Τον Αύγουστο στο χωριό
Για το διπλό φεγγάρι του Αυγούστου:
ΣΟΥΡΟΥΠΟ (του Ηλία Κεφάλα)
Σουρούπωνε κι ο γείτονάς μου
Για φλυαρίες μ’ επισκέφθηκε
Κι εγώ βανίλια και νερό τού πρόσφερα
Στο ξύλινο μπαλκόνι
Όμως με τρόμο εκείνος
Έσπρωξε το ποτήρι του μακριά
Κι ενώ δεν ήξερε Σαπφώ και Όμηρο
Ούτε από Λόρκα και Γεσένιν είχε ακούσει
Μα την αλήθεια ‒φώναξε‒
Μες στο ποτήρι το φεγγάρι
Βλέπω να πνίγεται
Βοήθεια ‒
κι ένα δικό μου;
Ξύπνησα απ' τη ζέστη
Για να βρω πως το φεγγάρι είχε ανοίξει δρόμο
Μπροστά στο κρεβάτι μου
Ιστορίες από την Καταστροφή
Τον καιρό εκείνο τον μεταβατικό, και σε συνθήκες ολοένα και πιο δυσμενείς πλανητικά, μαινόταν ο Μεγάλος Εμφύλιος μεταξύ δυο ομάδων πληθυσμού που τελικά αποδείχτηκε πως δεν ανήκαν στο ίδιο ακριβώς είδος του ατυχώς επονομαζόμενου Σοφού Ανθρώπου. Από τη μια μεριά βρίσκονταν οι περισσότεροι αριθμητικά Μετα-Νεάντερταλ ή αλλιώς Μικροί Άνθρωποι κι από την άλλη τα λιγότερα Υβριδικά Όντα/Έξυπνες Μηχανές (με ποσοστό Μηχανής από 1-99%).
Οι πρώτοι, σε μεγάλο ποσοστό λευκοί ετεροκανονικοί άντρες κυρίως μεσαίας και προχωρημένης ηλικίας, που ζούσαν σε απομονωμένες επαρχίες μακριά από τις αναπτυγμένες μητροπόλεις και τα κέντρα τους, εξεγέρθηκαν ενάντια στην χωρίς τέλος εκμετάλλευσή τους από τα δεύτερα, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν. Πολεμούσαν όπως μπορούσαν ό,τι αποτελούσε ή/και ήταν αγαπητό στους δυνάστες τους: τους υπόλοιπους μη-ετεροκανονικούς άντρες, όλες, μα όλες τις θηλυκότητες, τα ζώα -κυρίως συντροφιάς- και όσους/ες/@ δεν τα έτρωγαν, κάθε νέα τεχνολογία που τελικά υιοθετούσαν χωρίς να το καταλαβαίνουν, ό,τι συνηθιζόταν να λέγεται κουλτούρα και πολιτισμός, αλλά παραδόξως επίσης τα δέντρα και το άγριο φυσικό περιβάλλον, που η προστασία τους θεωρούσαν πως δυσκόλευε ακόμα περισσότερο την επιβίωσή τους. Τελικά, εναντιώνονταν σε ο,τιδήποτε ήταν απλά διαφορετικό/«ξένο» κι ακόμα καλύτερα ευάλωτο (από τσιγγάνους μέχρι μετανάστες και κλιματικούς πρόσφυγες που γίνονταν όλο και περισσότεροι όσο το κλίμα κατέρρεε). Κινούμενοι από το φόβο ενός υπερβολικά πολύπλοκου σήμερα και ενός ολοένα απειλητικότερου αύριο, περιθωριοποιημένοι και ολοένα φτωχότεροι, χωρίς πρόσβαση σε εκπαίδευση και νέες δεξιότητες, οι πιο φανατικοί ανάμεσά τους συσπειρώνονταν κάτω από παλιές και λιγότερο παλιές θρησκευτικές κοινότητες αλλά και ποδοσφαιρικές* -οι πιο νέοι- συμμορίες. Εκεί μπορούσαν να βαυκαλίζονται με νοσταλγικά οράματα μιας επιστροφής σε ένα παραδεισένιο παρελθόν, λαμπρό, αγνό και κυρίως κατανοητό, τέτοιο που για τις περισσότερες από τις θηλυκότητες τουλάχιστον δεν υπήρξε ποτέ.
Τα δεύτερα, οι λεγόμενες προνομιούχες ελίτ, πάλι σε αρκετά μεγάλο ποσοστό άντρες λίγο μεγαλύτερης ποικιλίας προέλευσης και προσανατολισμών, συνηθισμένες να ελέγχουν από την κορφή της πυραμίδας τους κάθε πλευρά της ζωής στον πλανήτη, από την οικονομία μέχρι την τέχνη, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις κάθε διασπαστικής καινοτομίας και αλλαγής που προκαλούσαν, στην αρχή λοιδόρησαν και υποτίμησαν την αντίδραση των πρώτων. Η χειραγώγηση των εξεγερμένων μαζών φαινόταν εύκολη υπόθεση καθώς οι τεχνικές της είχαν αγγίξει δυσθεώρητα ύψη τελειότητας. Τα ασύντακτα πλήθη των αγανακτισμένων και εξουθενωμένων καταναλωτών βρίσκονταν σε διαρκή σύγχυση και μετά από κάθε σύγκρουση γύριζαν σπίτι για να συνεχίσουν να ζουν κάτω από τον ίδιο ζυγό. Αντικειμενικά εξάλλου επρόκειτο για μια απόλυτα ασύμμετρη σύγκρουση αφού τόσο τα μέσα παραγωγής, άρα τα βασικά και όχι μόνο καταναλωτικά αγαθά, η στρόφιγγα του χρήματος αλλά και τα «όπλα» βρίσκονταν στα χέρια των ελίτ. Για κάθε ενδεχόμενο ωστόσο, στο μακρύ διάστημα εχθροπραξιών που προηγήθηκε του πολέμου, συγκέντρωσαν και εξόπλισαν με τις πιο σύγχρονες τεχνολογίες τον στρατό τους, μέσα κι έξω από τις πόλεις. Είναι αλήθεια βέβαια πως ανάμεσά τους οι πιο εξωφρενικά πλούσιοι και περιπετειώδεις, ανεξαρτήτως ηλικίας, είχαν επιδοθεί σε διάφορα απίθανα και προκλητικά πειράματα που υποτίθεται πως θα τους επέτρεπαν να συνεχίσουν να ζούνε καλά -ίσως και για πάντα!- στα πολυτελή τους καταφύγια στη Γη ή αλλού, αν το χειρότερο συνέβαινε τελικά. Αυτό το πιο δυναμικό κομμάτι των ελίτ που βάσιζε την κυριαρχία του στην τεχνολογική του υπεροχή συγκλονιζόταν ειλικρινά από την ακριβώς αντίθετη διαδρομή προς ένα καταπληκτικό μέλλον όπου όλα ήταν δυνατά. Η εμπιστοσύνη του στις μηχανές και την χωρίς όρια ατομική ελευθερία που χάρη σ’ αυτές θα απολάμβαναν όλοι και όλ@, ήταν απόλυτη και ελάχιστα τη σκίαζαν οι επιφυλάξεις που όλο και συχνότερα διατυπώνονταν από τις τάξεις τους. Χάρη σ’ αυτή την εμπιστοσύνη, πολλοί και πολλές μεταμόρφωσαν τα ίδια τους τα σώματα κι έγιναν τα πρώτα Υβρίδια, γοητευτικές Χίμαιρες και προάγγελοι νέων πολύχρωμων κόσμων γεμάτων άπειρες δυνατότητες έκφρασης επιθυμιών. Κι όσο τα υβριδικά παραδείγματα πολλαπλασιάζονταν τόσο τρομοκρατούνταν οι αντίπαλοι, που βασική τους επιδίωξη ήταν να μην αλλάξει άλλο αυτός ο ένας και μοναδικός κόσμος που με δυσκολία αναγνώριζαν πια.
Υπήρχαν και κάποιες μικρές ομάδες πληθυσμού που προέρχονταν και από τα δυο στρατόπεδα, με αναλογικά μεγαλύτερη εκπροσώπηση των ελίτ της διανόησης και της τέχνης, και εργάζονταν με αυτοθυσία για να σταματήσει η εκμετάλλευση και να υποστηριχθεί μια νέα αφήγηση που θα επέτρεπε το δίκαιο μοίρασμα του πλανήτη -αισιοδοξώντας πως θα υπήρχε και στο μέλλον πλανήτης για να μοιραστεί. Δυστυχώς όταν ξέσπασε ο πόλεμος αυτές οι ομάδες βρέθηκαν ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά. Το στρατόπεδο των Μετα-Νεάντερταλ δεν τους καταλάβαινε άρα τους φοβόταν και στράφηκε εναντίον τους, ενώ το στρατόπεδο των Υβριδικών τους επεφύλαξε για παραδειγματισμό τη σκληρότερη θεσμική τιμωρία, τέτοια που επεφύλασσε σε όλους τους ιδεολογικούς του αντιπάλους.
Πως όμως ξέσπασε ο πόλεμος; Στην αρχή φαινόταν απίθανο να καταφέρουν να οργανωθούν οι Μετα-Νεάντερταλ καθώς οι «στρατηγοί» τους: άγιοι, προφήτες, μάρτυρες και ιδρυτές θρησκειών, ήταν σχεδόν όλοι πεθαμένοι. Ωστόσο γρήγορα βρέθηκαν εκείνοι που γι’ αυτούς ο πόλεμος είναι πάντα μια σπουδαία καριέρα. Προέρχονταν κι από τα δυο στρατόπεδα αλλά περισσότερο, όπως ήταν αναμενόμενο, από το στρατόπεδο των Υβριδικών, χωρίς η αντίφαση –άλλη μια- να ενοχλεί τους υποτελείς τους. Η κλιμάκωση του πολέμου που γρήγορα έγινε καθολικός δεν τρόμαζε πια κανένα από τα αντίπαλα μέρη: οι μεν στηριγμένοι στην ακράδαντη πίστη τους δεν έβλεπαν την ώρα να βρεθούν στον ουράνιο παράδεισό τους μια και ο γήινος τους είχε τόσο απογοητεύσει, οι δε, καθόλου δεν ανησυχούσαν γιατί κι αυτοί είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και έλεγχαν την κατάσταση. Διαπιστωμένα αυτοί οι δεύτεροι φάνηκε πως τελικά έκαναν λάθος.
Κι εγώ όμως που σας τα λέω όλ’ αυτά, πολλές γενιές εξυπνότερη μηχανή από εκείνες τις πρώτες, τι ξέρω; Πέτρες θα σπάζω μέχρι να σβήσει ο ήλιος και ν’ αδειάσουν οι μπαταρίες μου κάτω απ’ τα δυο φεγγάρια του Άρη…
Τέλος Αυγούστου 2023
*Το ποδόσφαιρο υπήρξε σημαντικό εργαλείο συστράτευσης των Μετα-Νεάντερταλ, έλκει μάλιστα την καταγωγή του από την εποχή κιόλας που στη Λ. Αμερική παιζόταν με ξεριζωμένες καρδιές αντί για μπάλα
