[...] Η γεωμετρία είναι επιστήμη, η ζωγραφική τέχνη. Ψάχνουμε την ουσία αλλά την ψάχνουμε μέσα μας κι όχι σ’ ένα είδος Aιωνιότητας, Απόλυτου, επιμελημένα κατανεμημένου...
(Διακοπή. Αλλαγή στον τόνο της φωνής του κατηγορούμενου)
Δεν ψάχνουμε τίποτα. Αυτή είναι η μόνη καθαρή αλήθεια. Όλα αυτά είναι μια πρόφαση για να κρύψουμε την αγωνία που μας κατέχει. Δεν βρίσκουμε άλλωστε τίποτα, γι’ αυτό και δεν ψάχνουμε τίποτα.
Ο Picasso? Αυτός μπορεί να κάνει έτσι και να πιάσει την έτοιμη λύση στο πιάτο του. Εμείς όμως δεν είμαστε μεγαλοφυίες, δε μπορούμε να το κάνουμε αυτό... Επιστρατεύσαμε τη γεωμετρία, τη μαθηματική ανάλυση. Δεν δειλιάσαμε ούτε μπροστά σε έννοιες όπως Χωρο-Χρόνος, Τέταρτη Διάσταση, -αυτή η καημένη χιλιοπαρεξηγημένη τέταρτη διάσταση!-, (Πικρός μορφασμός του κατηγορούμενου), Υπερ-επίθεση, Ταυτόχρονο...
Όλα αυτά τα κάναμε κτήμα μας. Ο Jacques (*) μάλιστα έφτασε στο σημείο να μην πηγαίνει πουθενά δίχως την χρυσή τομή του! ''Είναι πολύ απλό'' λέει και προσπαθεί να μας πείσει: ''Κανείς εξάλλου δε βγαίνει στον δρόμο χωρίς το καπέλο του''.
Δεν ξέρω τι σκέφτεστε εσείς για όλ’ αυτά. Εγώ, δηλαδή εμείς, πιστεύουμε πως η αποτυχία μας παραείναι φανερή. Αυτό πoυ εννοούμε είναι πως όλη αυτή η μανία για ανάλυση, ταξινόμηση, εκλογίκευση, στο τέλος-τέλος δε θα ωφελήσει κανέναν ή κι αν ωφελήσει δε θα’ ναι παρά κάποιος χασομέρης φοιτητής Ιστορίας Τέχνης ή ακόμα χειρότερα κάποιος φαιδρός κριτικός –μακριά από μας!
Η ζωγραφική, η τέχνη, θα προχωρήσει έτσι κι αλλιώς μόνη της. Με τη δική μας ανάλυση ή και χωρίς αυτή δε θ’ αλλάξει τίποτα. Όλα αυτά παραείναι προγραμματισμένα για να πετύχουν. Είμαι σίγουρος, δηλαδή πολύ φοβόμαστε πως μετά από καιρό δε θα’ χει μείνει απολύτως τίποτα απ’ όλη αυτή τη φασαρία.
Ήταν ωραία βέβαια, ο καιρός εκείνος...
(Διακοπή. Ο κατηγορούμενος αφαιρείται και μένει χάσκοντας μέχρι που ο Πρόεδρος τον επαναφέρει στην τάξη)
Τι parties! Τι αστεία, -συχνά χοντρά τολμώ να πω-, αλλά στο κάτω-κάτω τι μένει απ’ όλ’ αυτά; Διασκεδάσαμε όπως κάνουν οι νέοι, αυτό είναι όλο. Τώρα όμως ήρθε η ώρα του απολογισμού. Τίποτα δε μένει, είναι τόσο φριχτό...
(Διακοπή. Ο κατηγορούμενος σα να συγκινείται. Η φωνή του ραγίζει)
Θέλω να κάψω τους πίνακές μου αλλά πιο πολύ τα βιβλία μου!
(Ξαφνική άνοδος στην ένταση της φωνής του κατηγορουμένου)
Θέλω να τα κάψω όλα, θέλω να τελειώνω μ’ αυτά! Αν ξανάρχιζα από την αρχή θα’ θελα να’ μουν κάποιος άλλος. Θα χρησιμοποιούσα τη ζωή μου διαφορετικά, τα καλύτερά μου χρόνια πήγαν χαμένα...Ίσως γινόμουν χημικός, κάτι χρήσιμο τέλος πάντων!
(Χειροκροτήματα από το ακροατήριο. Ο κατηγορούμενος κάθεται κάτω φανερά τρακαρισμένος. Ο Πρόεδρος επαναφέρει την τάξη και κηρύσσει την διακοπή της συνεδρίασης ώστε να συνέλθουν οι ένορκοι και να αποφασίσουν)
Τελικά το δικαστήριο θεώρησε πως ο κατηγορούμενος μετανόησε ειλικρινά και αθώωσε τον A. Gleizes.
(*) εννοεί τον Jacques Villon, έναν από τους τρεις αδελφούς Duchamp
Gleizes, Albert (1881–1953). French painter, graphic artist and writer, born in Paris. After serving in the French army, 1914–15, Gleizes lived from 1915 to 1917 in New York, where he underwent a religious conversion. Much of his later career was devoted to trying to achieve a synthesis of medieval and modern art, expressing Christian ideas through pseudo-Cubist forms. In this he is generally reckoned to have been conspicuously unsuccessful and his modest reputation as a painter rests on his pre-war work.
Metzinger, Jean (1883–1956). French painter (mainly of still-life, landscapes, and figure compositions) and writer on art. After passing through Neo-Impressionist and Fauvist phases, he became one of the earliest devotees of Cubism and a central figure of the Section d' Or group. He was undistinguished as a painter and is remembered mainly as the co-author with Gleizes of the book Du Cubisme (1912), the first book to be published on the movement.
Villon, Jacques (1875-1963). French painter, brother of Marcel Duchamp and Raymond Duchamp-Villon . Villon became an exponent of cubism in 1911 and is best known for his refinement of the cubist style.
(from: http://www.encyclopedia.com/)
(Πρακτικά της δίκης Gleizes- Metzinger με ημερομηνία 5/12/1987, απόσπασμα) 9/8/2009
(Διακοπή. Αλλαγή στον τόνο της φωνής του κατηγορούμενου)
Δεν ψάχνουμε τίποτα. Αυτή είναι η μόνη καθαρή αλήθεια. Όλα αυτά είναι μια πρόφαση για να κρύψουμε την αγωνία που μας κατέχει. Δεν βρίσκουμε άλλωστε τίποτα, γι’ αυτό και δεν ψάχνουμε τίποτα.
Ο Picasso? Αυτός μπορεί να κάνει έτσι και να πιάσει την έτοιμη λύση στο πιάτο του. Εμείς όμως δεν είμαστε μεγαλοφυίες, δε μπορούμε να το κάνουμε αυτό... Επιστρατεύσαμε τη γεωμετρία, τη μαθηματική ανάλυση. Δεν δειλιάσαμε ούτε μπροστά σε έννοιες όπως Χωρο-Χρόνος, Τέταρτη Διάσταση, -αυτή η καημένη χιλιοπαρεξηγημένη τέταρτη διάσταση!-, (Πικρός μορφασμός του κατηγορούμενου), Υπερ-επίθεση, Ταυτόχρονο...
Όλα αυτά τα κάναμε κτήμα μας. Ο Jacques (*) μάλιστα έφτασε στο σημείο να μην πηγαίνει πουθενά δίχως την χρυσή τομή του! ''Είναι πολύ απλό'' λέει και προσπαθεί να μας πείσει: ''Κανείς εξάλλου δε βγαίνει στον δρόμο χωρίς το καπέλο του''.
Δεν ξέρω τι σκέφτεστε εσείς για όλ’ αυτά. Εγώ, δηλαδή εμείς, πιστεύουμε πως η αποτυχία μας παραείναι φανερή. Αυτό πoυ εννοούμε είναι πως όλη αυτή η μανία για ανάλυση, ταξινόμηση, εκλογίκευση, στο τέλος-τέλος δε θα ωφελήσει κανέναν ή κι αν ωφελήσει δε θα’ ναι παρά κάποιος χασομέρης φοιτητής Ιστορίας Τέχνης ή ακόμα χειρότερα κάποιος φαιδρός κριτικός –μακριά από μας!
Η ζωγραφική, η τέχνη, θα προχωρήσει έτσι κι αλλιώς μόνη της. Με τη δική μας ανάλυση ή και χωρίς αυτή δε θ’ αλλάξει τίποτα. Όλα αυτά παραείναι προγραμματισμένα για να πετύχουν. Είμαι σίγουρος, δηλαδή πολύ φοβόμαστε πως μετά από καιρό δε θα’ χει μείνει απολύτως τίποτα απ’ όλη αυτή τη φασαρία.
Ήταν ωραία βέβαια, ο καιρός εκείνος...
(Διακοπή. Ο κατηγορούμενος αφαιρείται και μένει χάσκοντας μέχρι που ο Πρόεδρος τον επαναφέρει στην τάξη)
Τι parties! Τι αστεία, -συχνά χοντρά τολμώ να πω-, αλλά στο κάτω-κάτω τι μένει απ’ όλ’ αυτά; Διασκεδάσαμε όπως κάνουν οι νέοι, αυτό είναι όλο. Τώρα όμως ήρθε η ώρα του απολογισμού. Τίποτα δε μένει, είναι τόσο φριχτό...
(Διακοπή. Ο κατηγορούμενος σα να συγκινείται. Η φωνή του ραγίζει)
Θέλω να κάψω τους πίνακές μου αλλά πιο πολύ τα βιβλία μου!
(Ξαφνική άνοδος στην ένταση της φωνής του κατηγορουμένου)
Θέλω να τα κάψω όλα, θέλω να τελειώνω μ’ αυτά! Αν ξανάρχιζα από την αρχή θα’ θελα να’ μουν κάποιος άλλος. Θα χρησιμοποιούσα τη ζωή μου διαφορετικά, τα καλύτερά μου χρόνια πήγαν χαμένα...Ίσως γινόμουν χημικός, κάτι χρήσιμο τέλος πάντων!
(Χειροκροτήματα από το ακροατήριο. Ο κατηγορούμενος κάθεται κάτω φανερά τρακαρισμένος. Ο Πρόεδρος επαναφέρει την τάξη και κηρύσσει την διακοπή της συνεδρίασης ώστε να συνέλθουν οι ένορκοι και να αποφασίσουν)
Τελικά το δικαστήριο θεώρησε πως ο κατηγορούμενος μετανόησε ειλικρινά και αθώωσε τον A. Gleizes.
(*) εννοεί τον Jacques Villon, έναν από τους τρεις αδελφούς Duchamp
Gleizes, Albert (1881–1953). French painter, graphic artist and writer, born in Paris. After serving in the French army, 1914–15, Gleizes lived from 1915 to 1917 in New York, where he underwent a religious conversion. Much of his later career was devoted to trying to achieve a synthesis of medieval and modern art, expressing Christian ideas through pseudo-Cubist forms. In this he is generally reckoned to have been conspicuously unsuccessful and his modest reputation as a painter rests on his pre-war work.
Metzinger, Jean (1883–1956). French painter (mainly of still-life, landscapes, and figure compositions) and writer on art. After passing through Neo-Impressionist and Fauvist phases, he became one of the earliest devotees of Cubism and a central figure of the Section d' Or group. He was undistinguished as a painter and is remembered mainly as the co-author with Gleizes of the book Du Cubisme (1912), the first book to be published on the movement.
Villon, Jacques (1875-1963). French painter, brother of Marcel Duchamp and Raymond Duchamp-Villon . Villon became an exponent of cubism in 1911 and is best known for his refinement of the cubist style.
(from: http://www.encyclopedia.com/)
(Πρακτικά της δίκης Gleizes- Metzinger με ημερομηνία 5/12/1987, απόσπασμα) 9/8/2009
