατί μαζί του πηγαινοέρχονταν πλήθος ακροβάτες, ο καθένας σε διαφορετικό ύψος και κατεύθυνση, έτσι που ο θόλος της τέντας, αχανής σχεδόν όσο κι ο ουράνιος, έμοιαζε να διασχίζεται από άπειρα αστρικά σώματα έτοιμα κάθε στιγμή να συγκρουστούν σε μια φωτεινή έκρηξη. Εκείνη βέβαια μόνο το πρόσωπο του Άγγελου ξεχώριζε. Παρ’ όλη την συνεχώς μεταβαλλόμενη απόσταση τον έβλεπε καθαρά με κάθε λεπτομέρεια, τον ακολουθούσε με τα μάτια χωρίς να ζαλίζεται γεμάτη αγωνία, κι έβλεπε πως στιγμή με τη στιγμή παραμορφωνόταν το αγαπημένο του πρόσωπο όταν στο παραλίγο γλίτωνε από θαύμα τις συγκρούσεις. Καθώς ωστόσο ο ρυθμός της κίνησης ανέβαινε σ’ ένα κρεσέντο δεν ήταν πια δυνατό να γλιτώνει τα χτυπήματα. Στην αρχή γίνονταν ξυστά, έλεγες πως σχεδόν δεν πόνεσαν, όμως όσο περνούσε η ώρα άρχιζαν ν’ ακούγονται και στο τέλος έπεφταν βροχή. Αδιάφορη για την τύχη των υπόλοιπων ακροβατών που λες και τον είχαν βάλει σημάδι, η Ιωάννα πηγαινóφερνε το ανασηκωμένο κεφάλι της έξαλλη από αγωνία, και όπως γίνεται στους εφιάλτες ανίκανη να ουρλιάξει, να ξυπνήσει και να λυτρωθεί.

Ο Άγγελος χτύπαγε πια συνεχώς με κάθε σώμα που βρισκόταν στην τροχιά του. Τα μαλλιά του είχαν λυθεί, τα γυαλιά του στράβωσαν και τόπους-τόπους το δέρμα του έγινε μπλε, κι ωστόσο κρατιόταν ακόμα γερά στην κούνια του και προσπαθούσε να δείχνει πως έλεγχε την κατάσταση αν και όλο και πιο ισχυρά κλυδωνιζόμενος. Ο θόρυβος από τα επαναλαμβανόμενα χτυπήματα που τα ‘νιωθε σαν χαστούκια πάνω στα δικά της μάγουλα έφερε ναυτία στην Ιωάννα κι αυτό την ξύπνησε και την έσωσε τελικά.

Απόσπασμα από ένα σχέδιο για βιβλίο: To Πηγάδι, (2002- ) με αναφορά σε ένα από τα γνωστότερα θεατρικά έργα Νο του Ζεάμι (1363-1443) Ιzutsu.(http://en.wikipedia.org/wiki/Zeami_Motokiyo)
Είχα την τύχη να δω το έργο στην Εθνική Σκηνή Νο του Τόκιο το 1995 (http://deplaced.blogspot.com/2008/04/she-dances-then-vanishes-at-dawn.html)

και στην Αθήνα το 1999 με Λαζαρίδου και Μπακιρτζή, σε μια παράσταση του ΑπoΜηχανής βασισμένη στην ελληνική απόδοση του Ε. Σοφρά, Το φιλιατρό του πηγαδιού, Ροδακιό, 1992.

more...

Perilous Voyage

Ο γραφίστας Άγγελος που φαινόταν πολύ μικρότερος από τριανταπέντε καθόταν συνοφρυωμένος μπροστά στον υπολογιστή του δαγκώνοντας τη γλώσσα του λιγάκι στην άκρη, όπως έκανε κάθε φορά που κατέβαλλε ιδιαίτερη προσπάθεια, και κυνηγούσε με μανία κάτι στην οθόνη με επαναλαμβανόμενα κλικ του ποντικιού. Είχε ένα βουνό δουλειά που τον περίμενε και κοντά σ’ αυτό και την υποχρέωση που ’χε αναλάβει με δική του πρωτοβουλία να φτιάξει ένα λογότυπο για μια ΜΚΟ που φρόντιζε αδέσποτα ζώα και χρειαζόταν να φρεσκάρει το image της για να βρει σπόνσορα, όμως αυτή την στιγμή δεν ασχολούνταν με τίποτα απ’ τα δυο.

Έπαιζε ένα ανόητο παιχνιδάκι με τον πολύ υπαινικτικό τίτλο «Perilous Voyage», όπου σε ένα ομολογουμένως χαριτωμένα σχεδιασμένο ομιχλώδες background ένα καραβάκι σε σέπια τόνους πρέπει να αντιμετωπίσει κοτρώνες που πέφτουν από τον ουρανό καθώς και δράκους που φτύνουν φωτιά αλλά άμα καταφέρεις να τους χτυπήσεις ανταμείβεσαι με κρυστάλλινες μπάλλες που επιμηκύνουν τη ζωή σου -στο παιχνίδι. Με κάθε κοτρόνα που διέλυε με τα πυρομαχικά του ο Άγγελος ένιωθε πως τα προβλήματά του μειώνονταν, με κάθε επιτυχημένη βολή κέρδιζε χρόνο. Είχε κατεβάσει τον ήχο όχι γιατί θα ενοχλούσε κάποιον άλλον –δούλευε μόνος- αλλά γιατί χωρίς ήχο το παιχνιδάκι δεν του δημιουργούσε ενοχές, ήταν σα να ξεγλύστραγε απ’ τον εαυτό του τον ίδιο που δε μπορούσε να τον πιάσει στα πράσα.

Συνήθως σταμάταγε όταν έχανε γιατί πιανόταν ο καρπός του δεξιού του χεριού, -αναθεματισμένο σύνδρομο...• όπως και να ’χει δεν αφηνόταν σε παραπάνω από δυο σειρές παιχνιδιών τη μέρα μαζί με το πρωϊνό και απογευματινό τσάι, όμως είχε καταφέρει να γίνει τόσο καλός που έπαιζε πια αρκετά γρήγορα για να εξουθενώνεται.

[περιγραφή του Άγγελου] Ο Άγγελος πρόσεχε την εμφάνισή του από παιδί. Η μεγάλη του ανησυχία ήταν τα μακριά, μαλακά αν και όχι ιδιαίτερα πυκνά καστανά μαλλιά του. Καθώς με την ηλικία υποχωρούσαν όλο και πιο ψηλά στους κροτάφους του τόνιζαν βέβαια το ύφος διανοούμενου που ούτως ή άλλως είχε αλλά του προκαλούσαν και άγχος κάθε πρωί μπροστά στον καθρέφτη του. Παραχωμένα κάτω από στοίβες νέα βιβλία και συνδρομές περιοδικών τέχνης που δεν προλάβαινε να διαβάσει βρίσκονταν πάντα διαφημιστικά κάθε είδους εναλλακτικής πρόληψης και θεραπείας της τριχόπτωσης δίπλα-δίπλα με θαυματουργά γερμανικά ελιξίρια που ξόρκιζαν από κρεατοελιές -με bold- μέχρι καρκίνο -με μικρά μόλις που διαβάζονταν γράμματα.

Απόσπασμα από ένα σχέδιο για βιβλίο: To Πηγάδι, (2002- ) με αναφορά σε ένα από τα γνωστότερα θεατρικά έργα Νο του Ζεάμι (1363-1443) Ιzutsu.(http://en.wikipedia.org/wiki/Zeami_Motokiyo). Είχα την τύχη να δω το έργο στην Εθνική Σκηνή Νο του Τόκιο το 1995 (http://deplaced.blogspot.com/2008/04/she-dances-then-vanishes-at-dawn.html) και στην Αθήνα το 1999 με Λαζαρίδου και Μπακιρτζή, σε μια παράσταση του ΑπoΜηχανής που παρότι δεν ακολουθούσε το πρωτότυπο βασιζόταν στην ελληνική απόδοση του Ε. Σοφρά, Το φιλιατρό του πηγαδιού, (Ροδακιό 1992) που αγνοούσα ως τότε.

more...

Εν μέσω οικονομικής κρίσης

''Για λίγο η σιωπή εκράτησε κει. Σε καθενός το νου κάτι περνούσε, σχεδόν άμορφο αλλά γεμάτο συγκίνηση. 

-Έτσι θα χαλάσει η γλυκιά μας παρέα και θα σκορπισθούμε στις άκρες της οικουμένης, είπε σιγά και μελαγχολικά ο Λεώπης.

-Μα πως να 'κανα, για πέτε μου, πως να 'κανα; Δε βλέπετε δω; Να, αυτό μου το 'δωσε ο εξάδελφός μου. Κόντευα να μείνω γυμνός. Μου πήρε και παπούτσια, αυτές τις αρβύλες, που πάει η καθεμιά πέντε οκάδες. Πως μπορούσα να μείνω; Και έπειτα, δω για να ζήσει κανείς δεν είναι τόπος. Τι, να δουλεύει κανείς μόνο για λίγο φαί!

-Και το άλλο, επρόσθεσε ο Λεώπης τραβώντας το αυτί του, καθώς μάθαμε μεις, δεν μπορούμε να δουλέψουμε δω. Τα ζιζάνια δε μας αφήνουνε! Είμαστε και γεννημένοι και αρχόντοι.

-Ας πιούμε! είπε ο γερο-Ψαθούλας.

-Καλή αντάμωση! Λυπούμαι που φεύγω από δω, γιατί φεύγω από σας. Από πατρίδα, άσ' την!

-Να μας γράφεις ταχτικά. Αυτό, αυτό!''

Οι Αλανιάρηδες, (ολοκληρώθηκε το 1912, πρώτη δημοσίευση το 1914), του Δημοσθένη Βουτυρά (1872-1958), Άπαντα, τ. Γ', εκδ. Δελφίνι, Αθήνα 1999, σσ. 78-79

De la nada vida a la nada muerte, (1965, emulsion with metallic paint), Frank Stella (1936- ), φωτογραφημένο στο Art Institute of Chicago, τον Αύγουστο του 1987.

more...