Η λάμψη της μέρας
γίνεται λάμψη της νύχτας –
η φωτιά γίνεται κάτοπτρο.
Η φίλη μου η γη είναι πικρή – ο ήλιος σκέφτομαι
την ξέχασε.
Πικρή ή βαριά, δεν ξέρω ακριβώς να πω.
Ανάμεσα σ’ εκείνη και τον ήλιο
κάτι τέλειωσε.
Τώρα θέλει να μείνει μόνη –
Νομίζω ότι πρέπει να παραιτηθούμε πια
απ’ το να στρεφόμαστε σ’ αυτήν για επιβεβαίωση.
Πάνω από τα λιβάδια,
πάνω απ’ τις στέγες στα σπίτια του χωριού,
εκείνη η λαμπρότητα που ’κανε δυνατή κάθε ζωή
γίνεται τώρα κρύα αστέρια.
Στάσου ακίνητος και δες:
δεν δίνουν τίποτα, τίποτα δεν ζητάνε.
Από βαθιά μέσα της γης
την πιο πικρή ντροπή, ψύχρα κι ερήμωση
η φίλη μου η σελήνη ανατέλλει:
Είναι όμορφη σήμερα, αλλά πότε αυτή δεν είναι όμορφη;
της Luise Glück (1943-2023) Από τη συλλογή Οκτώβριος / October σε μετάφραση Δήμητρας Κωτούλα
more...
