A

'Ανάπνεε' είπες,
γιατί τό' χα ξεχάσει
με τα μούτρα στον πάτο του κρεβατιού
καρφωμένη κάτω απ' το βάρος σου.

Μόλις πριν λίγο κάλπαζα ελεύθερη
φωνάζοντας τ' όνομά σου
με το πρόσωπο χωμένο στην καμπύλη του λαιμού σου
Α Α Α Α Α Α Α

more...

Had, having, and in quest to have, extreme (*)

Κάτι αγωνίζεται να βγει
μες απ' το σημάδι που άφησαν
στο στέρνο μου τα δόντια σου.

Η αληθινή μου φωνή; αναρωτιέμαι,
κρυβόταν από πάντα καλά στο σκοτάδι
μέχρι που άνοιξες δρόμο μέσα μου.

Δεν απαίτησες, δεν παρακάλεσες.
Μόνο πήρες αυτό που νόμιζα πως ήθελα να δώσω.

Τώρα όμως ο κύκλος της βίας πρέπει να σπάσει.

Καθώς βγαίνω στο φως.

(*) line 10, no 129, The Sonnets, Shakespeare.

more...