(από deplaced ή αστικός πόνος 8/20)
Οι οδηγίες ήταν ξεκάθαρες: Ο Παύλος, ο συντονιστής της ομάδας, θα ήταν η Virginia Woolf μα οι υπόλοιποι 7, -του Χ. συμπεριλαμβανομένου-, δεν θα γίνονταν γνωστοί παρά μόνο από τα ονόματα των ρόλων τους. "Έτσι σεβόμαστε και το 'ψυχιατρικό' απόρρητο", είπε ο Παύλος στον Χ. που δεν μπορούσε ν’ αποφασίσει ποια περσόνα θα διάλεγε.
"Εγώ φυσικά θα συνεχίσω να έχω κατ’ ιδίαν επαφή με όλους και όλες σας. Πρέπει να συνεχίσεις να με εμπιστεύεσαι, είναι το ίδιο πράγμα μόνο με πιο καινούργιο τρόπο", του είπε ο Παύλος όμως του Χ. δεν του ξεκόλλαγε από το μυαλό πως ούτε ο ίδιος δεν ήταν πολύ σίγουρος για την επιτυχία του πειράματος. Η καινούργια ομάδα θα συναντιόταν on-line μια φορά την εβδομάδα, καθένας και καθεμιά θα δούλευαν πάνω σ’ έναν ρόλο που θα είχε εγκρίνει ο Παύλος. Ο Χ. συνέχιζε να έχει δυσκολίες με τον δικό του, του άρεσαν πολλά πράγματα: θα μπορούσε να είναι ο Χριστός, ο Marx ή η Greta Garbo.
"Γιατί δεν δοκιμάζεις κάτι λιγότερο ανθρωποκεντρικό?", προσφέρθηκε να τον βοηθήσει ο Παύλος. "Δηλαδή τι? Ένα ζώο ας πούμε?" Του Χ. του φαινόταν ακόμα πιο δύσκολο ν’ αποφασίσει τι ζώο θα ήταν, υπήρχε πάντα ο πειρασμός να διαλέξει κάποιο πολύ εξωτικό κι αυτό δεν του ταίριαζε καθόλου κατά βάθος, -πίστευε.
Απ’ τον κίνδυνο του εξωτικού τελικά δεν γλίτωσε. Ένα βράδυ που χάζευε τα ράφια της βιβλιοθήκης του αναζητώντας την έμπνευση, έπεσε το μάτι του σ’ ένα μικρό βιβλιαράκι για την τελετή του τσαγιού που χρόνια πριν τον είχε γοητεύσει για ένα διάστημα. "Να ποιος θα είμαι: ένας Δάσκαλος του τσαγιού! Και μάλιστα όχι όποιος κι όποιος αλλά ο μυθικός Sen no Rikyū, ο πιο διάσημος".
Ο Παύλος έκανε δεκτή την επιλογή του όμως του επισήμανε τον κίνδυνο η περσόνα που είχε διαλέξει να είναι παντελώς άγνωστη σ’ όλους τους υπόλοιπους. "Τον Χριστό τον είχαν διαλέξει, ε?" Ναι, έτσι ήταν. Τον Marx και την Garbo πάλι, όχι. "Καταλαβαίνεις ήδη πολλά από την επιλογή μου, ε?" Ναι, βέβαια αλλά δεν ήταν της στιγμής να το συζητήσουν. Ο Χ. ένιωθε κάπως άβολα με την ιδέα πως ο Παύλος μπορεί και να έβγαζε βιαστικά συμπεράσματα, για τον εαυτό του ήθελε να διατηρεί -και σε μεγάλο βαθμό πίστευε πως το κατάφερνε-, ένα προφίλ χαμηλών τόνων.
Δυο μέρες μετά πήρε ένα email με τη λίστα των υπόλοιπων ρόλων: έχουμε και λέμε, ο Ιησούς Χριστός φυσικά, μια Lolita, o Άι Βασίλης, -έλεος...-, ένας Serial Killer(!), μια Γάτα και....μια Σκατούλα? Ο Χ. γούρλωσε τα μάτια του, δεν ήταν δυνατόν, κάποιο αστείο του Παύλου μάλλον....
Ο Παύλος τέλειωνε το email με μια παράκληση: χρειαζόταν ένα σύντομο βιογραφικό της περσόνας του για να τον γνωρίσουν -όσο γινόταν- και οι άλλοι. Είχε καιρό μέχρι το τέλος της εβδομάδας.
Sen no Rikyū (1522-1591) is probably the most renown tea-master in Japan; the one who gave the final touches to chado/shado (the tea-ceremony or the Way -Tao/Dao- of the Tea) transforming it from an imported chinese passtime to the elegant doctrine we still practice today through the main schools: Urasenke, Omotesenke and Mushakojisenke.
Born in Sakai, a port town south of Osaka, he lived during an age of lawless civil war and served under Oda Nobunaga and Toyotomi Hideyoshi, powerful and feared hegemons.
Rikyū’s practice stayed away from the exuberant splendor of his contemporaries, introducing the concept of "wabi". There’s a saying that: "The study of the Way of the Tea is to study Zen". Wabi probably is too difficult to define straightforwardly but still, we can mention its main qualities: wa (harmony), kei (respect), sei (purity), jaku (tranquility)
The story goes that when Hideyoshi, suspecting him of treachery, ordered Rikyū to commit suicide, (seppuku or literally hara-kiri: the cutting of the belly), he wrote this last poem before calmly proceeding to his death:
Welcome to thee,
O sword of eternity!
Trough Buddha
And through Daruma alike
Thou hast cleft thy way
Αυτά έστειλε ο Χ. μετά από μια σύντομη μελέτη των πηγών του κι ο Παύλος τον ρώτησε γιατί δεν τα είχε μεταφράσει στα ελληνικά. "Θα 'ταν κρίμα για το ποίημα να μεταφραστεί άλλη μια φορά, κι από μένα μάλιστα", δικαιολογήθηκε εκείνος. Όσο για το cleft, ήταν από το cleave που σημαίνει ανοίγω δρόμο. "Με δυσκολεύεις...", κατέληξε ο Παύλος αλλά δεν επέμεινε άλλο. "Και ξέρεις δεν έχω καμιά ανάμειξη στο θέμα της σκατούλας". "Άσε που δεν χρειάζεται και βιογραφικό, ε?", του αντιγύρισε ο Χ., δεν μπορούσε ακόμα να το χωνέψει. "Μα τώρα στα σοβαρά, τι σόι διάλογο θα κάνω με μια σκατούλα, μου λες?". Όμως ο Παύλος ήταν βέβαιος πως στην διάρκεια της λαμπρής σταδιοδρομίας του σαν ασφαλιστής, ο Χ. είχε κάνει πολύ χειρότερες συζητήσεις. "Αυτό να λέγεται..." σκέφτηκε ο Χ. καθώς ξαναθυμήθηκε με φρίκη διάφορα θλιβερά περιστατικά., αλλά δεν του έκανε τη χάρη να συμφωνήσει.
Το Σάββατο είχαν την πρώτη συνάντηση κι ο Χ. ήταν νευρικός χωρίς να καταλαβαίνει γιατί. Όταν μπήκε πάντως, μόνον ο Ιησούς και ο Άι Βασίλης ήταν εκεί. Όλοι οι υπόλοιποι ήρθαν με καθυστέρηση. Στην αρχή ήταν τα τυπικά, ευτυχώς συντόνιζε ο Παύλος, εεε, η Virginia δηλαδή. "Είστε ελεύθεροι να ρωτήσετε όποιον και όποια θέλετε ό,τι θέλετε", είπε η Virginia.
"Δεν είναι κάπως απότομα, έτσι που ξεκινάμε?" αναρωτήθηκε ο Άι Βασίλης (AB).
"Να τι θα βοηθούσε", πρότεινε η Γάτα (Γ), "αν περιγράφαμε κάπως τον χώρο και τον χρόνο? Θα 'ταν πιο συγκεκριμένο, δεν θα 'ταν?".
"Πολλά ξέρει αυτή για γάτα...", του πέρασε του Χ. απ’ το μυαλό χωρίς να το θέλει.
"Ναι, ναι, αυτό να κάνουμε!", συμφώνησε κι η Lolita (L), «να πούμε ότι είμαστε σ’ ένα σπίτι στο δάσος χειμώνα, με τζάκι...",
"Aρκεί να μην έχει κοντά λίμνη με πέτρες....", πετάχτηκε ο Serial Killer (SK). Του απάντησε μια σειρά από ερωτηματικά, κανείς -με εξαίρεση τον Χ. και τον Παύλο τουλάχιστον-, δεν έδειχνε να έχει καταλάβει τι ήθελε να πει. Ο Παύλος, εεεε, η Virginia δηλαδή, τον επανέφερε στην τάξη, τέτοια σχόλια παραήταν ειδικά, -άσε που ήταν και επιθετικά για την ίδια σκέφτηκε ο Χ. που είχε εντυπωσιαστεί ωστόσο με την επιδειξιομανία του άλλου-, και μήπως παρακαλώ μπορεί να είχαν μια συμπληρωματική εξήγηση? Ε ναι, "H Virginia Woolf είχε αυτοκτονήσει μπαίνοντας σε μια λίμνη με πέτρες στις τσέπες του παλτού της", κι αυτή την λεπτομέρεια δεν την ανέφερε ο Παύλος στο βιογραφικό του.
L 2 SK: Wow, τι κακός που είσαι!
SK 2 L: E βέβαια! Τι περίμενες δηλαδή? Και που να δεις τι έχω να σου κάνω στην συνέχεια εσένα ειδικά...
Ιησούς Χριστός (ΙΧ) 2 SK: Νομίζω ότι παραφέρεσαι κάπως.
Γ 2 SK: Είσαι μεγάλος μαλάκας αλλά τι περιμένεις με τέτοια περσόνα?
SK 2 Γ: Και για σένα έχω κόλπα...
ΑΒ 2 SK: Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι? Γιατί χρησιμοποιείς τόσα αποσιωπητικά?
SK 2 ΑΒ: Άντε και γαμήσου εσύ...Γιατί έτσι μου αρέσει ρε.... να γιατί.....
SK 2 All: Να πάτε να γαμηθείτε...
Μετά από λίγο όμως: "Έχει γούστο να ζηλεύω...".
Και διπλασίασε την προσπάθεια για να βρει λύση.
1999/2008
Οι οδηγίες ήταν ξεκάθαρες: Ο Παύλος, ο συντονιστής της ομάδας, θα ήταν η Virginia Woolf μα οι υπόλοιποι 7, -του Χ. συμπεριλαμβανομένου-, δεν θα γίνονταν γνωστοί παρά μόνο από τα ονόματα των ρόλων τους. "Έτσι σεβόμαστε και το 'ψυχιατρικό' απόρρητο", είπε ο Παύλος στον Χ. που δεν μπορούσε ν’ αποφασίσει ποια περσόνα θα διάλεγε.
"Εγώ φυσικά θα συνεχίσω να έχω κατ’ ιδίαν επαφή με όλους και όλες σας. Πρέπει να συνεχίσεις να με εμπιστεύεσαι, είναι το ίδιο πράγμα μόνο με πιο καινούργιο τρόπο", του είπε ο Παύλος όμως του Χ. δεν του ξεκόλλαγε από το μυαλό πως ούτε ο ίδιος δεν ήταν πολύ σίγουρος για την επιτυχία του πειράματος. Η καινούργια ομάδα θα συναντιόταν on-line μια φορά την εβδομάδα, καθένας και καθεμιά θα δούλευαν πάνω σ’ έναν ρόλο που θα είχε εγκρίνει ο Παύλος. Ο Χ. συνέχιζε να έχει δυσκολίες με τον δικό του, του άρεσαν πολλά πράγματα: θα μπορούσε να είναι ο Χριστός, ο Marx ή η Greta Garbo.
"Γιατί δεν δοκιμάζεις κάτι λιγότερο ανθρωποκεντρικό?", προσφέρθηκε να τον βοηθήσει ο Παύλος. "Δηλαδή τι? Ένα ζώο ας πούμε?" Του Χ. του φαινόταν ακόμα πιο δύσκολο ν’ αποφασίσει τι ζώο θα ήταν, υπήρχε πάντα ο πειρασμός να διαλέξει κάποιο πολύ εξωτικό κι αυτό δεν του ταίριαζε καθόλου κατά βάθος, -πίστευε.
Απ’ τον κίνδυνο του εξωτικού τελικά δεν γλίτωσε. Ένα βράδυ που χάζευε τα ράφια της βιβλιοθήκης του αναζητώντας την έμπνευση, έπεσε το μάτι του σ’ ένα μικρό βιβλιαράκι για την τελετή του τσαγιού που χρόνια πριν τον είχε γοητεύσει για ένα διάστημα. "Να ποιος θα είμαι: ένας Δάσκαλος του τσαγιού! Και μάλιστα όχι όποιος κι όποιος αλλά ο μυθικός Sen no Rikyū, ο πιο διάσημος".
Ο Παύλος έκανε δεκτή την επιλογή του όμως του επισήμανε τον κίνδυνο η περσόνα που είχε διαλέξει να είναι παντελώς άγνωστη σ’ όλους τους υπόλοιπους. "Τον Χριστό τον είχαν διαλέξει, ε?" Ναι, έτσι ήταν. Τον Marx και την Garbo πάλι, όχι. "Καταλαβαίνεις ήδη πολλά από την επιλογή μου, ε?" Ναι, βέβαια αλλά δεν ήταν της στιγμής να το συζητήσουν. Ο Χ. ένιωθε κάπως άβολα με την ιδέα πως ο Παύλος μπορεί και να έβγαζε βιαστικά συμπεράσματα, για τον εαυτό του ήθελε να διατηρεί -και σε μεγάλο βαθμό πίστευε πως το κατάφερνε-, ένα προφίλ χαμηλών τόνων.
Δυο μέρες μετά πήρε ένα email με τη λίστα των υπόλοιπων ρόλων: έχουμε και λέμε, ο Ιησούς Χριστός φυσικά, μια Lolita, o Άι Βασίλης, -έλεος...-, ένας Serial Killer(!), μια Γάτα και....μια Σκατούλα? Ο Χ. γούρλωσε τα μάτια του, δεν ήταν δυνατόν, κάποιο αστείο του Παύλου μάλλον....
Ο Παύλος τέλειωνε το email με μια παράκληση: χρειαζόταν ένα σύντομο βιογραφικό της περσόνας του για να τον γνωρίσουν -όσο γινόταν- και οι άλλοι. Είχε καιρό μέχρι το τέλος της εβδομάδας.
Sen no Rikyū (1522-1591) is probably the most renown tea-master in Japan; the one who gave the final touches to chado/shado (the tea-ceremony or the Way -Tao/Dao- of the Tea) transforming it from an imported chinese passtime to the elegant doctrine we still practice today through the main schools: Urasenke, Omotesenke and Mushakojisenke.
Born in Sakai, a port town south of Osaka, he lived during an age of lawless civil war and served under Oda Nobunaga and Toyotomi Hideyoshi, powerful and feared hegemons.
Rikyū’s practice stayed away from the exuberant splendor of his contemporaries, introducing the concept of "wabi". There’s a saying that: "The study of the Way of the Tea is to study Zen". Wabi probably is too difficult to define straightforwardly but still, we can mention its main qualities: wa (harmony), kei (respect), sei (purity), jaku (tranquility)
The story goes that when Hideyoshi, suspecting him of treachery, ordered Rikyū to commit suicide, (seppuku or literally hara-kiri: the cutting of the belly), he wrote this last poem before calmly proceeding to his death:
Welcome to thee,
O sword of eternity!
Trough Buddha
And through Daruma alike
Thou hast cleft thy way
Αυτά έστειλε ο Χ. μετά από μια σύντομη μελέτη των πηγών του κι ο Παύλος τον ρώτησε γιατί δεν τα είχε μεταφράσει στα ελληνικά. "Θα 'ταν κρίμα για το ποίημα να μεταφραστεί άλλη μια φορά, κι από μένα μάλιστα", δικαιολογήθηκε εκείνος. Όσο για το cleft, ήταν από το cleave που σημαίνει ανοίγω δρόμο. "Με δυσκολεύεις...", κατέληξε ο Παύλος αλλά δεν επέμεινε άλλο. "Και ξέρεις δεν έχω καμιά ανάμειξη στο θέμα της σκατούλας". "Άσε που δεν χρειάζεται και βιογραφικό, ε?", του αντιγύρισε ο Χ., δεν μπορούσε ακόμα να το χωνέψει. "Μα τώρα στα σοβαρά, τι σόι διάλογο θα κάνω με μια σκατούλα, μου λες?". Όμως ο Παύλος ήταν βέβαιος πως στην διάρκεια της λαμπρής σταδιοδρομίας του σαν ασφαλιστής, ο Χ. είχε κάνει πολύ χειρότερες συζητήσεις. "Αυτό να λέγεται..." σκέφτηκε ο Χ. καθώς ξαναθυμήθηκε με φρίκη διάφορα θλιβερά περιστατικά., αλλά δεν του έκανε τη χάρη να συμφωνήσει.
Το Σάββατο είχαν την πρώτη συνάντηση κι ο Χ. ήταν νευρικός χωρίς να καταλαβαίνει γιατί. Όταν μπήκε πάντως, μόνον ο Ιησούς και ο Άι Βασίλης ήταν εκεί. Όλοι οι υπόλοιποι ήρθαν με καθυστέρηση. Στην αρχή ήταν τα τυπικά, ευτυχώς συντόνιζε ο Παύλος, εεε, η Virginia δηλαδή. "Είστε ελεύθεροι να ρωτήσετε όποιον και όποια θέλετε ό,τι θέλετε", είπε η Virginia.
"Δεν είναι κάπως απότομα, έτσι που ξεκινάμε?" αναρωτήθηκε ο Άι Βασίλης (AB).
"Να τι θα βοηθούσε", πρότεινε η Γάτα (Γ), "αν περιγράφαμε κάπως τον χώρο και τον χρόνο? Θα 'ταν πιο συγκεκριμένο, δεν θα 'ταν?".
"Πολλά ξέρει αυτή για γάτα...", του πέρασε του Χ. απ’ το μυαλό χωρίς να το θέλει.
"Ναι, ναι, αυτό να κάνουμε!", συμφώνησε κι η Lolita (L), «να πούμε ότι είμαστε σ’ ένα σπίτι στο δάσος χειμώνα, με τζάκι...",
"Aρκεί να μην έχει κοντά λίμνη με πέτρες....", πετάχτηκε ο Serial Killer (SK). Του απάντησε μια σειρά από ερωτηματικά, κανείς -με εξαίρεση τον Χ. και τον Παύλο τουλάχιστον-, δεν έδειχνε να έχει καταλάβει τι ήθελε να πει. Ο Παύλος, εεεε, η Virginia δηλαδή, τον επανέφερε στην τάξη, τέτοια σχόλια παραήταν ειδικά, -άσε που ήταν και επιθετικά για την ίδια σκέφτηκε ο Χ. που είχε εντυπωσιαστεί ωστόσο με την επιδειξιομανία του άλλου-, και μήπως παρακαλώ μπορεί να είχαν μια συμπληρωματική εξήγηση? Ε ναι, "H Virginia Woolf είχε αυτοκτονήσει μπαίνοντας σε μια λίμνη με πέτρες στις τσέπες του παλτού της", κι αυτή την λεπτομέρεια δεν την ανέφερε ο Παύλος στο βιογραφικό του.
Ιησούς Χριστός (ΙΧ) 2 SK: Νομίζω ότι παραφέρεσαι κάπως.
Εδώ επενέβη η Virginia, η συζήτηση είχε ξεφύγει λίγο, -αυτό βέβαια ήταν ένα πολύ καλό σημάδι, έδειχνε τη δυναμική της ενέργειας που υπήρχε -κιόλας-, αλλά προς το παρόν καλύτερα θα έκαναν να θέσουν προσωπικές ερωτήσεις ο ένας στον άλλον σχετικά με τις περσόνες τους. Μόνον ο Χ. και η σκατούλα δεν είχαν μιλήσει ακόμα. Ο Χ. ένιωθε ταπεινωμένος. Η Lolita πάλι δεν ήθελε να της απευθύνει το λόγο ο Serial Killer, αυτό όμως ήταν αντίθετο στους κανόνες και ξανά παρενέβη η Virginia. Έπειτα όλοι μαζί ρώτησαν την Σκατούλα πως της είχε έρθει να διαλέξει τέτοια "περσόνα": "Ε, είχα μια ίωση τις τελευταίες μέρες και ήμουν πραγματικά άσχημα. Σε κάνουν να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα πόσο αβοήθητοι είμαστε....". Σ’ αυτό συμφώνησε ακόμα κι ο Serial Killer. Μέχρι το τέλος της συνάντησης, του Χ. δεν του απεύθυναν το λόγο ούτε μια φορά.
Την επόμενη μέρα της συνάντησης βρήκε ένα email του Παύλου που τον παρηγορούσε διακριτικά. Ίσως έπαιρνε λίγο καιρό στους συνομιλητές του μέχρι να τον συνηθίσουν, πάντως δεν έπρεπε να το βάζει κάτω. "Συνομιλητές να σου πετύχει...." σκεφτόταν ο Χ. με θυμό που άγγιζε επικίνδυνα την περιφρόνηση, όμως στο τέλος αναγκάστηκε να το παραδεχτεί: ένιωθε σαν την αποτυχημένη στολή στο μασκέ-πάρτι, που φεύγει πρώτη γιατί κανείς δεν της δίνει σημασία, ό,τι κι αν λέει η συμπαθητική οικοδέσποινα με το καληνύχτα.
Ακολούθησε ένα τηλέφωνο:
"Γιατί δεν κάνεις κάτι για να σπάσει ο πάγος? Ένα τσάι-πάρτι ας πούμε...Ναι, μια τελετή του τσαγιού! Στο κάτω-κάτω αυτό δεν ήθελες να μας γνωρίσεις?". "Δεν είσαι σοβαρός Παύλο λέω εγώ...Τι να καλέσω δηλαδή? Την σκατούλα σε τσάι? Δεν είμαστε καλά....Και που θα καθίσει μου λες? Θα μου λερώσει το tatami, άσε που θα βρωμάει κιόλας! Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!". "Άμα θες εσύ όλα γίνονται, σημασία έχει να υπάρχει διάθεση για επικοινωνία. Βάζεις ένα πολύ πρακτικό πρόβλημα τώρα όμως είμαι σίγουρος πως θα βρεις μια λύση, έτσι? Σκέψου το και πες μου, κι εγώ θα ειδοποιήσω και τους άλλους".
Ο Χ. είχε βρει το μπελά του, αυτό ήταν σίγουρο. Βλαστημούσε τώρα την ώρα και την στιγμή που είχε συμφωνήσει να πάρει μέρος σε μια τέτοια κωμωδία. Ο Παύλος του κόστιζε ήδη μια περιουσία κι αυτό έκανε ακόμα πιο ανυπόφορη την κατάστασή του, όμως πάλι μήπως όλη αυτή η αντίδραση ήταν απλά το σύμπτωμα του προβλήματός του? Μήπως γι’ άλλη μια φορά αρνιόταν -όπως το είχε θέσει ο Παύλος- "να επικοινωνήσει"?
Στρώθηκε κάτω να βρει κάποια λύση για να μπορέσει κι η σκατούλα να παρευρεθεί στην τελετή σε ίσους όρους με τους άλλους. Διάθεση για επικοινωνία λοιπόν και καθόλου απομονωτικές και παρεΐστικες τάσεις, αλλά να, δεν έβγαινε με τίποτα! Ακόμα και τη γάτα τη βόλευες κάπου, σε μια γωνιά στην tokonoma στην ανάγκη, αλλά την σκατούλα πως?
Σιγά-σιγά άρχισε να νιώθει πως τον αντιπαθούσε φοβερά τον τύπο και πως τον πείραζε πολύ η ανοχή, για να μην πούμε το ενδιαφέρον και η αποδοχή των υπόλοιπων για μια τέτοια όχι μόνο ταπεινή αλλά και 'βρωμερή' προσωπικότητα. "Άδικο, πολύ άδικο...." σκέφτηκε με παράπονο, "να 'χεις ολόκληρο Δάσκαλο του τσαγιού και να μην του δίνεις σημασία...".
Την επόμενη μέρα της συνάντησης βρήκε ένα email του Παύλου που τον παρηγορούσε διακριτικά. Ίσως έπαιρνε λίγο καιρό στους συνομιλητές του μέχρι να τον συνηθίσουν, πάντως δεν έπρεπε να το βάζει κάτω. "Συνομιλητές να σου πετύχει...." σκεφτόταν ο Χ. με θυμό που άγγιζε επικίνδυνα την περιφρόνηση, όμως στο τέλος αναγκάστηκε να το παραδεχτεί: ένιωθε σαν την αποτυχημένη στολή στο μασκέ-πάρτι, που φεύγει πρώτη γιατί κανείς δεν της δίνει σημασία, ό,τι κι αν λέει η συμπαθητική οικοδέσποινα με το καληνύχτα.
Ακολούθησε ένα τηλέφωνο:
"Γιατί δεν κάνεις κάτι για να σπάσει ο πάγος? Ένα τσάι-πάρτι ας πούμε...Ναι, μια τελετή του τσαγιού! Στο κάτω-κάτω αυτό δεν ήθελες να μας γνωρίσεις?". "Δεν είσαι σοβαρός Παύλο λέω εγώ...Τι να καλέσω δηλαδή? Την σκατούλα σε τσάι? Δεν είμαστε καλά....Και που θα καθίσει μου λες? Θα μου λερώσει το tatami, άσε που θα βρωμάει κιόλας! Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!". "Άμα θες εσύ όλα γίνονται, σημασία έχει να υπάρχει διάθεση για επικοινωνία. Βάζεις ένα πολύ πρακτικό πρόβλημα τώρα όμως είμαι σίγουρος πως θα βρεις μια λύση, έτσι? Σκέψου το και πες μου, κι εγώ θα ειδοποιήσω και τους άλλους".
Ο Χ. είχε βρει το μπελά του, αυτό ήταν σίγουρο. Βλαστημούσε τώρα την ώρα και την στιγμή που είχε συμφωνήσει να πάρει μέρος σε μια τέτοια κωμωδία. Ο Παύλος του κόστιζε ήδη μια περιουσία κι αυτό έκανε ακόμα πιο ανυπόφορη την κατάστασή του, όμως πάλι μήπως όλη αυτή η αντίδραση ήταν απλά το σύμπτωμα του προβλήματός του? Μήπως γι’ άλλη μια φορά αρνιόταν -όπως το είχε θέσει ο Παύλος- "να επικοινωνήσει"?
Στρώθηκε κάτω να βρει κάποια λύση για να μπορέσει κι η σκατούλα να παρευρεθεί στην τελετή σε ίσους όρους με τους άλλους. Διάθεση για επικοινωνία λοιπόν και καθόλου απομονωτικές και παρεΐστικες τάσεις, αλλά να, δεν έβγαινε με τίποτα! Ακόμα και τη γάτα τη βόλευες κάπου, σε μια γωνιά στην tokonoma στην ανάγκη, αλλά την σκατούλα πως?
Σιγά-σιγά άρχισε να νιώθει πως τον αντιπαθούσε φοβερά τον τύπο και πως τον πείραζε πολύ η ανοχή, για να μην πούμε το ενδιαφέρον και η αποδοχή των υπόλοιπων για μια τέτοια όχι μόνο ταπεινή αλλά και 'βρωμερή' προσωπικότητα. "Άδικο, πολύ άδικο...." σκέφτηκε με παράπονο, "να 'χεις ολόκληρο Δάσκαλο του τσαγιού και να μην του δίνεις σημασία...".
Μετά από λίγο όμως: "Έχει γούστο να ζηλεύω...".
Και διπλασίασε την προσπάθεια για να βρει λύση.
1999/2008
