Δεν αντιδρά στο δάχτυλο.
Άφησε το κέλυφός του ανάγλυφο διάκοσμο στο τσιμέντο.
Επάνω του βαρούσε η αρμύρα ενός ολόκληρου σκληρού καλοκαιριού.
Ένα κίτρινο διαπεραστικό καλοκαίρι
που δεν κατόρθωσε να το ψήσει ολοσχερώς.
Το ανακάλυψαν τα παιδιά με όλο του το σχήμα
να παλαιολογίζεται.
Ένα κουκούλι τέλειο χωρίς απόφαση.
Μόνο μια τρύπα πάνω του έχασκε επίτηδες
για να τους προκαλέσει τη σκέψη.
Κι όλο ρωτούσαν «πού ’ναι το υπόλοιπο έντομο;»
Κι όλο έψαχναν τα παιδιά,
μέσα στον ήλιο,
κάτω από το τραγούδι των τζιτζικιών
στο κάμα στεκούμενα με απορία ιδρωμένη.
Ακίνητο κουκούλι, απέθαντο ωχρό δέρμα.
Έτσι να θυμηθώ εσένανε που απέδρασες
μέσα από ένα άλλο ξερό καλοκαίρι,
γεμάτος από την καλοσύνη των εντόμων
που δε μιλούν τη γλώσσα μας.
του Δημήτρη Τούλιου*
more...
