more...
Saturday, March 2, 2019
Friday, March 1, 2019
Wednesday, February 27, 2019
Άλλος ένας θάνατος στο ΑΤ Ομονοίας
more...
Saturday, February 23, 2019
Wednesday, February 20, 2019
Saturday, February 16, 2019
Ο Δοξιάδης στα Σκόπια (στο Μπενάκη Πειραιώς έως τις 17/2/2019)
more...
Friday, February 8, 2019
Thursday, February 7, 2019
Tuesday, February 5, 2019
Happy Pig Year
Chúc mừng Xuân Kỷ Hợi (Happy New Year earth Pig)
Martin Parr, Weston-Super-Mare, England 1998
Pigs in mud cake with chocolate, orange and stem ginger. Photograph: Christopher Thomond/The Guardian
Violet, a pot-bellied pig aged 12, was born with partially paralysed
hind legs. She was given to a sanctuary to care for her special needs.
Photograph: © Isa Leshko
more...
Thursday, January 31, 2019
Εκδηλώσεις
(remastered αφίσα από παλιότερη εκδήλωση οικονομικής ενίσχυσης)
more...
Monday, January 14, 2019
Εγκώμιο πορτοκαλιού
(from Golden Hour series, by KangHee Kim)
Αναρρώνοντας από μια βαριά γρίππη ένιωσα μια ακαταμάχητη όρεξη για πορτοκάλι. Το κράταγα στο χέρι κι είχα αρχίσει να το καθαρίζω μεθοδικά, φτάνοντας στο χοντροκομμένο του άσπρο μεσοφόρι που το πετσόκοψα κομματάκι-κομματάκι, όταν τη στιγμή που με τα δυο δάχτυλα το άνοιξα στη μέση κι ένιωσα τη ζωηρή του μυρωδιά, μου ήρθε στο νου μια παλιά ανάμνηση από τον καιρό που ήμουν στο Τόκιο. Ήταν στα γενέθλιά μου; τότε που ο Μakoto κι η Annita μου χάρισαν το καλύτερο πάρτυ πυροτεχνημάτων δίπλα στο ποτάμι; μάλλον στη χειμωνιάτικη γιορτή μου γιατί που να βρεθούν μέσα στο κατακαλόκαιρο πορτοκάλια, κι είχα κόσμο -κυρίως κάποιες ξένες συμφοιτήτριες επίσης υπότροφες, ίσως ήταν κι ο Κώστας αλλά μπορεί και όχι, τόσο μακριά που έμενε- στο ευρύχωρο για τα γιαπωνέζικα δεδομένα μονόχωρο διαμερισματάκι μου, που αν και στη χειρότερη μεριά της πόλης, είχε βεράντα που μάλιστα έβλεπε ένα μικρό κομμάτι του ποταμού. Κάποια στιγμή ήρθε ένας αρκετά νεότερος γιαπωνέζος συμφοιτητής από διπλανό studio, o Jun, πιο όμορφος από όλες τις αγαπημένες του Αστραφτερού Πρίγκηπα μαζί, και μόνιμο αντικείμενο πόθου μου. Κι έφερε μαζί του για δώρο, όχι ένα και δύο αλλά ένα ολόκληρο δίχτυ γεμάτο πορτοκάλια. Όλες σοκαριστήκαμε. Πάλι με τα γιαπωνέζικα δεδομένα και για την εποχή, το δίχτυ εκείνο ισοδυναμούσε με μονόπετρο. Τη στιγμή που μου το πρόσφερε ένιωσα περίπου σα να μου είχαν κάνει πρόταση γάμου. Όταν είχε πρωτοέρθει η μετέπειτα αδερφική φίλη μου Ana, ο Jun είχε αποτελέσει μεταξύ αστείου και σοβαρού το μήλο της έριδος ανάμεσά μας. Τον είχε αμέσως ξεχωρίσει αλλά της εξήγησα καθαρά πως προηγούμουν και φυσικά υποχώρησε. Σύντομα μάλιστα τα έφτιαξε με τον βοηθό στο studio της Celina και γύρισαν κάποτε μαζί στη Βαρκελώνη. Ώσπου μόλις ο Makoto είχε σιγουρέψει τη θέση του στο μεγαλύτερο διεθνές γραφείο της πόλης με δική της σύσταση, την εγκατέλειψε. Τι ακριβώς όμως είχα καπαρώσει εγώ; Με τον Jun συνεννοούμασταν με κάποια άθλια γαλλικά, τα γιαπωνέζικά μου ήταν σχεδόν ανύπαρκτα και τα αγγλικά του επίσης. Σχεδίαζε να επισκεφθεί το Παρίσι και υποτίθεται πως τον βοηθούσα στην προφορά παίρνοντας με τα δάχτυλά μου μεγάλες ελευθερίες με τα τρυφερά του χείλη όταν υποτίθεται πως ήθελα να του δείξω πρακτικά κάτι. Ένα μεσημέρι όμως μας πέτυχε ο γενικά ευχάριστος καθηγητής μου μισοξαπλωμένους πάνω στους πάγκους που κόβαμε τις μακέτες και η απότομα σοβαρή του έκφραση με έκανε να καταλάβω πως το είχα παρακάνει. Από τότε αραιώσαμε τις συναντήσεις μας. Στο δικό του studio έτσι κι αλλιώς ήταν αδύνατον να κάνω επισκέψεις, ο καθηγητής του ήταν με απόσταση ο ξινότερος της σχολής. Εκείνο το βράδυ λοιπόν όταν έφευγαν σχεδόν όλες ήταν επιτέλους η μεγάλη ευκαιρία να βρεθούμε με τον Jun που εξάλλου πρώτη φορά ερχόταν σπίτι μου. Ίσως είχε πανσέληνο, ίσως όχι, πάντως ήταν ρομαντικά. Και τότε η Celina αποφάσισε να μείνει. Είχε χάσει το τελευταίο τρένο και ήταν μακριά για να περπατήσει μέσα στο κρύο μέχρι την εστία της. Κι έτσι έφυγε ο Jun. Αποχαιρετιστήκαμε πολύ τρυφερά αλλά δεν τον ξαναπλησίασα τόσο κοντά ποτέ. Σε μια φωτογραφία του πάρτυ της αποφοίτησης τον κρατάω αγκαζέ και ξεκαρδίζομαι στα γέλια κοιτώντας τον φακό. Εκείνος απλά χαμογελά. Λίγο καιρό αφότου είχα επιστρέψει πήρα μια κάρτα του από το Παρίσι, νομίζω με τη Notre-Dame, που την κράτησα. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που είχα νέα του. Κι έτσι πέρασα την παραλίγο νύχτα του έρωτα με τη Celina, λίγο κοιμηθήκαμε πολύ μιλάγαμε, όχι πως θυμάμαι τι λέγαμε. Της χρώσταγα για τη βοήθεια στην πτυχιακή και περνάγαμε καλά μαζί τα βράδια όταν δουλεύαμε στο studio μέχρι αργά. Mια φορά μαγείρεψε κι έφερε τη νοστιμότερη feijoada που έχω δοκιμάσει ποτέ. Έβγαλα τα πούρα που μας είχε φέρει ο καθηγητής μου από τη Μπογκοτά -αρχικά μόνο στ’ αγόρια αλλά και σε μένα αφού διαμαρτυρήθηκα- ήπιαμε sochu και κάναμε φοβερό κέφι. Λίγο καιρό αργότερα πέρασε κι από την Αθήνα για διακοπές. Έμεινε στο πατρικό μου κι όπως έλεγε χαχανίζοντας, κοιμήθηκε στο κρεβάτι μου. Ήταν εξουθενωτική εκείνη η ευρωπαϊκή τουρνέ γιατί περνώντας από το Μαρόκο της φορτώθηκαν τόσο που αναγκάστηκε ν’ αγοράσει ένα χαλάκι προσευχής -η Celina δύσκολα έλεγε όχι- κι όσο μικρό να ήταν το κουβάλησε παντού στο ταξίδι με τη ζέστη. Με το τέλος του ερευνητικού της προγράμματος δεν έδωσε εξετάσεις -που έτσι κι αλλιώς τυπικές ήταν για μας τους υποτρόφους- για να μπει σε μεταπτυχιακό, κι ας ήταν στο studio του πιο διάσημου καθηγητή στη σχολή τότε. Άλλη ιστορία πως την είχε επιλέξει εκείνος, το παλιό τζάκι. Είχε το θράσος να της το πει κάποια φορά και η Celina το επαναλάμβανε χωρίς να την πειράζει ή τουλάχιστον έτσι έδειχνε: τον είχαν εντυπωσιάσει τα πεταχτά της αυτιά και η "ινδιάνικη ασχήμια της"...Γύρισε πίσω στο Σάο Πάολο, στη φτωχή και προβληματική οικογένειά της, και δεν κράτησε επαφή. Μόνο μια φορά με τον σεισμό του ‘99 με πήρε τηλέφωνο. Από κάπου γύριζα από διακοπές και μπαίνοντας σπίτι μόλις που πρόλαβα να το σηκώσω. Δεν πίστευα τ’ αυτιά μου όταν άκουσα τη φωνή της και χάρηκα πολύ. Είχε ανησυχήσει κι ήθελε να μάθει πως ήμουν. Αυτή ήταν ή πρώτη και τελευταία φορά που επικοινώνησε, στη συνέχεια μάθαινα σποραδικά νέα της από τον κολλητό της Eduardo. Eκείνος μάλιστα ήρθε κι έμεινε μαζί μου μια φορά, πήγαμε και στο Αγγίστρι μαζί, κι όταν εγώ πήγα στο Τόκιο την πρώτη φορά μετά την επιστροφή μου το 2004 έμεινα μαζί του στο τεράστιο διαμέρισμα που νοίκιαζε τότε η εταιρεία του, η διαβόητη Lehman στο Roppongi γι'αυτόν και τον γιαπωνέζο φίλο του. Κρατήσαμε και κρατάμε επαφή με τον Eduardo αν και όχι τακτικά. Παρακολούθησα με σχετική καθυστέρηση τις κυριότερες μετακινήσεις του όσο οι διεθνείς πελάτες του τον πηγαινόφερναν από τη μια άκρη στην άλλη για να προσφέρει τις ακριβοπληρωμένες κρυπτογραφικές του υπηρεσίες – βρέθηκε από τη Φραγκφούρτη στη Σιγκαπούρη δυστυχώς λίγο πριν η εταιρεία καταρρεύσει δίνοντας το σήμα για τη μεγάλη κρίση, στη συνέχεια Λονδίνο, Σκωτία και τώρα Οξφόρδη με όλο και μεγαλύτερα διαλείμματα στο Ρίο, την πόλη του. Πάντα ρώταγα για τη Celina όμως ίσως και να μην το έκανα τόσο συχνά όσο νόμιζα. Φέτος τις γιορτές που ρώτησα ξαναπεριμένοντας μια ακόμα τυπική απάντηση έμαθα πως πάνε κιόλας κάμποσα χρόνια που η Celina είναι πεθαμένη. Από θρόμβωση. Δεν ήξερα καν αν είχε προβλήματα υγείας ή συνέβη κάτι έκτακτο. Ο Eduardo πιστεύει πως μου το 'γραψε, αλλά δεν είναι και σίγουρος. Θυμάμαι αμυδρά πως ένας αδερφός της που είχε προβλήματα υγείας είχε πεθάνει, τώρα έμαθα πως η γιαπωνέζα μητέρα της πήγε να μείνει με την άλλη της κόρη που είναι ακόμα στην Ιαπωνία. Κοιτάζω το πορτοκάλι στο χέρι μου, κι όπως ανοίγει φέτες-φέτες προσκαλεστικά, γενναιόδωρα, μοιάζει με αντεστραμμένο φακό, ακτινοβολεί από τα μέσα. Τη ζέστη της μνήμης, κομμάτια κι αποσπάσματα από μια παλιά αγαπημένη εποχή που κλείδωσε τους πρωταγωνιστές της αιώνια νέους, χαρούμενους και υγιείς στη θαλπωρή της ανάσας της. Σαν κι εμένα όσοι κρατιούνται έξω από την αρένα των μέσων δε γλυτώνουν μόνο από τον θόρυβο αλλά διατηρούν κιόλας το προνόμιο να ονειροπολούν και ν’ αναρωτιούνται ακόμα αψηφώντας τις βεβαιότητες. Δαγκώνω ένα ζουμερό κομμάτι απ΄ το πορτοκάλι μου -η γεύση είναι γλυκιά, πικρή, γλυκιά, πικρή, γλυκιά.
more...
Friday, January 11, 2019
Wednesday, January 9, 2019
Με το κρύο
Hokkaido 2018, Ying Yin
Οι τοξικές φωτιές καίνε συνέχεια στην πλατεία και στις παρόδιες στοές.
Άστεγοι νεαροί Άραβες ανοίγουν αυτοκίνητα και πολυκατοικίες για να γλυτώσουν από το κρύο καθώς δεν τους δέχονται ούτε οι καταλήψεις -είναι οι ίδιοι που πουλάνε τσιγάρα και ναρκωτικά, αρπάζουν τσάντες και βγάζουν μαχαίρια.
Στους άθλιους καταυλισμούς των νησιών οι αιτούντες άσυλο τσαλαβουτούν στο χιόνι και τη λάσπη και υπάρχει ένας νεκρός.
Και υπάρχει βέβαια κι όλη η ενεργειακή φτώχεια βαθιά κρυμμένη στα παγωμένα διαμερίσματα των πολυκατοικιών που έχουν ν' ανάψουν καλοριφέρ από το 2010.
Inflammatory Wall, 1979–82 (detail), by Jenny Holzer
It all has to burn, it's going to blaze. It is filthy and can't be saved. A couple of good things will burn with the rest but it's ok. Every piece is part of the ugly whole. Everything conspires to keep you hungry and afraid for your babies. Don't wait any longer. Waiting is weakness, weakness is slavery. Burn down the system that has no place for you, rise triumphant from the ash. Fire purifies and releases energy. Fire gives heat and light. let fire be the celebration of your deliverance. Let lightning strike, let the flames devour the enemy!
more...
Tuesday, December 25, 2018
Friday, December 21, 2018
ΛΟΑΤΚΙ παρέμβαση κατά των απελάσεων μεταναστών
more...
Tuesday, December 18, 2018
Thursday, December 13, 2018
Monday, December 10, 2018
6 Δεκέμβρη: 10 χρόνια μετά
(photo:Kamil Zihnioglu/AP from the Guardian)
Ο μαυροκόκκινος Δεκέμβρης: μια δεκαετία μετά. Προδημοσίευση από το βιβλίο του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου Ο Μαυροκόκκινος Δεκέμβρης. Άκρα και κέντρο στην εξέγερση του 2008 [πλήθος, ηγεμονία, στρατηγική], που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος.
Κείμενο του Νίκου Ρωμανού - “Για την υπεράσπιση της ιστορικής μνήμης”
more...
Monday, December 3, 2018
Saturday, December 1, 2018
Tuesday, November 27, 2018
Monday, November 26, 2018
Biennale Architettura 2018
(mural στο Κολωνάκι)
16th International Architecture Exhibition, Venice, 26.05 - 25.11 2018more...
All of old. Nothing else ever...(*)
(φωτο από Guardian)
Δακρυγόνα από τη συνοριοφυλακή των ΗΠΑ κατά μεταναστών στην Τιχουάνα
26 Νοεμβρίου 1940: Η ναζιστική Γερμανία αρχίζει την κατασκευή τείχους γύρω από το εβραϊκό γκέτο στη Βαρσοβία
more...
Thursday, November 22, 2018
Monday, November 19, 2018
Thursday, November 8, 2018
Δολοφονία Φύσσα: Συζήτηση για τα ευρήματά των Forensic Architecture την Παρασκευή 9/11/2018, 18:30, στο ΕΜΠ
Το GoldenDawnWatch, πιστό στην αποστολή του να συμβάλλει στη δημοσιότητα της δίκης, διοργανώνει προβολή της μελέτης αυτής και συζήτηση για τα ευρήματά της, την Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2018, 18:30, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Συμμετέχουν:
– Σταύρος Σταυρίδης, αρχιτέκτονας, καθηγητής ΕΜΠ
– Χριστίνα Βαρβία, Forensic Architecture
– Στέφανος Λεβίδης, Forensic Architecture
– Τίνα Σταυρινάκη, Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας
– Χρύσα Παπαδοπούλου, συνήγορος οικογένειας Παύλου Φύσσα
Συντονίζει η Κλειώ Παπαπαντολέων, δικηγόρος, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου
Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο | Συγκρότημα Πατησίων | Κτίριο Αβέρωφ | Αμφιθέατρο Α002
Η καμπάνια οικονομικής στήριξης του GoldenDawnWatch συνεχίζεται. Στηρίζουμε κάνοντας μια μικρή δωρεά ή προωθούμε το link της καμπάνιας.
Το επόμενο project των FA είναι η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου.
Με αφορμή την αυριανή πανελλαδική μέρα δράσης για τη δίκη της ναζιστικής οργάνωσης και το Εφετείο των δολοφόνων του Λουκμάν, ο αδερφός του Zak, Νίκος Κωστόπουλος, στέλνει ένα μήνυμα συμπαράστασης:
"Πριν από δύο μήνες ο αδερφός μου δολοφονήθηκε άγρια στο κέντρο της Αθήνας. Πριν από μερικά χρόνια δύο νέοι άνθρωποι , ο Σαχζάτ Λουκμάν και ο Παύλος Φύσσας , επίσης, δολοφονήθηκαν με φασιστικό τρόπο. Αυτοί που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα ισχυρίζονται ότι είναι απειλή οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι, οι τρανς, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι αλλόθρησκοι, οι διαφορετικοί. Στην πραγματικότητα δεν είναι οι ίδιοι «κανονικοί» άνθρωποι. Είναι αποτρόπαιοι και αδίστακτοι, όπως οι πράξεις τους. Έχουν το θράσος να καταστρέφουν τις ζωές ανθρώπων και των οικογενειών τους. Καθένας από αυτούς τους τρεις είχε όνειρα, διαφορετικά, μα ανθρώπινα και γενναία. Ο Λουκμάν όνειρα για μια καλύτερη ζωή στη χώρα μας, ο Φύσσας όνειρα για μια ζωή χωρίς φασισμό μα μονάχα σεβασμό για όλους, ο Ζαχαριάς όνειρα για μια ζωή που να χωράει όλους τους ανθρώπους με ποικιλία και ελευθερία. Είμαστε όμως εδώ, δίπλα στις οικογένειες που πενθούν και αγωνίζονται για μια κοινωνία που θα χωράει τους πάντες. Γιατί δεν θέλουμε αλλά θύματα και απαιτούμε δικαιοσύνη. Για κάθε Λουκμάν, για κάθε Φύσσα, για κάθε Ζαχαρία.
Νίκος Κωστόπουλος"
more...
Subscribe to:
Posts (Atom)
