Tuesday, October 8, 2013

Τείχος (Aνωνύμων) Σωρών


Από το ναυάγιο και την εγκατάλειψη των ήδη 232 μεταναστών στη Λαμπεντούζα. (Φωτογραφία:ΑΠΕ)  

My dream is I want to write a book. I want to study philosophy. I want to make a family. I want a relaxed life. I want a good future. I don't want anymore problems!
(Σ., πρόσφυγας από το Σουδάν. Η ιστορία του στο περιοδικό lostatborder: Α journey to the lost and the dead of the greek borders. Με τη δική τους φωνή)

more...

Tuesday, October 1, 2013

Kήπος Ζεν


από την έκθεση του Νίκου Παπαδόπουλου στην γκαλερί AΔ στου Ψυρρή.


Με απέραντη υπομονή.

more...

Wednesday, September 25, 2013

Αντιφασιστικά συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα



Επιτέλους αντιφασίστ(ρι)ες παντού...

more...

Thursday, August 22, 2013

Διακοπές



Στο Γυαλί. ''La phantasmagorie de pierre, en pleine vie minérale'', Isabelle Eberhardt a.k.a Si Mahmud (1877-1904).






Στο ηφαίστειο αργά το απόγευμα


Στο μερικά αποκαταστημένο Κάστρο λίγο αργότερα




Ένας ξιφίας στου Κλεάνθη.


Όλες οι φωτο εκτός από την τελευταία von meinem Liebling.

more...

Friday, July 19, 2013

Κλειστό λόγω τρόικας


Στη Δημοτική Αστυνομία Ν. Σμύρνης που δε πρόλαβε να χαρεί τη μετακόμιση. Τη μέρα της γενικής απεργίας 16/7.

more...

Wednesday, July 10, 2013

Mια κατάληψη το καλοκαίρι





Προσεχώς: Ο Κανόνας της σιωπής...

(Τελευταία ενημέρωση: Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους ο Κώστας Σακκάς)

more...

Tuesday, July 2, 2013

Ευχαριστώ "Ραδίκι"!



Βλήτα-λεμόνια-δυο ειδών πιπεριές-δυο ειδών ντοματίνια-άνηθος-μαϊντανός-πατατούλες-καρότα-κολοκύθια-(πολλές) μελιτζάνες-(πολύ ζουμερά και λεπτόφλουδα)πορτοκάλια-τραχανάς κι ένα μικρό γλυκό καρπουζάκι.




Και ο μουσακάς που προέκυψε, διαφορετικός, με κάλυψη πουρέ πατάτας αντί μπεσαμέλ. Συνοδεύεται με φέτα γιατί είναι εντελώς ανάλατος και light. Κολοκύθια και μελιτζάνες περισσότερο έβρασαν παρά ψήθηκαν. Όσο κρυώνει γίνεται καλύτερος! If you think well, you cook/create well (F. Adrià)



Πιπεριές γεμιστές (και) με τραχανά χωρίς κιμά. Δυστυχώς απέτυχε...μάλλον λόγω του θρακιώτικου τραχανά (με ντομάτα) που πρόσθεσα στον τραχανά του ραδικιού, που όταν μαγειρευτεί έχει την υφή -και τη γεύση υποψιάζομαι..- μονωτικού υλικού.




Και μια πολύχρωμη σαλάτα.


Καλοκαιρινά λαζάνια. Με γιαουρτόκομμα αντί για μπεσαμέλ.


http://www.radiki.com/

εδώ περισσότερα για το "μπαξές" στόρυ

more...

Sunday, June 30, 2013

17ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ


Στο ΟΑΚΚΑ αυτή τη φορά.

Στον παιδότοπο με τις οικογένειες Ουράνιο Τόξο. Στο φλάουτο η Έλενα, στο παραμύθι βοηθάει ο γιος της Αχιλλέας.

more...

Thursday, June 27, 2013

Πιθανά μια super-Γη, κι έπονται κι άλλες

Ο πλανήτης -δορυφόρος του άστρου Gliese 667C- Kepler-69c στον αστερισμό του Κύκνου. Επίσης γαλάζιος, με περισσότερο χώρο, για να τον καταστρέψoυμε σε βάθος χρόνου όπως τον δικό μας.



Ο εξωπλανήτης Kepler-1649c βρίσκεται σε απόσταση 300 ετών φωτός από τη Γη και η ανακάλυψή του έγινε μετά από νέα ανάλυση παλαιότερων δεδομένων που είχε στείλει το -εκτός λειτουργίας πλέον- αμερικανικό διαστημικό τηλεσκόπιο «Κέπλερ».

more...

Tuesday, June 25, 2013

Wednesday, June 12, 2013

"there is a coup environment..." (*)


(*): from transcollab mailing list

Κλείνουν την ΕΡΤ



latest from radiobubble

live streaming


They Close ERT - They Shut Down Democracy
Solidarity to ERT – Solidarity to the Greek people’s struggle for Democracy

Last Tuesday, late afternoon, the Greek government announced, with one more decree, the complete shutting of the National TV and Radio Broadcaster (ERT) on midnight. Despite the recent governments’ discourse of “success story”, such unprecedented arrogance reveals that Samaras’ administration has been left only with one choice: to take refuge in outlawing strikes, breeching any democratic processes and constitutional law, yet left in Greece, materialising literately the dictatorial regime of Troika in order to implement its austerity measures.

Such authoritative move, which braught up direct memories from the military dictatorship, caused the immediate and mass mobilisation of tens of thousand of the Greek people, dozens trade unions, progressive political parties, local authorities and hundreds social organisations in Greece and among the Greek Diaspora. The headquarters of ERT, as well as its branches around the country, were taken over by its employees, supported by thousands people that gathered outside ERT premises in many cities in Greece, in order to prevent the signal cut and the police intervention. 

For the Greek people is crystal clear that it does not defend merely or primarily ERT as such, but they fight for Democracy and Freedom (of speech among others) against the full on process of fascistization of the Greek state and society. The struggle for keeping open ERT, keep its broadcast on the air its only the symbolic embodiment of this struggle.

It is not coincidence that the only party that supported Samaras’ move is Golden Dawn. This unconstitutional move by Samaras, which breeches the EU constitutional framework too, has left exposed his two smaller allies in the government, creating serious cracks in the coalition, with unknown yet results. Thus the conflict around ERT has gone beyond the defense of the public television and its workers’ rights and jobs, to an escalation of the struggle for Real Democracy, and / through the ousting of the dictatorship of Troika, the authoritative governments of memoranda for an end to this “exceptional state of emergency”.

The last four days the Greek people, once more, the have stood resilient in their determination to fight and counter-attack the financial and political dictatorial rule of the Troika’s governments. Thousands gather everyday outside the ERT headquarters in Athens and at its branches in smaller towns, the two main unions in Greece (GSEE and ADEDY) called a one day general strike yesterday (Thursday 14, June) with many dozens thousands turnout, the Journalists Union is calling repetitive one-day strikes allowing only the media that transmit the ERT signal (which the government has cut sending even riot police at the transmission points) to air news-program, dozens of social media and alternative or local radio stations, among which a recently self-managed by its workers radio station in Athens, stream ERT’s signal breaking in practice the silence the government attempted to impose.

The support of the media workers and of the Greek people is such that day by day dozens new media broadcast, and more people tune in, ERT signal. This forced yesterday the finance minister to threaten to remove the license from any media that give air to ERT.

Moreover the international outcry, expressed with many protests outside Greek embassies around the globe and with solidarity messages from many international trade unions and media (such as the BBC, Liberation etc) has caused big trouble and pressure to the Greek government. On the other hand the European governments, while they may have expressed their concerns, they remain silent, supporting Samaras’ motion, as they know that force is the only possible way in order to steal from the Greek people what they want.

This is the time for everyone to show their solidarity to the Greek people. This the time for international action. The Greek people by occupying the garden outside the ERT headquarters, they have also raised their voices and banners of solidarity to the uprising of the Turkish people in Gezi park, Taxim square and everywhere in our neighboring country. As the struggle is going on and the trembling government tries to regain the initiative, we intensify our struggle as ext Monday the leaders of the coalition parties will meet in order to find a way out of their turmoil. This is the time for everyone in Greece and abroad to intensify the pressure in order to destabilise the Troika regime and overthrow its government.

The Greek people are really indebted for the solidarity they have received so far. And we also know that this is a common struggle with the rest people in the European and global South, in the periphery and the metropolis, a struggle that we must fight and win together. 

We look forward for your actions of solidarity.

Solidarity for All
from the ERT headquarters

Friday 14 June

PS: See following links for your information.



video from the strike in defence of ERT:

sign your solidarity here:
http://www.avaaz.org/en/petition/Stop_the_shutdown_of_Public_Television_in_Greece/?kDOMNab



Πολιτικές αφίσες πάνω στη φωτεινή διαφήμιση χυμών του ΑΒ.

more...

Thursday, June 6, 2013

Blockupy 2013


                                                                                         (photos' source: the web)

Στη Φρανκφούρτη με ξύλο και βροχή (for english scroll down). Soon to meet "against the planned opening of the new ECB headquarters in 2014".

more...

Wednesday, June 5, 2013

H βιβλιοθηκάριος


(η βιβλιοθήκη του Τ. Άντο) 

Η γυναίκα μπήκε στο σταθμό του Φιξ και κάθισε με δυσκολία απέναντί μου μαζί με το βαρύ της σακίδιο. Τα γόνατά μας άγγιξαν και για μια στιγμή το κουρασμένο της βλέμμα στάθηκε πάνω μου. Αμέσως την αναγνώρισα παρά τις τεράστιες αλλαγές και κάτι ανέβηκε από πολύ βαθιά μέσα μου μέχρι τα χείλη: αλλά τι θα μπορούσα να της έλεγα?

Τριάντα ολόκληρα χρόνια πριν την έβλεπα τακτικότατα δυο και τρεις φορές τηv εβδομάδα. Μόλις είχα αρχίσει το λύκειο αλλά η ασήμαντη δανειστική βιβλιοθήκη του Δήμου όπου δούλευε ήταν από τα ελάχιστα μέρη που μου επιτρεπόταν να πηγαίνω εκτός φροντιστηρίων. Τα λιγοστά μεταλλικά της ράφια με τον σωρό τους από αταξινόμητα βιβλία σε διαφορετικά στάδια φθοράς όριζαν έναν αγαπημένο χώρο ιδιωτικότητας που αραιά μόνο διατάρασσαν άλλοι επισκέπτες. Περνούσα μια σκληρή εφηβεία και η ξεχασμένη βιβλιοθήκη ήταν το δικό μου βασίλειο.

Μπορεί οι συγκρούσεις στο σπίτι και η πίεση στο σχολείο να με είχαν στείλει αρχικά εκεί αλλά γρήγορα ανακάλυψα πως οι τέσσερεις τοίχοι δεν εξασφάλιζαν απλά την ησυχία μου αλλά μου πρόσφεραν τη δυνατότητα να δραπετεύω σ’ έναν άλλο κόσμο, αληθινά θαυμάσιο και χωρίς περιορισμούς, μέσα απ’ τις ταλαιπωρημένες σελίδες των βιβλίων τους.

Από παιδί αγαπούσα το διάβασμα και για πρώτη φορά βρισκόμουν μπροστά σε μια τέτοια ποικιλία που με ζάλιζε. Το γεγονός πως μπορούσα να πάρω αυτά τα μαγικά διαβατήρια μαζί μου στο σπίτι έκανε τη ζωή μου πιο υποφερτή.

Η βιβλιοθηκάριος που ποτέ δεν έμαθα το όνομά της αναγκαστικά ήταν μάρτυρας σ’ αυτές μου τις περιπέτειες χωρίς ωστόσο να φαίνεται να καταγράφει κάτι περισσότερο από τη φυσική μου παρουσία στον χώρο δουλειάς της, συχνά ούτε καν αυτό. Δεν ήταν πάνω από δέκα χρόνια μεγαλύτερή μου τώρα που το ξανασκέφτομαι, κι αυτό ίσως εξηγεί το πόσο βαριόταν την απομόνωση που εγώ απολάμβανα.

Την έβρισκα πάντα κουρνιασμένη στο γραφειάκι της, τις πιο πολλές φορές να μουρμουρίζει στο τηλέφωνο, με το ελεύθερό της χέρι αφηρημένα να μουτζουρώνει τα περιθώρια της κατάστασης με τα ονόματα των επισκεπτών που βρισκόταν ανοιγμένη μπροστά της.

Είχε λεπτά χαρακτηριστικά, διάφανο δέρμα, και τα μακριά μαλλιά της που τα κρατούσε χαλαρά δεμένα ήταν μαύρα όπως τα μάτια της. Κάθε φορά που τα βλέμματά μας συναντιόνταν, το δικό της φανέρωνε την ίδια βαριεστημένη ενόχληση σα να μη το χώραγε o νους της πως κάποιος επέλεγε να κλειστεί σ’ ένα τέτοιο μέρος μακριά απ’ τους ανθρώπους.

Όμως δεν ήμασταν πάντα οι δυο μας. Κάποτε δίπλα στο γραφείο ξεφύτρωνε ένα κοριτσάκι. Ήταν δεν ήταν έξι χρονών, μελαχρινό και βαριεστημένο όπως η μάνα του. Έπαιζε και γκρίνιαζε σιγανά και τότε εκείνη σηκωνόταν από την καρέκλα της για να το μαλώσει. Κάθε φορά που την έβλεπα όρθια μου έκανε εντύπωση πόσο μικροσκοπική ήταν, λίγο μόνο πιο ψηλή από την κόρη της. Και οι ομοιότητες τονίζονταν ακόμα περισσότερο γιατί και οι δυο φορούσαν παρόμοια ρούχα, μακριές ρομαντικές και κάπως χίπικες λόγω μόδας φούστες και φουστάνια, με λουλούδια σε έντονα χρώματα, κορδέλες και βολάν.

Εκείνη την εποχή είχα ανακαλύψει τον Τόμας Μαν. Το «Μαγικό Βουνό» του στην αρχή με είχε προκαλέσει με τον όγκο του για να με παρατήσει στη συνέχεια σ’ ένα δύσβατο για την ηλικία μου διανοητικό τοπίο. Κάθε φορά που σκόνταφτα στους ατέλειωτους φιλοσοφικούς διαλόγους διέκοπτα την ανάγνωση κι αναζητούσα αλλού παρηγοριά, περίπου όπως έκανε κι ο συμπαθητικός ήρωάς του. Το ίδιο συνέβη με τα βιβλία του ντε Σαντ που περιέργως είχαν κι αυτά τη θέση τους στη βιβλιοθήκη. Μόλις κορυφωνόταν η ξεσηκωτική επίδραση των πιο σκανδαλιστικών μερών ακουμπούσα στους ρώσους μου, που με εξαίρεση τον Ντοστογιέφσκι, δεν παρέλειπαν ποτέ να με συγκινούν και να με διασκεδάζουν. Ο αγαπημένος μου ήταν –και παραμένει- ο Γκόγκολ. Κοιμόμουν αγκαλιά με τις «Νεκρές Ψυχές» του, σχεδόν είχα μάθει το βιβλίο απ’ έξω. Κι όσο για τους «Πατέρες και» τα «Παιδιά» του Τουργκένιεφ, ακόμα διατηρώ αμυδρά την ανάμνηση από την απόλυτη ταύτιση με τον μηδενιστή ήρωά του, και φυσικά την απελπισία που τη συνόδευε…

Ένα απόγευμα έπεσα πάνω στην «Ιστορία της Τρέλας» κάποιου Μισέλ Φουκώ. Αυτό ήταν ένα βιβλίο διαφορετικό απ’ όσα είχα ήδη γνωρίσει, δε με γοήτεψε ούτε με διασκέδασε αλλά κέρδισε τελικά τον σεβασμό μου. Εκ των υστέρων σκέφτομαι πως δεν κατάλαβα παρά ελάχιστα πράγματα τότε, όμως η αρχή είχε γίνει κι είχα έρθει σε επαφή με τον κόσμο των δοκιμίων και της απαιτητικής ανάλυσης της πραγματικότητας.

Ήταν ζήτημα χρόνου ν’ ανταμώσω και με την ποίηση. Τόσο αγάπησα τον εξωσχολικό Καβάφη που ακόμα έχω τον δεύτερο τόμο με τα ποιήματά του, με την ιδιόχειρη αφιέρωση της καλύτερής μου φίλης τότε στην πρώτη του σελίδα. Μου τον έκανε δώρο. Τα άλλα βιβλία, εκτός από την «Ιστορία της τρέλας», τα αγόρασα αργότερα. Δε μπορούσα να τα αποχωριστώ.

Κι όσο εγώ παθιαζόμουν με τα κεριά στες σκοτεινές τες κάμαρες τόσο η βιβλιοθηκάριός μου μαράζωνε, βαριόταν και μάλωνε την κόρη της. Ο πρώτος μου χρόνος στο Λύκειο πλησίαζε στο τέλος του και για τα επόμενα δυο χρόνια δεν επρόκειτο να ασχοληθώ με τίποτε πέρα από την προετοιμασία για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Πολυτεχνείο.

Τη φορά που επέστρεψα το τελευταίο δανεισμένο βιβλίο που ήταν, τι άλλο; κάποια ακόμα μελέτη σχετικά με την καλά κρυμμένη ζωή του αγαπημένου μου ποιητή, βρήκα τη βιβλιοθήκη τυλιγμένη σ’ ένα σύννεφο από αρωματικά ξυλάκια που έκαιγαν στη γωνιά για τις ομπρέλες. Η βιβλιοθηκάριος ήταν ασυνήθιστα ήρεμη εκείνο το βράδυ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι μπορεί και να διαλογιζόταν, με τα μάτια χαμηλωμένα και τις παλάμες ανοιχτές πάνω στην κατάσταση των επισκεπτών, ακίνητη πίσω από το γραφειάκι της. Την άφησα στη με τόσο κόπο κερδισμένη νιρβάνα της και έφυγα για να μην επιστρέψω ποτέ πια.

Τώρα σ’ αυτό το βαγόνι είχα μπροστά μου την ίδια γυναίκα και δε μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της.

Απ’ όλα όσα θυμόμουν γι’ αυτή μόνο το βλέμμα της είχε μείνει το ίδιο. Ήταν βέβαια αναμενόμενο μετά από τόσα χρόνια να ‘χει αλλάξει, μα περισσότερο κι από το βάρος που ‘χε προστεθεί απλόχερα στην άλλοτε σβέλτη σιλουέτα της, εκείνο που με σόκαρε ήταν το γκριζαρισμένο σχεδόν με την ψιλή κουρεμένο κεφάλι της. Τόσο πολύ προσηλώθηκα σ’ αυτό στην προσπάθειά μου να το συμφιλιώσω με την παλιά του εικόνα που φτάναμε κιόλας στον σταθμό του Συντάγματος όταν κατάλαβα τι άλλο ήταν καινούργιο επίσης και δεν ταίριαζε.

Είχε αρχίσει να σηκώνεται με αρκετή προσπάθεια από τη θέση της όταν συνειδητοποίησα πως εκτός από το φορτωμένο σακίδιο κουβαλούσε κι ένα σωρό ρούχα φορεμένα το ένα πάνω στο άλλο. Ήταν η εβδομάδα της ευφορίας, λίγο μετά τη μεγάλη αγανακτισμένη συγκέντρωση της 29ης Μαΐου και πριν το Pride, τότε που νομίζαμε πως Ήμασταν Παντού… Έκανε όμως και κουφόβραση, κι αν όχι μέσα στο τρένο έξω ήταν περίεργο να κυκλοφορεί κάποιος έτσι ντυμένος ακόμα κι αν πήγαινε εκδρομή στα βουνά.

Την ακολούθησα με τα μάτια όσο μπόρεσα κι όλη τη μέρα δε σταμάτησα να τη σκέφτομαι.

Τη δεύτερη φορά τη βρήκα μπροστά στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Κατηφόριζα την Πανεπιστημίου όταν την πρόσεξα, δεν ήταν δύσκολο άλλωστε. Ήταν μόνη της στην άδεια πλατεία και τάιζε τα περιστέρια. Στάθηκα κι εγώ και την κοίταζα από πίσω, κι ήταν σαν να γίναμε έστω και για λίγο δυο νησίδες ηρεμίας στο πρωινό χάος γύρω μας. Είχε μπει πια φθινόπωρο, ήμασταν στη βδομάδα μετά την προδοσία του ΠΑΜΕ. Οι καλοκαιρινές ελπίδες είχαν σκορπίσει κι ο κόσμος κινιόταν νευρικά κάτω από τον σκουντουφλιασμένο ουρανό. Εκείνη χωρίς τα βαριά της ρούχα και το σακίδιο, με τα μαλλιά της μια ιδέα πιο μακριά, βρισκόταν στο δικό της σύμπαν, μου φάνηκε πως χαμογέλαγε.

Τελευταία φορά που την είδα ήταν προχωρημένος χειμώνας λίγο μετά την πανωλεθρία της 12ης Φλεβάρη. Ακόμα κάπνιζε το Αττικό, έβρεχε, φύσαγε κι έκανε κρύο. Με σφιγμένη καρδιά και φρέσκια την τρομάρα, γιατί είχε τριτώσει το κακό και ξανά παραλίγο να σκάσω απ’ τα χημικά στην καταραμένη γωνία Αμαλίας και Όθωνος, ανέβαινα προς το Στέκι της Ισαύρων για τη συλλογική κουζίνα της Τετάρτης.

Με το που κατέβηκα στο υπόγειο τη βρήκα κουρνιασμένη στον πάγκο στο βάθος, το γνωστό σακίδιο ξεφούσκωτο και ταλαιπωρημένο στο πλάι της. Είχαν σουτζουκάκια με καυτερή σάλτσα και ρύζι εκείνη τη μέρα, πολύ νόστιμα, κι εκείνη τα καταβρόχθιζε με μπόλικο ψωμί, σκυμμένη κι απόλυτα συγκεντρωμένη στο πιάτο της. Έβλεπα απ’ το πλάι ό,τι είχε σωθεί από το λεπτό της προφίλ, τα μαλλιά της γκρίζα και μπερδεμένα τώρα που μάκρυναν. Φόραγε πάλι και με το δίκιο της όλα τα ρούχα μαζί μα είχαν παλιώσει και βρωμίσει αισθητά πια.

Την παρατηρούσα για ώρα ελπίζοντας πως θα ‘βρισκα το κουράγιο να την πλησιάσω αλλά συνέχιζα να μην ξέρω πως ν’ αρχίσω και τι να της πω. Και μέχρι που έφυγε μια σκέψη γύριζε και ξαναγύριζε ξεκάρφωτα στο μυαλό μου: τι απέγινε αλήθεια το κοριτσάκι;

more...

Tuesday, June 4, 2013

Resistanbul

more...