Ο γραφίστας Άγγελος που φαινόταν πολύ μικρότερος από τριανταπέντε καθόταν συνοφρυωμένος μπροστά στον υπολογιστή του δαγκώνοντας τη γλώσσα του λιγάκι στην άκρη, όπως έκανε κάθε φορά που κατέβαλλε ιδιαίτερη προσπάθεια, και κυνηγούσε με μανία κάτι στην οθόνη με επαναλαμβανόμενα κλικ του ποντικιού. Είχε ένα βουνό δουλειά που τον περίμενε και κοντά σ’ αυτό και την υποχρέωση που ’χε αναλάβει με δική του πρωτοβουλία να φτιάξει ένα λογότυπο για μια ΜΚΟ που φρόντιζε αδέσποτα ζώα και χρειαζόταν να φρεσκάρει το image της για να βρει σπόνσορα, όμως αυτή την στιγμή δεν ασχολούνταν με τίποτα απ’ τα δυο.
Έπαιζε ένα ανόητο παιχνιδάκι με τον πολύ υπαινικτικό τίτλο «Perilous Voyage», όπου σε ένα ομολογουμένως χαριτωμένα σχεδιασμένο ομιχλώδες background ένα καραβάκι σε σέπια τόνους πρέπει να αντιμετωπίσει κοτρώνες που πέφτουν από τον ουρανό καθώς και δράκους που φτύνουν φωτιά αλλά άμα καταφέρεις να τους χτυπήσεις ανταμείβεσαι με κρυστάλλινες μπάλλες που επιμηκύνουν τη ζωή σου -στο παιχνίδι. Με κάθε κοτρόνα που διέλυε με τα πυρομαχικά του ο Άγγελος ένιωθε πως τα προβλήματά του μειώνονταν, με κάθε επιτυχημένη βολή κέρδιζε χρόνο. Είχε κατεβάσει τον ήχο όχι γιατί θα ενοχλούσε κάποιον άλλον –δούλευε μόνος- αλλά γιατί χωρίς ήχο το παιχνιδάκι δεν του δημιουργούσε ενοχές, ήταν σα να ξεγλύστραγε απ’ τον εαυτό του τον ίδιο που δε μπορούσε να τον πιάσει στα πράσα.
Συνήθως σταμάταγε όταν έχανε γιατί πιανόταν ο καρπός του δεξιού του χεριού, -αναθεματισμένο σύνδρομο...• όπως και να ’χει δεν αφηνόταν σε παραπάνω από δυο σειρές παιχνιδιών τη μέρα μαζί με το πρωϊνό και απογευματινό τσάι, όμως είχε καταφέρει να γίνει τόσο καλός που έπαιζε πια αρκετά γρήγορα για να εξουθενώνεται.
[περιγραφή του Άγγελου] Ο Άγγελος πρόσεχε την εμφάνισή του από παιδί. Η μεγάλη του ανησυχία ήταν τα μακριά, μαλακά αν και όχι ιδιαίτερα πυκνά καστανά μαλλιά του. Καθώς με την ηλικία υποχωρούσαν όλο και πιο ψηλά στους κροτάφους του τόνιζαν βέβαια το ύφος διανοούμενου που ούτως ή άλλως είχε αλλά του προκαλούσαν και άγχος κάθε πρωί μπροστά στον καθρέφτη του. Παραχωμένα κάτω από στοίβες νέα βιβλία και συνδρομές περιοδικών τέχνης που δεν προλάβαινε να διαβάσει βρίσκονταν πάντα διαφημιστικά κάθε είδους εναλλακτικής πρόληψης και θεραπείας της τριχόπτωσης δίπλα-δίπλα με θαυματουργά γερμανικά ελιξίρια που ξόρκιζαν από κρεατοελιές -με bold- μέχρι καρκίνο -με μικρά μόλις που διαβάζονταν γράμματα.
Απόσπασμα από ένα σχέδιο για βιβλίο: To Πηγάδι, (2002- ) με αναφορά σε ένα από τα γνωστότερα θεατρικά έργα Νο του Ζεάμι (1363-1443) Ιzutsu.(http://en.wikipedia.org/wiki/Zeami_Motokiyo). Είχα την τύχη να δω το έργο στην Εθνική Σκηνή Νο του Τόκιο το 1995 (http://deplaced.blogspot.com/2008/04/she-dances-then-vanishes-at-dawn.html) και στην Αθήνα το 1999 με Λαζαρίδου και Μπακιρτζή, σε μια παράσταση του ΑπoΜηχανής που παρότι δεν ακολουθούσε το πρωτότυπο βασιζόταν στην ελληνική απόδοση του Ε. Σοφρά, Το φιλιατρό του πηγαδιού, (Ροδακιό 1992) που αγνοούσα ως τότε.
more...
