Τζιά: Το νησί με τις αράχνες

more...

"there is a coup environment..." (*)

(*): from transcollab mailing list

Κλείνουν την ΕΡΤ

latest from radiobubble

live streaming

They Close ERT - They Shut Down Democracy

Solidarity to ERT – Solidarity to the Greek people’s struggle for Democracy

Last Tuesday, late afternoon, the Greek government announced, with one more decree, the complete shutting of the National TV and Radio Broadcaster (ERT) on midnight. Despite the recent governments’ discourse of “success story”, such unprecedented arrogance reveals that Samaras’ administration has been left only with one choice: to take refuge in outlawing strikes, breeching any democratic processes and constitutional law, yet left in Greece, materialising literately the dictatorial regime of Troika in order to implement its austerity measures.

Such authoritative move, which braught up direct memories from the military dictatorship, caused the immediate and mass mobilisation of tens of thousand of the Greek people, dozens trade unions, progressive political parties, local authorities and hundreds social organisations in Greece and among the Greek Diaspora. The headquarters of ERT, as well as its branches around the country, were taken over by its employees, supported by thousands people that gathered outside ERT premises in many cities in Greece, in order to prevent the signal cut and the police intervention. 

For the Greek people is crystal clear that it does not defend merely or primarily ERT as such, but they fight for Democracy and Freedom (of speech among others) against the full on process of fascistization of the Greek state and society. The struggle for keeping open ERT, keep its broadcast on the air its only the symbolic embodiment of this struggle.

It is not coincidence that the only party that supported Samaras’ move is Golden Dawn. This unconstitutional move by Samaras, which breeches the EU constitutional framework too, has left exposed his two smaller allies in the government, creating serious cracks in the coalition, with unknown yet results. Thus the conflict around ERT has gone beyond the defense of the public television and its workers’ rights and jobs, to an escalation of the struggle for Real Democracy, and / through the ousting of the dictatorship of Troika, the authoritative governments of memoranda for an end to this “exceptional state of emergency”.

The last four days the Greek people, once more, the have stood resilient in their determination to fight and counter-attack the financial and political dictatorial rule of the Troika’s governments. Thousands gather everyday outside the ERT headquarters in Athens and at its branches in smaller towns, the two main unions in Greece (GSEE and ADEDY) called a one day general strike yesterday (Thursday 14, June) with many dozens thousands turnout, the Journalists Union is calling repetitive one-day strikes allowing only the media that transmit the ERT signal (which the government has cut sending even riot police at the transmission points) to air news-program, dozens of social media and alternative or local radio stations, among which a recently self-managed by its workers radio station in Athens, stream ERT’s signal breaking in practice the silence the government attempted to impose.

The support of the media workers and of the Greek people is such that day by day dozens new media broadcast, and more people tune in, ERT signal. This forced yesterday the finance minister to threaten to remove the license from any media that give air to ERT.

Moreover the international outcry, expressed with many protests outside Greek embassies around the globe and with solidarity messages from many international trade unions and media (such as the BBC, Liberation etc) has caused big trouble and pressure to the Greek government. On the other hand the European governments, while they may have expressed their concerns, they remain silent, supporting Samaras’ motion, as they know that force is the only possible way in order to steal from the Greek people what they want.

This is the time for everyone to show their solidarity to the Greek people. This the time for international action. The Greek people by occupying the garden outside the ERT headquarters, they have also raised their voices and banners of solidarity to the uprising of the Turkish people in Gezi park, Taxim square and everywhere in our neighboring country. As the struggle is going on and the trembling government tries to regain the initiative, we intensify our struggle as ext Monday the leaders of the coalition parties will meet in order to find a way out of their turmoil. This is the time for everyone in Greece and abroad to intensify the pressure in order to destabilise the Troika regime and overthrow its government.

The Greek people are really indebted for the solidarity they have received so far. And we also know that this is a common struggle with the rest people in the European and global South, in the periphery and the metropolis, a struggle that we must fight and win together. 

We look forward for your actions of solidarity.

Solidarity for All

from the ERT headquarters

Friday 14 June

international@solidarity4all.gr

PS: See following links for your information.

http://greekleftreview.wordpress.com/

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2013/jun/12/ert-greek-state-broadcaster-cultural-calamity?commentpage=2

video from the strike in defence of ERT:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=SvfyJDJYtpU

sign your solidarity here:

http://www.avaaz.org/en/petition/Stop_the_shutdown_of_Public_Television_in_Greece/?kDOMNab

Πολιτικές αφίσες πάνω στη φωτεινή διαφήμιση χυμών του ΑΒ.

more...

Ενα σαββατoκύριακο δράσης

more...

Blockupy 2013

                                                                                         (photos' source: the web)

Στη Φρανκφούρτη με ξύλο και βροχή (for english scroll down). Soon to meet "against the planned opening of the new ECB headquarters in 2014".

more...

H βιβλιοθηκάριος

(η βιβλιοθήκη του Τ. Άντο) 

Η γυναίκα μπήκε στο σταθμό του Φιξ και κάθισε με δυσκολία απέναντί μου μαζί με το βαρύ της σακίδιο. Τα γόνατά μας άγγιξαν και για μια στιγμή το κουρασμένο της βλέμμα στάθηκε πάνω μου. Αμέσως την αναγνώρισα παρά τις τεράστιες αλλαγές και κάτι ανέβηκε από πολύ βαθιά μέσα μου μέχρι τα χείλη: αλλά τι θα μπορούσα να της έλεγα?

Τριάντα ολόκληρα χρόνια πριν την έβλεπα τακτικότατα δυο και τρεις φορές τηv εβδομάδα. Μόλις είχα αρχίσει το λύκειο αλλά η ασήμαντη δανειστική βιβλιοθήκη του Δήμου όπου δούλευε ήταν από τα ελάχιστα μέρη που μου επιτρεπόταν να πηγαίνω εκτός φροντιστηρίων. Τα λιγοστά μεταλλικά της ράφια με τον σωρό τους από αταξινόμητα βιβλία σε διαφορετικά στάδια φθοράς όριζαν έναν αγαπημένο χώρο ιδιωτικότητας που αραιά μόνο διατάρασσαν άλλοι επισκέπτες. Περνούσα μια σκληρή εφηβεία και η ξεχασμένη βιβλιοθήκη ήταν το δικό μου βασίλειο.

Μπορεί οι συγκρούσεις στο σπίτι και η πίεση στο σχολείο να με είχαν στείλει αρχικά εκεί αλλά γρήγορα ανακάλυψα πως οι τέσσερεις τοίχοι δεν εξασφάλιζαν απλά την ησυχία μου αλλά μου πρόσφεραν τη δυνατότητα να δραπετεύω σ’ έναν άλλο κόσμο, αληθινά θαυμάσιο και χωρίς περιορισμούς, μέσα απ’ τις ταλαιπωρημένες σελίδες των βιβλίων τους.

Από παιδί αγαπούσα το διάβασμα και για πρώτη φορά βρισκόμουν μπροστά σε μια τέτοια ποικιλία που με ζάλιζε. Το γεγονός πως μπορούσα να πάρω αυτά τα μαγικά διαβατήρια μαζί μου στο σπίτι έκανε τη ζωή μου πιο υποφερτή.

Η βιβλιοθηκάριος που ποτέ δεν έμαθα το όνομά της αναγκαστικά ήταν μάρτυρας σ’ αυτές μου τις περιπέτειες χωρίς ωστόσο να φαίνεται να καταγράφει κάτι περισσότερο από τη φυσική μου παρουσία στον χώρο δουλειάς της, συχνά ούτε καν αυτό. Δεν ήταν πάνω από δέκα χρόνια μεγαλύτερή μου τώρα που το ξανασκέφτομαι, κι αυτό ίσως εξηγεί το πόσο βαριόταν την απομόνωση που εγώ απολάμβανα.

Την έβρισκα πάντα κουρνιασμένη στο γραφειάκι της, τις πιο πολλές φορές να μουρμουρίζει στο τηλέφωνο, με το ελεύθερό της χέρι αφηρημένα να μουτζουρώνει τα περιθώρια της κατάστασης με τα ονόματα των επισκεπτών που βρισκόταν ανοιγμένη μπροστά της.

Είχε λεπτά χαρακτηριστικά, διάφανο δέρμα, και τα μακριά μαλλιά της που τα κρατούσε χαλαρά δεμένα ήταν μαύρα όπως τα μάτια της. Κάθε φορά που τα βλέμματά μας συναντιόνταν, το δικό της φανέρωνε την ίδια βαριεστημένη ενόχληση σα να μη το χώραγε o νους της πως κάποιος επέλεγε να κλειστεί σ’ ένα τέτοιο μέρος μακριά απ’ τους ανθρώπους.

Όμως δεν ήμασταν πάντα οι δυο μας. Κάποτε δίπλα στο γραφείο ξεφύτρωνε ένα κοριτσάκι. Ήταν δεν ήταν έξι χρονών, μελαχρινό και βαριεστημένο όπως η μάνα του. Έπαιζε και γκρίνιαζε σιγανά και τότε εκείνη σηκωνόταν από την καρέκλα της για να το μαλώσει. Κάθε φορά που την έβλεπα όρθια μου έκανε εντύπωση πόσο μικροσκοπική ήταν, λίγο μόνο πιο ψηλή από την κόρη της. Και οι ομοιότητες τονίζονταν ακόμα περισσότερο γιατί και οι δυο φορούσαν παρόμοια ρούχα, μακριές ρομαντικές και κάπως χίπικες λόγω μόδας φούστες και φουστάνια, με λουλούδια σε έντονα χρώματα, κορδέλες και βολάν.

Εκείνη την εποχή είχα ανακαλύψει τον Τόμας Μαν. Το «Μαγικό Βουνό» του στην αρχή με είχε προκαλέσει με τον όγκο του για να με παρατήσει στη συνέχεια σ’ ένα δύσβατο για την ηλικία μου διανοητικό τοπίο. Κάθε φορά που σκόνταφτα στους ατέλειωτους φιλοσοφικούς διαλόγους διέκοπτα την ανάγνωση κι αναζητούσα αλλού παρηγοριά, περίπου όπως έκανε κι ο συμπαθητικός ήρωάς του. Το ίδιο συνέβη με τα βιβλία του ντε Σαντ που περιέργως είχαν κι αυτά τη θέση τους στη βιβλιοθήκη. Μόλις κορυφωνόταν η ξεσηκωτική επίδραση των πιο σκανδαλιστικών μερών ακουμπούσα στους ρώσους μου, που με εξαίρεση τον Ντοστογιέφσκι, δεν παρέλειπαν ποτέ να με συγκινούν και να με διασκεδάζουν. Ο αγαπημένος μου ήταν –και παραμένει- ο Γκόγκολ. Κοιμόμουν αγκαλιά με τις «Νεκρές Ψυχές» του, σχεδόν είχα μάθει το βιβλίο απ’ έξω. Κι όσο για τους «Πατέρες και» τα «Παιδιά» του Τουργκένιεφ, ακόμα διατηρώ αμυδρά την ανάμνηση από την απόλυτη ταύτιση με τον μηδενιστή ήρωά του, και φυσικά την απελπισία που τη συνόδευε…

Ένα απόγευμα έπεσα πάνω στην «Ιστορία της Τρέλας» κάποιου Μισέλ Φουκώ. Αυτό ήταν ένα βιβλίο διαφορετικό απ’ όσα είχα ήδη γνωρίσει, δε με γοήτεψε ούτε με διασκέδασε αλλά κέρδισε τελικά τον σεβασμό μου. Εκ των υστέρων σκέφτομαι πως δεν κατάλαβα παρά ελάχιστα πράγματα τότε, όμως η αρχή είχε γίνει κι είχα έρθει σε επαφή με τον κόσμο των δοκιμίων και της απαιτητικής ανάλυσης της πραγματικότητας.

Ήταν ζήτημα χρόνου ν’ ανταμώσω και με την ποίηση. Τόσο αγάπησα τον εξωσχολικό Καβάφη που ακόμα έχω τον δεύτερο τόμο με τα ποιήματά του, με την ιδιόχειρη αφιέρωση της καλύτερής μου φίλης τότε στην πρώτη του σελίδα. Μου τον έκανε δώρο. Τα άλλα βιβλία, εκτός από την «Ιστορία της τρέλας», τα αγόρασα αργότερα. Δε μπορούσα να τα αποχωριστώ.

Κι όσο εγώ παθιαζόμουν με τα κεριά στες σκοτεινές τες κάμαρες τόσο η βιβλιοθηκάριός μου μαράζωνε, βαριόταν και μάλωνε την κόρη της. Ο πρώτος μου χρόνος στο Λύκειο πλησίαζε στο τέλος του και για τα επόμενα δυο χρόνια δεν επρόκειτο να ασχοληθώ με τίποτε πέρα από την προετοιμασία για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Πολυτεχνείο.

Τη φορά που επέστρεψα το τελευταίο δανεισμένο βιβλίο που ήταν, τι άλλο; κάποια ακόμα μελέτη σχετικά με την καλά κρυμμένη ζωή του αγαπημένου μου ποιητή, βρήκα τη βιβλιοθήκη τυλιγμένη σ’ ένα σύννεφο από αρωματικά ξυλάκια που έκαιγαν στη γωνιά για τις ομπρέλες. Η βιβλιοθηκάριος ήταν ασυνήθιστα ήρεμη εκείνο το βράδυ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι μπορεί και να διαλογιζόταν, με τα μάτια χαμηλωμένα και τις παλάμες ανοιχτές πάνω στην κατάσταση των επισκεπτών, ακίνητη πίσω από το γραφειάκι της. Την άφησα στη με τόσο κόπο κερδισμένη νιρβάνα της και έφυγα για να μην επιστρέψω ποτέ πια.

Τώρα σ’ αυτό το βαγόνι είχα μπροστά μου την ίδια γυναίκα και δε μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της.

Απ’ όλα όσα θυμόμουν γι’ αυτή μόνο το βλέμμα της είχε μείνει το ίδιο. Ήταν βέβαια αναμενόμενο μετά από τόσα χρόνια να ‘χει αλλάξει, μα περισσότερο κι από το βάρος που ‘χε προστεθεί απλόχερα στην άλλοτε σβέλτη σιλουέτα της, εκείνο που με σόκαρε ήταν το γκριζαρισμένο σχεδόν με την ψιλή κουρεμένο κεφάλι της. Τόσο πολύ προσηλώθηκα σ’ αυτό στην προσπάθειά μου να το συμφιλιώσω με την παλιά του εικόνα που φτάναμε κιόλας στον σταθμό του Συντάγματος όταν κατάλαβα τι άλλο ήταν καινούργιο επίσης και δεν ταίριαζε.

Είχε αρχίσει να σηκώνεται με αρκετή προσπάθεια από τη θέση της όταν συνειδητοποίησα πως εκτός από το φορτωμένο σακίδιο κουβαλούσε κι ένα σωρό ρούχα φορεμένα το ένα πάνω στο άλλο. Ήταν η εβδομάδα της ευφορίας, λίγο μετά τη μεγάλη αγανακτισμένη συγκέντρωση της 29ης Μαΐου και πριν το Pride, τότε που νομίζαμε πως Ήμασταν Παντού… Έκανε όμως και κουφόβραση, κι αν όχι μέσα στο τρένο έξω ήταν περίεργο να κυκλοφορεί κάποιος έτσι ντυμένος ακόμα κι αν πήγαινε εκδρομή στα βουνά.

Την ακολούθησα με τα μάτια όσο μπόρεσα κι όλη τη μέρα δε σταμάτησα να τη σκέφτομαι.

Τη δεύτερη φορά τη βρήκα μπροστά στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Κατηφόριζα την Πανεπιστημίου όταν την πρόσεξα, δεν ήταν δύσκολο άλλωστε. Ήταν μόνη της στην άδεια πλατεία και τάιζε τα περιστέρια. Στάθηκα κι εγώ και την κοίταζα από πίσω, κι ήταν σαν να γίναμε έστω και για λίγο δυο νησίδες ηρεμίας στο πρωινό χάος γύρω μας. Είχε μπει πια φθινόπωρο, ήμασταν στη βδομάδα μετά την προδοσία του ΠΑΜΕ. Οι καλοκαιρινές ελπίδες είχαν σκορπίσει κι ο κόσμος κινιόταν νευρικά κάτω από τον σκουντουφλιασμένο ουρανό. Εκείνη χωρίς τα βαριά της ρούχα και το σακίδιο, με τα μαλλιά της μια ιδέα πιο μακριά, βρισκόταν στο δικό της σύμπαν, μου φάνηκε πως χαμογέλαγε.

Τελευταία φορά που την είδα ήταν προχωρημένος χειμώνας λίγο μετά την πανωλεθρία της 12ης Φλεβάρη. Ακόμα κάπνιζε το Αττικό, έβρεχε, φύσαγε κι έκανε κρύο. Με σφιγμένη καρδιά και φρέσκια την τρομάρα, γιατί είχε τριτώσει το κακό και ξανά παραλίγο να σκάσω απ’ τα χημικά στην καταραμένη γωνία Αμαλίας και Όθωνος, ανέβαινα προς το Στέκι της Ισαύρων για τη συλλογική κουζίνα της Τετάρτης.

Με το που κατέβηκα στο υπόγειο τη βρήκα κουρνιασμένη στον πάγκο στο βάθος, το γνωστό σακίδιο ξεφούσκωτο και ταλαιπωρημένο στο πλάι της. Είχαν σουτζουκάκια με καυτερή σάλτσα και ρύζι εκείνη τη μέρα, πολύ νόστιμα, κι εκείνη τα καταβρόχθιζε με μπόλικο ψωμί, σκυμμένη κι απόλυτα συγκεντρωμένη στο πιάτο της. Έβλεπα απ’ το πλάι ό,τι είχε σωθεί από το λεπτό της προφίλ, τα μαλλιά της γκρίζα και μπερδεμένα τώρα που μάκρυναν. Φόραγε πάλι και με το δίκιο της όλα τα ρούχα μαζί μα είχαν παλιώσει και βρωμίσει αισθητά πια.

Την παρατηρούσα για ώρα ελπίζοντας πως θα ‘βρισκα το κουράγιο να την πλησιάσω αλλά συνέχιζα να μην ξέρω πως ν’ αρχίσω και τι να της πω. Και μέχρι που έφυγε μια σκέψη γύριζε και ξαναγύριζε ξεκάρφωτα στο μυαλό μου: τι απέγινε αλήθεια το κοριτσάκι;

more...

Resistanbul

more...

I diritti non sono stranieri

more...

B fest 4-Reboot!

more...

Zανόν: ένα αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο στην Αργεντινή

Συζήτηση με εκπρόσωπο του εργοστασίου Ζανόν (κατασκευάζει πλακάκια) στο Πάρκο Ναυαρίνου. Το εργοστάσιο λειτουργεί σαν αυτοδιαχειριζόμενο εδώ και 10 χρόνια, τα τελευταία δυο αναγκαστικά σαν συνεταιρισμός.

more...

Όχι στην επιστράτευση των καθηγητών

Από τη συγκέντρωση στην Ερμού

Και η κατάληξη: (ανακοίνωση των αριστερών παρεμβάσεων)

Οργή για το ξεπούλημα της απεργίας. Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Δεν άνθισαν ματαίως τόσα θαύματα. Μια σπίθα φάνηκε να τρεμοπαίζει μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί της Β/βμιας, κόντρα στην επιστράτευση και την σιγή νεκροταφείου που θέλησε να επιβάλει η τρικομματική κυβέρνηση, αποφάσισαν σε μαζικές Γ.Σ. ΑΠΕΡΓΙΑ!!!

Το μήνυμα ήταν τόσο ισχυρό, που για μια στιγμή θόλωσε το προσωπείο της «ισχυρής» κυβέρνησης που τα συστημικά ΜΜΕ κατασκευάζουν. Καθώς ο κόσμος της μαχόμενης εκπαίδευσης άνοιξε τον αγωνιστικό βηματισμό του, το ρολόι της μνημονιακής κυβέρνησης άρχισε να μετράει αντίστροφα. Και αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο. Έβαζε ξανά στο προσκήνιο τον λαϊκό παράγοντα, που μετά τις εκλογές του Ιουνίου κατάφεραν να τον εκτονώσουν, να τον απομονώσουν, να του στερήσουν τη δυνατότητα να διαμορφώνει δυναμικά τις πολιτικές εξελίξεις.

Γι’ αυτό όλες οι δυνάμεις του πολιτικού και κοινωνικού κατεστημένου- πριν και μετά την κήρυξη της απεργίας των καθηγητών - ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να την συντρίψουν: ο πρωθυπουργός και ο υπουργός παιδείας, οι χρυσοπληρωμένοι δημοσιογράφοι των Μ.Μ.Ε., οι γραφειοκράτες των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ σε ΑΔΕΔΥ-ΔΟΕ- ΟΛΜΕ , το ΠΑΜΕ που κατήγγειλε την ΟΛΜΕ, ο κυβερνητικός βουλευτής που λίγες ώρες πριν την επιστράτευση καμάρωνε στην τηλεόραση, που η παράταξή του δεν στηρίζει την απεργία στις εξετάσεις, ο μετριοπαθής εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης που ζητούσε από τους εκπαιδευτικούς πριν βγουν στην απεργία να έχουν με το μέρος τους όλη τη κοινωνία. Όλα συγκλίνουν σε ένα κοινό σημείο: στους καθηγητές δεν έπρεπε μόνο να απαγορευτεί να κάνουν απεργία. έπρεπε πάση θυσία να μην την αποφασίσουν κιόλας!

 Όταν ο τρόμος της επιστράτευσης αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αρκετός, ανέλαβε δράση η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ – ως τελευταίο ανάχωμα του αστικού κράτους- στην γενική συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ συνασπίστηκαν για να ανατρέψουν την απόφαση της βάσης των εκπαιδευτικών. Από κοινού πρότειναν τη διεξαγωγή διπλής ψηφοφορίας: Στην μια οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ ψήφιζαν υπέρ ή κατά της απεργίας και στην άλλη αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις για την υλοποίησή της!!! Με το διαδικαστικό πραξικόπημα της διπλής ψηφοφορίας έστρωσαν το χαλί για το ξεπούλημα του αγώνα. Πρόδωσαν τη βούληση των χιλιάδων συναδέλφων της βάσης που στις μαζικές Γ.Σ. των ΕΛΜΕ –με το χαρτί της επιστράτευσης στο χέρι- ψήφισαν συντριπτικά υπέρ της απεργίας βάζοντας ταυτόχρονα τους πολιτικούς όρους για το ξεδίπλωμα μιας συνολικής σύγκρουσης του κόσμου της εργασίας με την κυβέρνηση.

Ο κρατικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός
 
Η στάση των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ δεν εκπλήσσει, δεν είναι λίγες οι φορές που τις είδαμε να ξεπουλάνε τους αγώνες σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ. Ποτέ δεν πίστεψαν στην αναγκαιότητα αυτού του απεργιακού αγώνα. Στριμωγμένοι στα σχοινιά από την κυβέρνηση και τους κομματικούς καθοδηγητές τους, προσπάθησαν να διαχειριστούν και να εκτονώσουν την οργή των καθηγητών απέναντι στις υποχρεωτικές μεταθέσεις και τις απολύσεις. Ακολούθησαν την πρόταση των Παρεμβάσεων Δ.Ε. για απεργία μέσα στις εξετάσεις, γιατί καταλάβαιναν ότι κινδύνευε η ίδια η υπόσταση τους. Ήλπιζαν ότι ο επικοινωνιακός χειρισμός της όλης κατάστασης θα ήταν αρκετός για να ξεπεράσουν τον εκλογικό κάβο του συνεδρίου της ΟΛΜΕ. Η βάση δεν τους έκανε τη χάρη, τους εγκλώβισε στην ίδια τη λογική τους και όταν, πέρα από επικοινωνιακά τερτίπια, πολιτικά πια έπρεπε να απαντήσουν, διάλεξαν πλευρά, στοιχήθηκαν πίσω από την κυβέρνηση. Πίσω από τον πρωθυπουργό τους.

Την ίδια στάση κράτησαν ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ και στη ΔΟΕ, όπου στα λόγια μόνο διακήρυτταν την συμπόρευσή τους με τους συναδέλφους καθηγητές, στη πράξη όμως συνέβαλαν με όλα τα μέσα στο να απομονωθεί ο αγώνας τους. Μόνο κάτω από την πίεση των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων Π.Ε. και μετά την αποκαλυπτική καταγγελία της στάσης τους στη συνεδρίαση του Δ.Σ (Δευτέρας 13/5) αναγκάστηκαν να συρθούν- την Τετάρτη το μεσημέρι πια- πίσω από τα δεδομένα που επέβαλε η μαζική υπερψήφιση από τους καθηγητές της εισήγησης της ΟΛΜΕ για απεργία.

Να μην ξεχνάμε, ότι μόνο οι Παρεμβάσεις Π.Ε. ήδη από την Παρασκευή 10 Μαΐου και πριν από την οριστική εισήγηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ για απεργία στις εξετάσεις, πρόταξαν ως αναγκαιότητα για απεργιακή συμπόρευση της ΔΟΕ με τους συναδέλφους της β/θμιας. Οι δυνάμεις των Παρεμβάσεων Π.Ε. ήταν οι μόνες που - ξεπερνώντας την τραγική καθυστέρηση της ΔΟΕ- κατάφεραν στους συλλόγους που παρεμβαίνουν να παρθούν αποφάσεις στάσεων εργασίας για την Παρασκευή 17/5 ως άμεση και έμπρακτη συμπόρευση με τον αγώνα των καθηγητών.

Τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας αποδεικνύουν περίτρανα ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτε από τον κομματικό- κυβερνητικό συνδικαλισμό, που θυσιάζει τις ανάγκες, τα δικαιώματα και τους αγώνες τους στην ποδιά του κυβερνητικών και κομματικών σχεδιασμών. Προβάλει ξεκάθαρα πλέον η ανάγκη οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να έλθουν στο προσκήνιο και με τη δική τους ενεργή συμμετοχή και δράση, να αποκαθηλώσουν το γραφειοκρατικό, κυβερνητικό, κομματικό συνδικαλισμό.

Η αριστερά της «ευθύνης»

Το άδειασμα της απεργίας από τους συνδικαλιστές της ΣΥΝΕΚ είναι σε ευθεία στοίχιση με την κεντρική πολιτική του κομματικού της φορέα (ΣΥΡΙΖΑ), που όλο αυτό το διάστημα ποτέ δεν βγήκε να δηλώσει ξεκάθαρα τη στήριξή του στην απεργία. Πάντα με μισόλογα, μια στο καρφί και μια στο πέταλο, πότε στήριζε τα δίκαια αιτήματα των εκπαιδευτικών και πότε τους ζητούσε να μην έχουν απέναντί τους την κοινωνία. Πολύ περισσότερο, όταν με την επιστράτευση των καθηγητών από την κυβέρνηση, μπήκε επιτακτικά ζήτημα δημοκρατικής εκτροπής ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε να στρατευθεί σε έναν αγώνα για το σπάσιμο της επιστράτευσης με όρους μαζικού κινήματος.

Η απόσυρση των συνδικαλιστών της ΣΥΝΕΚ από μια απεργία που αποφασίστηκε μέσα από μαζικές Γ.Σ. είναι κεντρική πολιτική επιλογή του κομματικού τους φορέα και αυτό είναι οδυνηρά αποκαλυπτικό . Η λογική του «ώριμου φρούτου», η μετατροπή της κατάληψης της εξουσίας σε αυτοσκοπό, η προσαρμογή στα συντηρητικά αντανακλαστικά της εν δυνάμει εκλογικής σου πελατείας, η εγκόλπωση του αστικού λόγου κάτω από το βάρος της πίεσης των συστημικών ΜΜΕ, πολύ απέχει από τις παραδόσεις της αριστεράς και του εργατικού κινήματος.

Αναστολή της ταξικής σύγκρουσης λόγω εξετάσεων

Το «ταξικό» ΠΑΜΕ δεν ψήφισε απεργία στις εξετάσεις, έκανε ότι μπορούσε για να μην γίνει και τώρα καταγγέλλει τους υπόλοιπους …γιατί δεν την πραγματοποίησαν! Πολέμησε με κάθε τρόπο την απεργία και τώρα επιχαίρει πάνω στα ερείπια της ίδια του της πολιτικής. Ψευδολογεί ενάντια στις Παρεμβάσεις και στους εκπροσώπους της για να κρύψει της πομπές του. Ποιον ξεγελά; Ούτε τα μέλη του.

•Τους είδαμε νωρίς – νωρίς να παίρνουν θέσεις στα τηλεοπτικά πάνελ και να συκοφαντούν την απεργία με τα ίδια επιχειρήματα της κυβέρνησης, των πρετεντέρηδων και των πρωτοσαλτέων (Σοφιανός στο MEGA). Και εισέπραξαν γι’ αυτό τους επαίνους και τα εύσημα ολόκληρου του μηντιακού κατεστημένου. •Τους είδαμε, όταν η κυβέρνηση επιστράτευσε τους καθηγητές, να συμμαχούν στην ΑΔΕΔΥ με τις ΠΑΣΚ- ΔΑΚΕ και να κηρύσσουν το απεργιακό φιάσκο της Τρίτης 14/5 και της Πέμπτης 16/5 εξυπηρετώντας έτσι το στόχο της γραφειοκρατίας να μην προκηρυχθεί γενική απεργία την Παρασκευή 17/5, πρώτη μέρα των εξετάσεων και να μπει η ΟΛΜΕ σε συνδικαλιστική απομόνωση. Φρόντισαν μάλιστα να διαχωριστεί η ψηφοφορία των προτάσεων, ώστε στο τέλος της διαδικασίας – ως πονηροί πολιτευτές – να ψηφίσουν εκ του ασφαλούς απεργία και την Παρασκευή και να έχουν «τα χέρια τους καθαρά» !
•Τους είδαμε, όταν ένα επιστρατευμένο συνδικάτο καλούσε σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα, κάτω από τα γραφεία του, να καλούν το λαό σε δική τους ξεχωριστή συγκέντρωση, στην Ομόνοια, μην τυχόν και μολυνθούν από τη μεταδοτική ασθένεια της απεργίας στις εξετάσεις.
•Τους είδαμε στο Δ.Σ. της ΔΟΕ να κάνουν το μαύρο άσπρο για να μας πείσουν ότι πρότειναν απεργία μέσα στις εξετάσεις την ίδια ώρα που ούτε μισό σωματείο τους δεν έβαλε έστω και στάση εργασίας για την Παρασκευή 17/5.
•Είδαμε την ΚΝΕ να κυκλοφορεί προκήρυξη στα σχολεία και να καλεί τους μαθητές να μην αποπροσανατολίζονται και να αφοσιωθούν στα διαβάσματά τους.
•Είδαμε τον εκπρόσωπό τους στην ΑΔΕΔΥ με προβοκατόρικο τρόπο να διακόπτει το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ για να το αποτρέψει να πάρει απόφαση για απεργία στις εξετάσεις.
•Τους είδαμε στις Γ.Σ. των ΕΛΜΕ να κάνουν διαφωτιστικά μαθήματα ανάλυσης του καπιταλισμού, ταξικής πολιτικής και οργάνωσης των αγώνων με όρους και προϋποθέσεις (την ίδια ορολογία χρησιμοποίησαν ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ για την αναστολή της απεργίας) λες και αναφέρονται σε ομάδες ποδοσφαίρου και όχι σε εργαζόμενους που απειλούνται με υποχρεωτική μετακίνηση και απόλυση.

Μαζεύονται πολλά, συνάδελφοι του ΠΑΜΕ, τόσα που δεν μπορούν να κρυφτούν, πίσω από ψέματα και λασπολογίες. Τελικά η πρόταση που υλοποιήθηκε είναι η πρόταση του ΠΑΜΕ με μια διαφορά …τριών ωρών : το ΠΑΜΕ στην αρχική του πρόταση εισηγήθηκε μια 48ωρη απεργία 14-15 Μάη.

Τελικά έγινε μια 24ωρη στις 14/5 και μια στάση εργασίας στις 16/5, επομένως ο «αγώνας» πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο ! Αλλά ποιους αγώνες στη εκπαίδευση στήριξε το ΠΑΜΕ τα τελευταία χρόνια; Τα ίδια δεν έκαναν και το 2006 στην απεργία της ΔΟΕ;

Όσα ψέματα και αν πουν η αλήθεια δεν κρύβεται οι Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις της Β/θμιας, αποτέλεσαν την ατμομηχανή της απεργίας, επέλεξαν από την αρχή το δρόμο της σύγκρουσης και τον υπηρέτησαν με όλες τις δυνάμεις και τις αδυναμίες τους και με όσες δυνατότητες μπόρεσαν να ξεδιπλώσουν στο ευρύτερο εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα. Επέμειναν μέχρι τέλους στην πραγματοποίηση, θέτοντας ως κεντρικό ζήτημα ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ. Γι’ αυτό είναι οι Παρεμβάσεις που καταγγέλλονται σήμερα από την ΠΑΣΚ Π.Ε. ότι «…η πρόταση των Παρεμβάσεων στο έκτακτο Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. (Δευτέρα 13/5/2013) ήταν να εξαγγείλει άμεσα η Δ.Ο.Ε. 24ωρη απεργία για τις 17 Μάη και στη συνέχεια πραγματοποίηση Γ.Σ. για απεργία διαρκείας της Δ.Ο.Ε.»

Δυο πράγματα βγαίνουν από όλα τα παραπάνω:

1.Η απεργία των καθηγητών αναγνωρίστηκε από όλους τους πυλώνες του κατεστημένου σαν μια επικίνδυνη, ανατρεπτική και αποτελεσματική μορφή αγώνα.
2.Η ρωγμή που άνοιξε στο καθεστώς αποκάλυψε το σύνολο των δυνάμεων που συμπαρατάσσονται για να την κλείσουν: Τα κόμματα της τρικομματικής κυβέρνησης, το «ταξικό» ΠΑΜΕ, τη συστημική πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, τον γραφειοκρατικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό σε ΑΔΕΔΥ – ΔΟΕ – ΟΛΜΕ.

Όμως η πραγματικότητα είναι εδώ: η διάλυση του δημόσιου σχολείου, ο εργασιακός μεσαίωνας, οι απολύσεις, η κατάργηση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η φτώχεια, η ανεργία και η εξαθλίωση διαλύουν το σκηνικό της αισιοδοξίας που καλλιεργεί η κυβέρνηση. Όλα αυτά αποτελούν την μαζική κοινωνική συνθήκη για να εκραγεί το καζάνι. Κάθε μέρα όλο και πιο πολλοί συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να πορεύονται με την αυταπάτη του ατομικού βολέματος. Η εξέγερση πλησιάζει…

Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν θα προετοιμάσουμε από ΤΩΡΑ, πιο ώριμοι και πιο σοφοί την επόμενη αποφασιστική σύγκρουση. Αν οι εκπαιδευτικοί και των δύο βαθμίδων θα συντονιστούν το Σεπτέμβριο σε έναν απεργιακό αγώνα για να ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ σε όλη την εκπαίδευση.

Δεν θα πουν αυτοί την τελευταία λέξη. Τα μολύβια κάτω. Ας ξεσηκωθούμε!

more...

Πάσχα στο χωριό

Αγναντεύοντας την Σπάρτη. Από την Παντάνασσα στον Μυστρά.

Στους Άγιους Απόστολους

Και μια νυχτερινή επίσκεψη

Στο Κάστρο του Μυστρά

Η Περίβλεπτος

Η Πύλη της Μονεμβασιάς

more...

Λίγος κόσμος

more...

Κι από την Τροιζήνα στον Πόρο

more...

Αμυγδαλέζα-Μανωλάδα

Aπό τη διαμαρτυρία για τις συνθήκες κράτησης των μεταναστών στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας την Κυριακή 14/4

(πηγή φωτο: left.gr)

Τέσσερα χρόνια αργότερα η Ελλάδα θα καταδικαζόταν ομόφωνα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μετά την προσφυγή 42 μεταναστών εργατών/θυμάτων που είχαν δει να αθωώνονται προκλητικά από τα ελληνικά δικαστήρια οι εργοδότες τους/δουλέμποροι.

more...