Στο όνειρο του Άγγελου η Ιωάννα είχε μεταμορφωθεί σε φίδι• όχι ότι απέκτησε ξαφνικά φολίδες και διχαλωτή γλώσσα αλλά το σώμα της είχε συστραφεί κάμποσες βόλτες και είχε προσπαθήσει να του δαγκώσει το πόδι χαμηλά στον αστράγαλο. Εκείνος καθόταν σε μια καρέκλα με γυρισμένη την πλάτη όταν την ένιωσε πίσω του. Με το που την είδε να σέρνεται στο πάτωμα κατά πάνω του έβαλε τα κλάματα κι άρχισε να την παρακαλάει να μην τον δαγκώσει ώσπου εκείνη συμμορφώθηκε.
Η αίσθηση ωστόσο που είχε ξυπνώντας, αν και τρομερά αναστατωμένος, ήταν πως η Ιωάννα σε καμιά περίπτωση δεν ήθελε να του κάνει κακό αλλά προσπαθούσε με τον τρόπο της -ως φίδι δηλαδή-, να τον φιλήσει ή τέλος πάντων να του εκδηλώσει την αγάπη της αφού βέβαια δεν ήταν δυνατόν να τη δείξει αλλιώς. Αυτό το είχε νιώσει αστραπιαία με το που έπιασε το βλέμμα στο πρόσωπό της το οποίο παρέμενε απαραμόρφωτο παρά τις συστροφές του κορμιού, και που στην αρχή είχε φανερώσει μεγάλο ενθουσιασμό για να σκοτεινιάσει με τα δάκρυά του με απογοήτευση. Μετά τον έπιασε βαθιά μελαγχολία γιατί τη νοιαζόταν πολύ και όλο το πρωινό δε μπορούσε να τη βγάλει από το μυαλό του. Φοβόταν πως κάτι της είχε συμβεί κι όπως ήταν ολομόναχη θα το ’χε πάρει κατάκαρδα όμως δεν αποφάσιζε να την πάρει τηλέφωνο. Ήξερε πως στο άκουσμα και μόνο της φωνής της θα τον έπιανε πάλι η επιθυμία να βρεθεί δίπλα της και μετά πάνω της ή για την ακρίβεια κάτω της. Κι αυτό πια δε μπορούσε να γίνεται. Τώρα που ο Σταύρος ήταν ξανά πίσω όλη αυτή η τρέλα που είχαν ζήσει έπρεπε να μείνει πίσω τους. Ήταν το μεγάλο τους μυστικό, κι όσο γι' αυτόν θα το ξεπερνούσε όπως έκανε πάντα• ζωγραφίζοντας μερικά πιάτα με ανάλογο θέμα: γοργόνες και μάγισσες. Μάγισσά του την έλεγε την Ιωάννα τον πρώτο καιρό του έρωτά τους, τότε που ακόμα πάλευε μέσα του η επιθυμία με την ενοχή και το παραζάλισμα.
Στο όνειρο της Ιωάννας ο καημένος ο Άγγελος ήταν κρεμασμένος ανάποδα όπως οι ακροβάτες στο τσίρκο, δίχως δίχτυ, και πηγαινοερχόταν σε μεγάλο ύψος απ’ άκρη σ’ άκρη μιας τέντας που ’μοιαζε να μην έχει όρια. Η Ιωάννα, μόνη θεατής, με το βλέμμα καρφωμένο πάνω του πέθαινε από ανησυχία κάθε φορά που περνούσε από πάνω της γιατί μαζί του πηγαινοέρχονταν πλήθος ακροβάτες, ο καθένας σε διαφορετικό ύψος και κατεύθυνση, έτσι που ο θόλος της τέντας, αχανής σχεδόν όσο κι ο ουράνιος, έμοιαζε να διασχίζεται από άπειρα αστρικά σώματα έτοιμα κάθε στιγμή να συγκρουστούν σε μια φωτεινή έκρηξη. Εκείνη βέβαια μόνο το πρόσωπο του Άγγελου ξεχώριζε. Παρ’ όλη την συνεχώς μεταβαλλόμενη απόσταση τον έβλεπε καθαρά με κάθε λεπτομέρεια, τον ακολουθούσε με τα μάτια χωρίς να ζαλίζεται γεμάτη αγωνία, κι έβλεπε πως στιγμή με τη στιγμή παραμορφωνόταν το αγαπημένο του πρόσωπο όταν στο παραλίγο γλίτωνε από θαύμα τις συγκρούσεις. Καθώς ωστόσο ο ρυθμός της κίνησης ανέβαινε σ’ ένα κρεσέντο δεν ήταν πια δυνατό να γλιτώνει τα χτυπήματα. Στην αρχή γίνονταν ξυστά, έλεγες πως σχεδόν δεν πόνεσαν, όμως όσο περνούσε η ώρα άρχιζαν ν’ ακούγονται και στο τέλος έπεφταν βροχή. Αδιάφορη για την τύχη των υπόλοιπων ακροβατών που λες και τον είχαν βάλει σημάδι, η Ιωάννα πηγαινóφερνε το ανασηκωμένο κεφάλι της έξαλλη από αγωνία, και όπως γίνεται στους εφιάλτες ανίκανη να ουρλιάξει, να ξυπνήσει και να λυτρωθεί.
Ο Άγγελος χτύπαγε πια συνεχώς με κάθε σώμα που βρισκόταν στην τροχιά του. Τα μαλλιά του είχαν λυθεί, τα γυαλιά του στράβωσαν και τόπους-τόπους το δέρμα του έγινε μπλε, κι ωστόσο κρατιόταν ακόμα γερά στην κούνια του και προσπαθούσε να δείχνει πως έλεγχε την κατάσταση αν και όλο και πιο ισχυρά κλυδωνιζόμενος. Ο θόρυβος από τα επαναλαμβανόμενα χτυπήματα που τα ‘νιωθε σαν χαστούκια πάνω στα δικά της μάγουλα έφερε ναυτία στην Ιωάννα κι αυτό την ξύπνησε και την έσωσε τελικά.
Απόσπασμα από ένα σχέδιο για βιβλίο: To Πηγάδι, (2002- ) με αναφορά σε ένα από τα γνωστότερα θεατρικά έργα Νο του Ζεάμι (1363-1443) Ιzutsu.(http://en.wikipedia.org/wiki/Zeami_Motokiyo)
Είχα την τύχη να δω το έργο στην Εθνική Σκηνή Νο του Τόκιο το 1995 (http://deplaced.blogspot.com/2008/04/she-dances-then-vanishes-at-dawn.html)
και στην Αθήνα το 1999 με Λαζαρίδου και Μπακιρτζή, σε μια παράσταση του ΑπoΜηχανής βασισμένη στην ελληνική απόδοση του Ε. Σοφρά, Το φιλιατρό του πηγαδιού, Ροδακιό, 1992.
more...
