Ημέρα Ποίησης

Πόδια από μισοτελειωμένο Κούρο στο Φλεριό Νάξου

Χθες

ένα ποίημα

με έγραψε στα γρήγορα

διέγραψε

μερικές λέξεις

συλλογίστηκε λίγο το τέλος

και με διάβασε φωναχτά

δεν του άρεσα πολύ

καθόλου μάλλον δεν του άρεσα

τώρα

στο βάθος του κάδου

μαζεύω το σώμα μου

και οι σκισμένες λέξεις με πονάνε.

του Georgi Gospodinov, από το Εκεί όπου δεν είμαστε, Ανθολόγηση-Μετάφραση: Αυγή Λίλλη, Ίκαρος

more...

Ημέρα Ποίησης - Ημέρα Κατά του Ρατσισμού

Forearm of an itinerant Ghanaian worker, tattooed with their name & birthplace in case they die far from home, 2019, Ibrahim Mahama

Η «προσφυγιά» της υποκρισίας

To Whom It may Concern, by Adrian Mitchell (we may replace 'Iraq' with 'Ukraine')

I was run over by the truth today
Ever since the accident I’ve walked this way
So stick my legs in plaster
Tell me lies about Iraq.

Heard the alarm clock screaming with pain,
Couldn’t find myself so I went back to sleep again
So fill my ears with silver
Stick my legs in plaster
Tell me lies about Iraq.

Every time I shut my eyes all I see is flames.
Made a marble phone book, carved all the names
So coat my eyes with butter
Fill my ears with silver
Stick my legs in plaster
Tell me lies about Iraq.

I smell something burning, hope it’s just my brains.
They’re only dropping peppermints and daisy-chains
So stuff my nose with garlic
Coat my eyes with butter
Fill my ears with silver
Stick my legs in plaster
Tell me lies about Iraq.

Where were you at the time of the crime?
Down by the Cenotaph drinking slime
So chain my tongue with whisky
Stuff my nose with garlic
Coat my eyes with butter
Fill my ears with silver
Stick my legs in plaster
Tell me lies about Iraq.

You put your bombers in, you put your conscience out,
You take the human being and you twist it all about
So scrub my skin with women
Chain my tongue with whisky
Stuff my nose with garlic
Coat my eyes with butter
Fill my ears with silver
Stick my legs in plaster
Tell me lies about Iraq.

more...

Another Valentine

Ἦταν γυναῖκα ἦταν ὄνειρο ἤτανε καὶ τὰ δυὸ
Ὁ ὕπνος μ᾿ ἐμπόδιζε νὰ τὴ δῶ στὰ μάτια
Ἀλλὰ τῆς φιλοῦσα τὸ στόμα τὴν κράταγα
Σὰν νὰ ἦταν ἄνεμος καὶ νὰ ἦταν σάρκα
[…]
Ἦταν ὠχρὴ καὶ κάποτε ἔτρεμα γιὰ τὸ χρῶμα της
Κάποτε ἀποροῦσα νιώθοντας τὴν ὑγεία της σὰν δική μου ὑγεία
Ὅταν χωρίζαμε ἤτανε πάντοτε νύχτα
[…]
ἔφευγε καὶ ξεχνοῦσα πάντοτε τὸν τρόπο τῆς φυγῆς της
Ἡ καινούρια μέρα ἄναβε μέσα μου προτοῦ ξημερώσει
Ἦταν ἥλιος ἦταν πρωὶ ὅταν τραγουδοῦσα
Ὅταν μόνος μου ἔσκαβα ἕνα δικό μου χῶμα
Καὶ δὲν τὴ σκεφτόμουνα πιὰ ἐκείνη

Από το ποίημα: Ἦταν γυναίκα, ἦταν όνειρο... του Γιώργου Σαραντάρη (1908-1941)

more...

Had, having, and in quest to have, extreme (*)

Κάτι αγωνίζεται να βγει
μες απ' το σημάδι που άφησαν
στο στέρνο μου τα δόντια σου.

Η αληθινή μου φωνή; αναρωτιέμαι,
κρυβόταν από πάντα καλά στο σκοτάδι
μέχρι που άνοιξες δρόμο μέσα μου.

Δεν απαίτησες, δεν παρακάλεσες.
Μόνο πήρες αυτό που νόμιζα πως ήθελα να δώσω.

Τώρα όμως ο κύκλος της βίας πρέπει να σπάσει.

Καθώς βγαίνω στο φως.

(*) line 10, no 129, The Sonnets, Shakespeare.

more...