Ζέστη

Στην έρημο του Ραζαστάν, στην ΒΔ Ινδία τέλος 1993

more...

Athens Pride 2010

Ακόμα και το γλυπτό της Κλαυθμώνος όταν γιορτάζει φαίνεται σχεδόν συμπαθητικό

more...

Pastoral Jazz (by Olga Broumas, 1983)

Bride

The  sea is known to those who sail it
while those who long for it and weep distort
to hate their own salt, small and incapable
of round horizons. Song of the sea away from sea
engulfs the mouth it drowns in. Who can be happy without cause
to sing? Even in dreams the waters part, open up all the way
one way, diaspora, dust to dust. Some of us give our lives
to study
             the rate at which an animal can unlearn fear
and fall asleep to dream we dream. Tonight I will
to lie down in my native, palpitating
port, to fill
the chill dome of the mind with murmuring, subdued
old florid story of the blood, repeated wet
vow and lament.

Η Olga Broumas, καθηγήτρια στο Brandeis University, διάβασε ποιήματά της στο Θέατρο Ελληνοαμερικανικής Ένωσης.

more...

We're sea(n)king slowly (* )- Ένα καράβι για τη Γάζα

Πάθος, ''συναισθηματισμός'', -με ή χωρίς εισαγωγικά-, ακόμα και έλλειψη κοινής λογικής, αποτελούν τελικά συστατικά του ακτιβισμού;

(*) graffiti στο μετρό στο Μοναστηράκι, έξοδος Θέμιδος

more...

Le pouvoir /[La puissance] d’être affectée

Deleuze sur Spinoza. Aναφορά του Άκη Γαβριηλίδη στην παρουσίαση ''Ηγεμονικές Αρρενωπότητες''. Εργαστήριο του Β-fest Reloaded: H επιστροφή των σημασιών. Σχολή Καλών Τεχνών, 26-30 Μάη.

more...

Επίκαιρα

more...

9th African Food and Handicrafts Festival in Athens

at the gardens of the South African Official Residence

καφές στο αιθιοπικό περίπτερο

more...

Νύχτα Μουσείων

Στο Μουσείο Ηρακλειδών. "Η πλήρης συλλογή γλυπτών του EDGAR DEGAS". Με μουσική υπόκρουση Chopin, Satie, etc. Η καλή ιδέα:

Kαι η κακή ιδέα:

To «μαυρισμένο» κοριτσάκι που όταν δεν χορεύει αφήνει «δαχτυλάκια» παντού.

more...

River Sounding

A journey through the hidden sound worlds of the River Thames. Bill Fontana at Somerset House, 15/4-31/5)

more...

London at elections 2010

Industrial Workers of the World (IWW) protesting in front of UBS

Περιμένοντας τους Ολυμπιακούς του 2012

Στο αίθριο του Somerset House

To Δημαρχείο του Λονδίνου (1998-2002) του N. Foster

Άποψη από τον Πύργο του Λονδίνου

More London walk έξω από το Δημαρχείο

Swiss Re HQ (1997-2004) a.k.a "Gherkin", του N. Foster

Cheeese in the entrance of the Gherkin restaurant

Κοινωνική κατοικία στο Islington

Χτισμένα παράθυρα για φορολογικούς λόγους

Το Πάρκο στο Islington μια καλή μέρα

more...

Athens calling

Dear J.+B.,

Txnx for your email and for your concern. I am doing ok for now but like everybody else can’t help wondering how even the very near future will unfold. Fortunately the media once more has blown the whole thing out of proportion, which means that at least for now we don’t kill each other in the streets…

Still, there were 3 dead people last Wednesday and no matter whom we blame: be it agitators, extremists of the right, «anarchofascists» -term borrowed by a friend’s blog-, the respectable head of the bank who threatened layoffs if employees participated to the general strike, the listed building which didn’t provide for a fire-escape, or most worrisome, the indifferent crowd/spectator, the collective numbing that followed compares only with the aftermath of Dec 6th 2008. Of course no massive outpouring of sympathy occurred this time, possibly because bank employees are not exactly popular at the moment, and here is the problem: when we reach the point when the bank employees stand for «the banks», abstract and hateful idea as may be, then we are heading for big trouble (Insert your favorite group target in «the banks» field…).

Last night the nominally democratic Parliament approved the cuts demanded by IMF. As expected there was protest and this is bound to happen regularly from now on establishing the centre of Athens as a no-man’s land. Like you say the small people are called to pay and what’s to be afraid of, the current weak government can’t guarantee that Greece will avoid bankruptcy in the end. Among those people though they are distinct groups which will suffer in various degrees and the ones that burn with holy wrath are not necessarily suffering the most.

The shift affecting public servants is of great importance since it would be considered unthinkable some months ago. A comparatively comfortable middle class mostly benefiting from a disproportioned public sector all of sudden (?) confronts with pension cuts, longer working years and worse, will have to see its offspring leaving the country if they are going to have any future at all. Greece may used to be an immigrant nation only a few generations ago but peace and borrowed prosperity erased the memory.

Vastly hit by this change are old people/people with –real- disabilities of no means, so-called illegal and not only immigrants, temps, part-timers and free-lancers working in the private sector wild-west style, «lowly» public servants who –surprise!- work hard, and in sum, whatever vestige of social security net remains.

Somewhere in between lies stuck the enterprising factor: small scale -very often family- business with little hope to innovate/restructure or even survive.

There are people who have been living within or even beneath their modest means by choice that soon turned into necessity before the «golden» Olympics and even during the stock market bubble, and I see me and many among my not-so-young friends in that place. To paraphrase a slogan: we didn’t benefit from any kind of public favor neither vote for them –and by «them» I mean the so-called right and socialist parties/«families» that take turns in power for the last 36 years. We mostly lived alternative-style lives, often turned green, sometimes contributed to culture/society, even tried by example to open a little more our «greekness» to the world. Does it make any real difference?

As I wrote to another concerned friend: «Too bad on top of «our» own bad management, corruption and big spending, we are being used as the proverbial canary in the coal mine of E.U.» We’ll probably get to know first the shape of things to come…

Till then and in spite of all this I am glad that things look promising for you and your country and still hope I may have the chance to see in person how great your attic turned!

Genki de, (*)
F.

(*) bless you (in Japanese)

more...

A letter from Budapest

Hi F.!

How r u? News about Greece is really dramatic. I hope the situation is not as tragic as it's presented in the media. We read about 3 people who died and various cars burnt, apart from the tough economic condition.

I understand quite well the feelings of disappointment because in Mexico it has happened too MANY times that politicians make economic commitments for small people to pay the debts, and Mexican foreign debt is HUGE!

Here in Hungary we just had elections and the opposition won; people were fed up with the so-called socialists, because they lied too much about the economic condition of the country and there was rampant corruption. People now have some hope that at the end of the month the new -right wing- government will make a difference. As far as I' m concerned I don't trust politicians too much. But it's true that in Hungary right and left have different meanings than in other countries. The right wing majority party is not my favorite but they aren't extreme.

Unfortunately an extreme-right party also made it to the Parliament because their motto was Delivering Justice against corruption, which is ok but also some of its members are against gay rights and talk against immigration: for a Hungary for Hungarians (!) -when their leader was publicly asked what that meant in the context of the E.U. he hesitated and said that a Hungarian is not a person who has just a passport but one who feels Hungarian…

Besides that we are doing more or less ok. B. got back his previous job and they started by paying him the holidays they owed him for 4 (sic) years! So now he's starting a very looong holiday. When he goes back to work by mid Sept. we expect his former bosses will have been replaced –because of the political changes.

I keep teaching and it's something I really enjoy. We'll very likely start building an attic to extend the space of our apartment. I guess you'd like to see it, it's quite interesting!

What about you? Please let me know how r u and any special news there is in Athens…

Hugs, 

J.

P.S. Greetings from B.

(*) J. is a Mexican graphics designer and an activist for the rights of Chiapas living in Budapest. B. is a Hungarian journalist. We all three met in Tokyo back in 1994.

more...

Longing for Japan

more...

I spit on your grave (*)

* το απόλυτο revenge movie (1977)

more...

No Parking

Στη Ν. Σμύρνη

more...

Ελληνικό Πάσχα

Τα κίτρινα λουλούδια τα λένε «φωτιές»

Λιοτρίβι-εκκλησία

more...

Ανοιξιάτικο άραγμα

Στην Καλλιθέα

more...

Δυο όνειρα

Στο όνειρο του Άγγελου η Ιωάννα είχε μεταμορφωθεί σε φίδι• όχι ότι απέκτησε ξαφνικά φολίδες και διχαλωτή γλώσσα αλλά το σώμα της είχε συστραφεί κάμποσες βόλτες και είχε προσπαθήσει να του δαγκώσει το πόδι χαμηλά στον αστράγαλο. Εκείνος καθόταν σε μια καρέκλα με γυρισμένη την πλάτη όταν την ένιωσε πίσω του. Με το που την είδε να σέρνεται στο πάτωμα κατά πάνω του έβαλε τα κλάματα κι άρχισε να την παρακαλάει να μην τον δαγκώσει ώσπου εκείνη συμμορφώθηκε.

Η αίσθηση ωστόσο που είχε ξυπνώντας, αν και τρομερά αναστατωμένος, ήταν πως η Ιωάννα σε καμιά περίπτωση δεν ήθελε να του κάνει κακό αλλά προσπαθούσε με τον τρόπο της -ως φίδι δηλαδή-, να τον φιλήσει ή τέλος πάντων να του εκδηλώσει την αγάπη της αφού βέβαια δεν ήταν δυνατόν να τη δείξει αλλιώς. Αυτό το είχε νιώσει αστραπιαία με το που έπιασε το βλέμμα στο πρόσωπό της το οποίο παρέμενε απαραμόρφωτο παρά τις συστροφές του κορμιού, και που στην αρχή είχε φανερώσει μεγάλο ενθουσιασμό για να σκοτεινιάσει με τα δάκρυά του με απογοήτευση. Μετά τον έπιασε βαθιά μελαγχολία γιατί τη νοιαζόταν πολύ και όλο το πρωινό δε μπορούσε να τη βγάλει από το μυαλό του. Φοβόταν πως κάτι της είχε συμβεί κι όπως ήταν ολομόναχη θα το ’χε πάρει κατάκαρδα όμως δεν αποφάσιζε να την πάρει τηλέφωνο. Ήξερε πως στο άκουσμα και μόνο της φωνής της θα τον έπιανε πάλι η επιθυμία να βρεθεί δίπλα της και μετά πάνω της ή για την ακρίβεια κάτω της. Κι αυτό πια δε μπορούσε να γίνεται. Τώρα που ο Σταύρος ήταν ξανά πίσω όλη αυτή η τρέλα που είχαν ζήσει έπρεπε να μείνει πίσω τους. Ήταν το μεγάλο τους μυστικό, κι όσο γι' αυτόν θα το ξεπερνούσε όπως έκανε πάντα• ζωγραφίζοντας μερικά πιάτα με ανάλογο θέμα: γοργόνες και μάγισσες. Μάγισσά του την έλεγε την Ιωάννα τον πρώτο καιρό του έρωτά τους, τότε που ακόμα πάλευε μέσα του η επιθυμία με την ενοχή και το παραζάλισμα.

Στο όνειρο της Ιωάννας ο καημένος ο Άγγελος ήταν κρεμασμένος ανάποδα όπως οι ακροβάτες στο τσίρκο, δίχως δίχτυ, και πηγαινοερχόταν σε μεγάλο ύψος απ’ άκρη σ’ άκρη μιας τέντας που ’μοιαζε να μην έχει όρια. Η Ιωάννα, μόνη θεατής, με το βλέμμα καρφωμένο πάνω του πέθαινε από ανησυχία κάθε φορά που περνούσε από πάνω της γιατί μαζί του πηγαινοέρχονταν πλήθος ακροβάτες, ο καθένας σε διαφορετικό ύψος και κατεύθυνση, έτσι που ο θόλος της τέντας, αχανής σχεδόν όσο κι ο ουράνιος, έμοιαζε να διασχίζεται από άπειρα αστρικά σώματα έτοιμα κάθε στιγμή να συγκρουστούν σε μια φωτεινή έκρηξη. Εκείνη βέβαια μόνο το πρόσωπο του Άγγελου ξεχώριζε. Παρ’ όλη την συνεχώς μεταβαλλόμενη απόσταση τον έβλεπε καθαρά με κάθε λεπτομέρεια, τον ακολουθούσε με τα μάτια χωρίς να ζαλίζεται γεμάτη αγωνία, κι έβλεπε πως στιγμή με τη στιγμή παραμορφωνόταν το αγαπημένο του πρόσωπο όταν στο παραλίγο γλίτωνε από θαύμα τις συγκρούσεις. Καθώς ωστόσο ο ρυθμός της κίνησης ανέβαινε σ’ ένα κρεσέντο δεν ήταν πια δυνατό να γλιτώνει τα χτυπήματα. Στην αρχή γίνονταν ξυστά, έλεγες πως σχεδόν δεν πόνεσαν, όμως όσο περνούσε η ώρα άρχιζαν ν’ ακούγονται και στο τέλος έπεφταν βροχή. Αδιάφορη για την τύχη των υπόλοιπων ακροβατών που λες και τον είχαν βάλει σημάδι, η Ιωάννα πηγαινóφερνε το ανασηκωμένο κεφάλι της έξαλλη από αγωνία, και όπως γίνεται στους εφιάλτες ανίκανη να ουρλιάξει, να ξυπνήσει και να λυτρωθεί.

Ο Άγγελος χτύπαγε πια συνεχώς με κάθε σώμα που βρισκόταν στην τροχιά του. Τα μαλλιά του είχαν λυθεί, τα γυαλιά του στράβωσαν και τόπους-τόπους το δέρμα του έγινε μπλε, κι ωστόσο κρατιόταν ακόμα γερά στην κούνια του και προσπαθούσε να δείχνει πως έλεγχε την κατάσταση αν και όλο και πιο ισχυρά κλυδωνιζόμενος. Ο θόρυβος από τα επαναλαμβανόμενα χτυπήματα που τα ‘νιωθε σαν χαστούκια πάνω στα δικά της μάγουλα έφερε ναυτία στην Ιωάννα κι αυτό την ξύπνησε και την έσωσε τελικά.

Απόσπασμα από ένα σχέδιο για βιβλίο: To Πηγάδι, (2002- ) με αναφορά σε ένα από τα γνωστότερα θεατρικά έργα Νο του Ζεάμι (1363-1443) Ιzutsu.(http://en.wikipedia.org/wiki/Zeami_Motokiyo)
Είχα την τύχη να δω το έργο στην Εθνική Σκηνή Νο του Τόκιο το 1995 (http://deplaced.blogspot.com/2008/04/she-dances-then-vanishes-at-dawn.html)

και στην Αθήνα το 1999 με Λαζαρίδου και Μπακιρτζή, σε μια παράσταση του ΑπoΜηχανής βασισμένη στην ελληνική απόδοση του Ε. Σοφρά, Το φιλιατρό του πηγαδιού, Ροδακιό, 1992.

more...

Perilous Voyage

Ο γραφίστας Άγγελος που φαινόταν πολύ μικρότερος από τριανταπέντε καθόταν συνοφρυωμένος μπροστά στον υπολογιστή του δαγκώνοντας τη γλώσσα του λιγάκι στην άκρη, όπως έκανε κάθε φορά που κατέβαλλε ιδιαίτερη προσπάθεια, και κυνηγούσε με μανία κάτι στην οθόνη με επαναλαμβανόμενα κλικ του ποντικιού. Είχε ένα βουνό δουλειά που τον περίμενε και κοντά σ’ αυτό και την υποχρέωση που ’χε αναλάβει με δική του πρωτοβουλία να φτιάξει ένα λογότυπο για μια ΜΚΟ που φρόντιζε αδέσποτα ζώα και χρειαζόταν να φρεσκάρει το image της για να βρει σπόνσορα, όμως αυτή την στιγμή δεν ασχολούνταν με τίποτα απ’ τα δυο.

Έπαιζε ένα ανόητο παιχνιδάκι με τον πολύ υπαινικτικό τίτλο «Perilous Voyage», όπου σε ένα ομολογουμένως χαριτωμένα σχεδιασμένο ομιχλώδες background ένα καραβάκι σε σέπια τόνους πρέπει να αντιμετωπίσει κοτρώνες που πέφτουν από τον ουρανό καθώς και δράκους που φτύνουν φωτιά αλλά άμα καταφέρεις να τους χτυπήσεις ανταμείβεσαι με κρυστάλλινες μπάλλες που επιμηκύνουν τη ζωή σου -στο παιχνίδι. Με κάθε κοτρόνα που διέλυε με τα πυρομαχικά του ο Άγγελος ένιωθε πως τα προβλήματά του μειώνονταν, με κάθε επιτυχημένη βολή κέρδιζε χρόνο. Είχε κατεβάσει τον ήχο όχι γιατί θα ενοχλούσε κάποιον άλλον –δούλευε μόνος- αλλά γιατί χωρίς ήχο το παιχνιδάκι δεν του δημιουργούσε ενοχές, ήταν σα να ξεγλύστραγε απ’ τον εαυτό του τον ίδιο που δε μπορούσε να τον πιάσει στα πράσα.

Συνήθως σταμάταγε όταν έχανε γιατί πιανόταν ο καρπός του δεξιού του χεριού, -αναθεματισμένο σύνδρομο...• όπως και να ’χει δεν αφηνόταν σε παραπάνω από δυο σειρές παιχνιδιών τη μέρα μαζί με το πρωϊνό και απογευματινό τσάι, όμως είχε καταφέρει να γίνει τόσο καλός που έπαιζε πια αρκετά γρήγορα για να εξουθενώνεται.

[περιγραφή του Άγγελου] Ο Άγγελος πρόσεχε την εμφάνισή του από παιδί. Η μεγάλη του ανησυχία ήταν τα μακριά, μαλακά αν και όχι ιδιαίτερα πυκνά καστανά μαλλιά του. Καθώς με την ηλικία υποχωρούσαν όλο και πιο ψηλά στους κροτάφους του τόνιζαν βέβαια το ύφος διανοούμενου που ούτως ή άλλως είχε αλλά του προκαλούσαν και άγχος κάθε πρωί μπροστά στον καθρέφτη του. Παραχωμένα κάτω από στοίβες νέα βιβλία και συνδρομές περιοδικών τέχνης που δεν προλάβαινε να διαβάσει βρίσκονταν πάντα διαφημιστικά κάθε είδους εναλλακτικής πρόληψης και θεραπείας της τριχόπτωσης δίπλα-δίπλα με θαυματουργά γερμανικά ελιξίρια που ξόρκιζαν από κρεατοελιές -με bold- μέχρι καρκίνο -με μικρά μόλις που διαβάζονταν γράμματα.

Απόσπασμα από ένα σχέδιο για βιβλίο: To Πηγάδι, (2002- ) με αναφορά σε ένα από τα γνωστότερα θεατρικά έργα Νο του Ζεάμι (1363-1443) Ιzutsu.(http://en.wikipedia.org/wiki/Zeami_Motokiyo). Είχα την τύχη να δω το έργο στην Εθνική Σκηνή Νο του Τόκιο το 1995 (http://deplaced.blogspot.com/2008/04/she-dances-then-vanishes-at-dawn.html) και στην Αθήνα το 1999 με Λαζαρίδου και Μπακιρτζή, σε μια παράσταση του ΑπoΜηχανής που παρότι δεν ακολουθούσε το πρωτότυπο βασιζόταν στην ελληνική απόδοση του Ε. Σοφρά, Το φιλιατρό του πηγαδιού, (Ροδακιό 1992) που αγνοούσα ως τότε.

more...

Εν μέσω οικονομικής κρίσης

''Για λίγο η σιωπή εκράτησε κει. Σε καθενός το νου κάτι περνούσε, σχεδόν άμορφο αλλά γεμάτο συγκίνηση. 

-Έτσι θα χαλάσει η γλυκιά μας παρέα και θα σκορπισθούμε στις άκρες της οικουμένης, είπε σιγά και μελαγχολικά ο Λεώπης.

-Μα πως να 'κανα, για πέτε μου, πως να 'κανα; Δε βλέπετε δω; Να, αυτό μου το 'δωσε ο εξάδελφός μου. Κόντευα να μείνω γυμνός. Μου πήρε και παπούτσια, αυτές τις αρβύλες, που πάει η καθεμιά πέντε οκάδες. Πως μπορούσα να μείνω; Και έπειτα, δω για να ζήσει κανείς δεν είναι τόπος. Τι, να δουλεύει κανείς μόνο για λίγο φαί!

-Και το άλλο, επρόσθεσε ο Λεώπης τραβώντας το αυτί του, καθώς μάθαμε μεις, δεν μπορούμε να δουλέψουμε δω. Τα ζιζάνια δε μας αφήνουνε! Είμαστε και γεννημένοι και αρχόντοι.

-Ας πιούμε! είπε ο γερο-Ψαθούλας.

-Καλή αντάμωση! Λυπούμαι που φεύγω από δω, γιατί φεύγω από σας. Από πατρίδα, άσ' την!

-Να μας γράφεις ταχτικά. Αυτό, αυτό!''

Οι Αλανιάρηδες, (ολοκληρώθηκε το 1912, πρώτη δημοσίευση το 1914), του Δημοσθένη Βουτυρά (1872-1958), Άπαντα, τ. Γ', εκδ. Δελφίνι, Αθήνα 1999, σσ. 78-79

De la nada vida a la nada muerte, (1965, emulsion with metallic paint), Frank Stella (1936- ), φωτογραφημένο στο Art Institute of Chicago, τον Αύγουστο του 1987.

more...